Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Het titelnummer is werkelijk geweldig, misschien wel het beste Maiden nummer dat ik ken.

Alle epische lang uitgesponnen nummers van Maiden met Dickinson zijn geweldige nummers.

Of het nu To Tame A Land, Rime Of The Ancient Mariner, Hallowed By The Name, Alexander The Great of de titeltrack van deze is, Maiden op zijn best.

Die staan allemaal wel in mijn toplijst van Maiden's mooiste nummers. Echter heb ik op het titelnummer na, The Evil That Men Do en Infinite Dreams niet veel met dit album. Het pakt mij totaal niet en ik heb vaak het gevoel dat het een herhalingoefening werd op dit plaatje. Ik heb dan liever Somewhere in Time en Powerslave.

7th day of the 7th month, ideale dag om deze nog eens uit de kast te halen.

Dat ga ik vandaag ook maar eens doen.

Gaan jullie 'm dan ook 7 minuten over 7 starten?

Nee, dat doe ik dan weer niet. Dat vind ik te ver gaan.

Haha, inderdaad! Ben de laatste weken Red Apple Falls van Smog aan het draaien, daarin zingt hij over een ruzie op 14 juni over iets dat hij 13 juni gezegd heeft. Toevallig luisterde ik 14 juni en vond dat grappig. Ben niet de enige nerd die daarop let, zo blijkt gelukkig maar weer...

Nou ik heb wel problemen met die Clown, en daarin sta ik zeker niet alleen. Ik heb hem nog nooit op een goede solo kunnen betrappen, staat alleen zijn gitaar rond zijn nek te draaien.
Hij is een persoonlijke vriend van oa Harris en zit daarom in de band.



Voor Iron Maiden begrippen wel ja.

Hij zat in de band toen Smith wegging. Hoefde niet weg toen Smith terugkwam. Een gentleman's agreement inderdaad. De losse stijl is een rol die hij speelt. Zijn ruige solo's zijn niet heel erg nodig maar ik vind ze best okay. En zolang hij toffe songs als The Alchemist aflevert, hoor je mij niet klagen.

Maar goed op Seventh Son doet hij dus nog niet mee...

Die clown heeft anders toch een paar van Maidens beste nummers geschreven; ik noem een Dance Of Death, Dream Of Mirros of een Talisman. En geen goede solo's? Ga Blood Brothers nog maar eens luisteren

Dan vind ik deze er toch nog net even bovenuit steken.

Nee bedankt. Dan luister ik liever naar het jaren 80 werk toen Maiden nog echt goed was

Ik heb deze altijd een stuk minder gevonden dan de voorgangers met Bruce Dickinson. Moonchild, The Evil That Men Do en het titelnummer vond ik altijd wel lekker, de rest boeit me altijd een stuk minder. Can I Play With Madness vind ik zelfs een uitgesproken slap nummer, zoals ik ze nog niet kende van hun.

Somewhere In Time vond ik al minder dan Powerslave, en deze leek de lijn van Somewhere verder door te zetten. Net of de scherpte eraf is. Het verbaast me dan ook om te zien dat deze onder Maiden-liefhebbers toch geliefd is. Ik zal me er dan toch nog maar een keer aan wagen.

Ik vond Can I Play With Madness altijd verschrikkelijk slecht maar tegenwoordig vind ik het wel een geinig nummer. Beter dan Die with Your Boots On.

crosskip schreef



Ik snap dat je vanwege je leeftijd (19) de classics van maiden anders beleefd als ik (44) die met de oude albums ben opgegroeid, maar .....maidens beste nummers...dan moet je de oude platen nog maar eens goed beluisteren.

Ik snap dat met jouw leeftijd (44) het begrijpend lezen er al wat op achteruit kan gaan, maar crosskip schrijft noch impliceert ergens dat de nieuwe Maiden beter zou zijn dan de oude. Hij heeft het gewoon over een paar van Maidens beste nummers.

Ik zou dan zeggen dat Crosskip door zijn leeftijd (19) de classics eerlijker beleeft dan jij (44) en je nostalgische bril.

Voor de oudjes onder ons kan het inderdaad wel moeilijker zijn om nieuw werk überhaupt te aanvaarden, laat staan te waarderen.

Daar had ik als 18-jarige zelfs al wat last van, want Iron Maiden was ik met/na Piece of Mind maar een commercieel bandje gaan vinden. Met Somewhere in Time probeerde ik het nog eens en dat was geen onverdeeld succes.

Maar jong van geest als ik me twee decennia later voel ben ik Powerslave en deze Seventh Son vaak gaan draaien en nu kan ik er wel volop van genieten.

En zelfs hun nieuwste, The Final Frontier, bevat nummers waarvan je kan zeggen dat ze bij de beste van Maiden horen. Als je het maar wil horen.

Kijk voor de grap welk album er op 2 in mijn top 10 staat

Ook zijn de echt goede nummers van vroeger qua stijl en kwaliteit niet eens zoveel anders dan de beste nummers van de laatste jaren, alleen speelt bij jou, zoals je zelf al zegt, de nostalgiefactor een rol.

100% eens met die opmerking.
Bij mij speelt nostalgie ook wel een rol, maar ik kan mij net zo gemakkelijk laten meeslepen door het nieuwere werk. Doet niets onder voor het oudere werk.

Ik vind het nieuwe iets progressiever klinken, wat ik wel kan waarderen. Dat hoor je ook heel goed hier op Seventh Son of a Seventh Son. Ik kan Gers overigens live echt niet uitstaan, hoewel hij als gitarist uiteraard top is.

Can I Play With Madness is wel een lekker nummertje, en ik denk dat het wellicht mijn "Run to the Hills" is.

Ondanks mijn nostalische bril kan ik wil wel degelijk nieuw werk van oude bands waarderen, recent werk van oa Whitesnake, Saxon, Scorpions vind ik wel goed. Maiden toevallig niet en met mijn gehoor is ook nog niets mis mee.

Er is ook niks mis mee dat je het nieuwe werk van Iron Maiden niet zo kan waarderen. Maar om daar dan het 'argument' van leeftijd bij te halen...

Ik bedoelde alleen te zeggen dat je in je tienerjaren de muziek intenser beleeft dan in je nadagen (40+). En dan spreek over mijzelf. Is dat nostalgie, dan zal dat zo zijn.

Of je ontdekt nieuwe genres.. Maar je hebt vaak al zoveel voorbij horen komen dat het inderdaad moeilijk is echt enthousiast te worden van iets nieuws. Ik hou ook meer van de oudere Maiden platen, alhoewel daar niet zoveel jaren tussen zitten relatief gezien.

Heb 'm de laatste weken veel gedraaid. Infinite Dreams blijkt, na vele luisterbeurten, toch een goed nummer. Verder is The Clairvoyant prachtig. Desalnietemin, niet het niveau van Powerslave en Somewhere In Time.

Dit album ligt precies in lijn met zijn voorganger Somewhere In Time, ietsjes minder van kwaliteit omdat het nog commerciëler is. Maar alle nummer vind ik top, alleen met The Prophecy heb ik niet zoveel mee. Dit album en al zijn voorgangers zijn van een klasse, die ze volgens mij nooit meer gehaald hebben, helaas.

Om met jullie discussie mee te doen, Gers hoeft voor mij ook niet. Maar liever Gers dan Blaze.

Toch wel. Qua songmateriaal behoort Seventh Son absoluut tot het beste in Maidens oeuvre. Ter illustratie; Steve Harris gebruikt deze plaat en Piece Of Mind vaak om mensen die Maiden nog niet kennen met de band te introduceren. Volgens hem omdat beide albums geen zwakke momenten kennen. Wat Piece Of Mind betreft met ik het niet helemaal met hem eens, te veel zwakke broeders. Maar dit album vind ik wel van voor tot einde helemaal perfect. OK, Can I Play With Madness en The Evil That Men Do ken ik inmiddels wel en skip ik wel eens. Gewoon te vaak gehoord maar dan nog zijn dit in essentie erg sterke songs en perfect als eerste kennismaking.

Dit album komt qua songwriting ook meer to the point, terwijl voorganger Somewhere In Time soms tegen het langdradige aanzit. Al moet ik zeggen dat al hun jaren 80 werk mekaar kwalitatief niet veel ontloopt. Stuk voor stuk van hoog niveau, kleine nuance verschillen daargelaten telkens zeer herkenbaar.

Nee dit was Maiden op haar top. Het laatste echt goeie album dat ze ooit zouden maken. Hierna was schraalhansch keukenmeeschter.