Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Interessante discussie maar de eerste hit is nog altijd Run to the Hills en voor de rest... Ze hebben een contract bij EMI, geen kleintje dus er moeten centjes binnenkomen. On topic, iemand al gelet op het drumwerk van (de door mij vaak verguisde) Nicko McBrain. Hier staat hij echt scherp. Progressieve Maidenplaat toen het nog niet te langdradig was.

Run To The Hills, geen hit in Nederland maar wel in een hoop andere plaatsen. 1982. Booming Business. Zoals ik min of meer al zei.

Nicko McBrain. Uitstekende drummer. Een keer een clinic van hem bijgewoond. Buitengewoon onderhoudende kerel en levert uitstekend drumwerk. Ook op Seventh Son weer. Vooral het titelnummer kent best lastige overgangen. Ook de shift in het midden van Madness is onopvallend maar volgens mij nog best lastig om na te doen.

En dat juist een zender als Veronica dat nummer van Maiden draait geeft aan dat ze een breder publiek bereik(t)en. Meer mainstream werden. Maar goed, het heeft inderdaad ook met gevoelsmatigheid te maken. Daar heb je gelijk in.

Ik begrijp überhaubt niet waarom sommigen hier zo kritisch over hem zijn. Erg goede drummer inderdaad, met een heel herkenbaar geluid. Heb weleens begrepen dat hij heel vaak slechts één bassdrum gebruikt, ook in de snelle nummers. Onvoorstelbare techniek in zijn rechtervoet dus, als je het mij vraagt. Soms lijkt hij een beetje te zweven in tempo, maar dat geeft zijn spel juist iets menselijks.

Ben het met buurman eens, ook McBrain is een goede drummer. Het intro Where eagles Dare (Piece of Mind, de eerste plaat met Nicko) was toch al een heel aardig visite kaartje zou ik zeggen!

Tsja, ik vind 'm best een redelijke drummer maar absoluut geen topper! Zijn sound op de albums waarop hij meespeelt vind ik wel te gek overigens. Maar dat kan ook aan Martin Birch hebben gelegen destijds. Het probleem zit 'm wat mij betreft in z'n live spel. Niet echt strak zoals hij op plaat wel doet.

Schitterend 7de album van de mannen, maar toch net niet de volle pot voor mij.

The Evil That Men Do en Only the Good Die Young vind ik wat mindere nummers en de gitaar synth is hier helaas nog wat nadrukkelijker ingezet dan op de voorganger Somewhere in Time. Soms pakt dat goed uit maar meestal vind ik het overbodige opsmuk die men beter achterwege had gelaten.

Verder wel een ijzersterk album. Moonchild, Infinite Dreams, Can I Play with Madness en The Clairvoyant zijn om van te smullen. Het titelnummer mag er ook zijn maar het rustige middengedeelte sleept naar mijn gevoel wat te lang aan.

Moonchild en the clairvoyant behoren ook voor mij tot de betere songs

The evil that men do is juist mijn favoriete song: Als dit nummer begint tilt het je op om je mee te nemen voor een reis door de lucht die steeeds onstuimiger wordt, een soort turbulentie. Aan het einde van de song wordt je willekeurig ergens neer gegekwakt en zie je maar hoe je thuis komt Erg goed hoor!

Ik ga hem straks nog eens opzetten

Seventh Son bevat een ondefinieerbare vorm van magie, het is zo'n album waarbij je tijdens de eerste luisterbeurt na vijf seconden van de intro te hebben afgespeeld al weet dat het gewoonweg niet meer stuk kan.

Buitengewone lof komt toe aan de titeltrack. Hoewel geen hard beoordelingcriterium, ken ik geen betere song gelijknamig aan een bijbehorend album. Je wordt als het ware meegevoerd in een 9:53 minuten durende, onheilspellende tocht door duistere oorden. Het ultieme hoogtepunt van de song (en het album) is waar explosief gitaarwerk een einde maakt aan het enigmatische middenstuk . Ook al heb je het al duizend keer gehoord, het blijft een overweldigende climax.

De rest van het album doet hier overigens weinig voor onder en dat maakt dat Seventh Son voor mij niet alleen Maiden's magnum opus, maar dat van metal in het algemeen (al ben ik onbekend met de meest obscure subgenres).

5*

Stem iets verhoogd, naar 3,5. Stond hier gisteren weer op en ja, het album heeft wel wat, maar ook weer iets niet. De zang blijf ik matig vinden.

De zang matig? Samen met Somewhere In Time vind ik SSOASS toch dé albums waar Bruce het meeste op schittert.

Wellicht trekt hij het stemgeluid van Bruce gewoon niet zo goed? Kan ik me goed voorstellen.

Nochtans heeft hij The Number Of The Beast hoog in zijn Top 10 staan.
Misschien hoort hij liever de jongere Bruce.

En die platen schelen "maar" 6 jaar.

Samen met "Powerslave" een van de beste Iron Maiden albums!
Met name het titelnummer is fenomenaal!

Dat vind ik nu juist het mooiste gedeelte aan de song, en dat is niet cynisch bedoeld.
Vandaag maar eens begonnen aan de lange Iron Maiden trip, naast mijn Bowie verkenning. Beetje afwisseling kan geen kwaad.

Uiteraard kende ik de hit(je)s Can I Play With Madness en The Evil That Men Do uit de jaren 80 van de radio. Blijven prima nummers. Al met al een degelijk album met ook het prima titelnummer en The Clairvoyant. Enige minpunt vind ik The Prophecy, die wil bij mij maar niet doordringen.
Degelijk album dus net een 3,5*

Gezien het verschil in onze waardering uitgedrukt in sterren betekent dat misschien dat ik de rest van het nummer en het hele album veel beter vind dan jij. En dat is ook niet cynisch bedoeld.

Die opbouw is inderdaad fenomenaal. Laat ook zien dat de band steeds verder groeit qua songwriting, als je dat stuk vergelijkt met het werkelijk oersaaie rustige stuk in The Rime.

Dan beleef ik dat stuk toch echt héél anders!

Dat is juist de perfecte opbouw naar die spetterende eindsolo's

Haha, wat een giller.

Als het de bedoeling is dat ik bij die "spetterende eindsolo's" weer wakker schiet dan is het inderdaad de perfecte opbouw. Als men de spanning er wat meer in had willen houden had het beter wat korter geweest of de opbouw interessanter.

De opbouw bij 7th Son is toch echt 10x meer gevarieerd dan dat slaapverwekkende stuk in The Rime, met zijn 2 bijna identieke baslijnen, 1 gitaarlijn en wat gekraak. Dan liever de sfeervolle achtergrond van bas en gitaar met daaroverheen de steeds meer aanzwellende keys en gitaar.

Er moet niet altijd superveel variatie inzitten om een bepaalde sfeer te creeren. Ik heb The Rime of the Ancient Mariner een keer live meegemaakt en vind het nog steeds 1 van de hoogtepunten van hun shows. Met in het bijzonder dat tussenstuk, de overgang is veel plotser dan bij 7th son. Echt fenomenaal, het weer zat ook mee, een fris briesje op een zomeravond.
Om een keuze te maken tussen beide nummers, dat vind ik wat onzinnig. 7th son is misschien wat technisch hoogstaander en Rime is wat epischer.
In het algemeen luister ik minder graag naar dit album dan naar de andere jaren 80 albums, ik vind Bruce niet zo goed klinken.
Dan hoor ik liever het live album van Maiden England of bekijk de video.

Langgerekte eenvoudige middenstukken worden al snel saai als de dreigende sfeer niet bij je binnenkomt.

Ik vind het middenstuk van Seventh Son Of A Son een beetje onnodig, dat had echt wel wat korter mogen zijn. Bij The Rime Of The Ancient Mariner voegt het echt wat doe. Die baslijn van Harris is heerlijk onheilspellend.

Allebei inderdaad eenvoudig, maar bij The Rime werkt het wat mij betreft beter.

Toch wordt he hier ook subtiel opgebouwd om via een achtbaanrit door de apotheose te komen. Ja ik vind ze allebei prachtig.

Hee wat leuk: een conceptalbum!

Ik vind beide midden stukken van Rime... en Seventh Son amper voor elkaar onderdoen. Maar, ik vind van de songs als geheel Rime of the Ancient Mariner toch beter. Ik heb ze deze song twee keer live horen spelen, de eerste keer tijdens de Somewhere on Tour en de laatste keer in Assen enkele jaren geleden. Dat was echt spectakel met vuuwerk en veel rook. En inderdaad, die bas van Harris klinkt zo lekker dreigend....

Het gesproken gedicht in The Rime Of The Ancient Mariner is prachtig gedaan. Dat gesproken gedeelte in Seventh Son vind ik toch wat lachwekkend. Ik kan de film Spinal Tap maar niet uit mijn hoofd krijgen als dit begint. Ik heb hetzelfde bij het begin van Alexander The Great, maar in mindere mate.

YouTube - Spinal Tap - Stonehenge

Ja, dat heb ik ook altijd nogal saai gevonden. Door het een paar keer live te zien ben ik het echter wel zo sfeervol gaan vinden dat ik er de volle lengte van kan genieten. Dat van Seventh Son vind ik eigenlijk mooier, maar hoewel de opbouw gevarieerder is gaat het me tegen het eind toch altijd wat vervelen. Maar goed, meestal is dat een kwestie van perceptie. Door eens een keer van begin tot eind meegevoerd te worden kan die veranderen. Gisteren het album nog eens beluisterd en ik vind de 'mindere' nummers alweer wat beter. Eigenlijk blijf ik erin geloven dat zowel deze als de vorige ooit nog op 5* gaan uitkomen voor mij.