Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Live was het stuk inderdaad een stuk toffer, met de mist en de lampen die meedraaiden met het gekraak. Helaas maakt dat de studioversie niet toffer =p
Op deze cd vind ik eigenlijk alle nummers wel van topkwaliteit, op helaas dat misbaksel van CIPWM na. Had die vervangen met een ander nummer en dit was zeker mijn favoriete Maiden-cd geweest.

Prachtig album van Iron Maiden. Het begint al met het prachtige Moonchild en daarna houdt de band het hoge niveau vast tot en met afsluiter Only the Good Die Young. Het geluid is in vergelijking met de eerder albums wat gestroomlijnder, maar dat is niet erg, de band heeft zich ontwikkeld en laat horen uitstekend een concept album te kunnen schrijven. Topper!

We hebben bij Somewhere in Time een tijdje gediscussieerd over het feit waarom deze wel en die geen conceptalbum is. Ik heb het nog even nagelezen op wiki, maar Bruce vindt dat ze het verhaal van Seventh Son onvoldoende hebben doorgevoerd om van een heus conceptalbum te kunnen spreken.



Zo duidelijk wel/niet concept is het dus allemaal niet....

Eigenlijk zegt Dickinson alleen dat het aan de uitwerking schort. Niet om vervelend te doen maar het verhaal van Orson Scott Card ligt ten grondslag aan alle nummers. Het is alleen niet gepresenteerd zoals Mindcrime of Tommy. En Dickinson een klein beetje kennende ziet hij altijd enkel de nadelen van vroegere releases. Zoals het de meeste artiesten betaamt, overigens.

Het is ook door dit kritisch zijn op eigen werk dat artiesten zich ontwikkelen, me dunkt.

Dat het album eindigt zoals het begint draagt in muzikale zin in ieder geval bij aan het idee van een conceptalbum. Maar een beetje mager is dat wel dus dat had zeker verder uitgewerkt kunnen worden.

Geen probleem. Door dit citaat aan te halen, doe ik zelf natuurlijk ook een beetje vervelend.

Laten we het stukje voor dat citaat ook nog even aanhalen dan

After his songwriting contributions were rejected from the band's previous album, 1986's Somewhere in Time, Dickinson felt that his role within the band had diminished, as he "just became the singer," but felt renewed enthusiasm when Harris explained the concept to him; "I thought, 'What a great idea! Brilliant!' And of course I was really chuffed, too, because he'd actually rung me to talk about it and ask me if I had any songs that might fit that sort of theme. I was like, 'Well, no, but give me a minute and I'll see what I can do.'

Wel jammer dat Dickinson qua verhaal nu zo afgeeft op het album. Ik heb het onlangs nog weer eens geluisterd met het tekstvel in mijn handen. Met het verhaal in je achterhoofd (over iemand met paranormale gaven en die niet weet hoe er mee om te gaan) passen alle nummers er prima in en is er ook een duidelijke kop en staart. Aan de ene kant had het duidelijker uitgewerkt kunnen worden, aan de andere kant is het ook leuk dat je als lezer/luisteraar hier en daar zelf nog wat kunt invullen.

Dat geldt ook voor het Killers album. Hee laten dit nou net mijn 2 favoriete maiden albums zijn.. toeval?

Als niemand ooit het woord 'conceptalbum' had genoemd in relatie tot dit album, was me überhaupt niet opgevallen dat het een conceptalbum wás. Het woord 'seven' valt misschien wat vaak. En het uittro (jammer!) doet iets bevroeden in die richting. Echter, qua thematiek had ieder nummer op elk willekeurig metalalbum uit 1988 album kunnen staan.

Nou Buurman. eigenlijk sla je de spijker wel op zijn kop. Alleen je laatste zin had je beter weg kunnen laten
daar zal je namelijk wel reacties op krijgen, omdat er velen het niet met je eens zullen zijn of is dat misschien je bedoeling

Hoezo? Zo bijzonder is de thematiek toch ook niet?

nee dat klopt, maar omdat velen hier dit album erg hoog aanslaan en soms ook wel een beetje heilig vinden, Gaat het misschien voor sommigen te ver om nummers van dit album te plaatsen op elk willekeurig metalalbum uit 1988. Het is een veronderstelling. Ik kan het natuurlijk niet hard maken

Je zit er waarschijnlijk wel op te hopen. Een veronderstelling, ik kan het natuurlijk niet hard maken.

Ik zie de thematiek van 7th Son overigens nog niet zo goed op een album van Slayer passen. En wat het te maken heeft met wel of niet duidelijk een conceptalbum ontgaat me. Maar om nu met dit warme weer te gaan discussiëren over zo'n wazig uitspraakje gaat me wat ver. Ik hou het er dus maar op dat er betere manieren zijn om te zeggen dat de thematiek ook weer niet zo bijzonder is.

Can I Play with Madness? vind ik nog steeds een van de minste singles van Iron Maiden.
The Evil That Men Do was als volgende single een veel betere keuze.

Mwa, kun je toch beter het album aanschaffen. Denk ik. Voor de b kantjes vond ik het de moeite niet. Of je moet geïnteresseerd zijn in uitgebluste versies van Prowler en Charlotte The Harlot. Of het uiterst flauwe Black Bart Blues of de zo zo Thin Lizzy cover Massacre

Infinite Dreams en The Clairvoyant. Dát waren pas interessante singles. Dan had je bij elkaar zomaar zes livenummers van de Maiden Englandregistratie. Ze zijn ook gecombineerd op cd in de First Ten Years serie.

Dit is het enige album welke ikzelf nog de moeite vind om aan te schaffen, verder heb ik 5 studio albums van ze, en een verzamelaar.
Deze heb ik dus vooral vanwege Can I Play With Madness? links laten liggen, Fear Of The Dark voornamelijk vanwege het geweldige titelnummer wel weer gekocht.

Dat is best tegenstrijdig. Can I Play With Madness ben ik ook niet zo gek. Nooit geweest. De rest compenseert meer dan voldoende wat mij betreft.

Dan zet ik hem op mijn lijstje.
Ik kocht vroeger vooral singles, en na Wasted Years, en nog steeds hun beste nummer Stranger In A Strange Land, viel deze tegen.
Somewhere In Time had ik toen wel op elpee, de oudere albums op tape.
Vervolgens veel zelf gekocht.

De grote toegankelijk en dus commerciële opzet van het nummer doordat het begint en eindigt met het zinnetje Can I Play with Madness? stak mij aanvankelijk erg tegen. Maar nu vind ik het toch wel een prima nummer. De strofes worden aanstekelijk voortgestuwd door de lekker energieke riff en het cheesy refrein vind ik wel typerend voor de Britse stijl.

Ik vond voornamelijk de clip wel grappig, voorheen wist ik niet dat Iron Maiden zoveel gevoel voor humor had.
Minder serieus dan veel van hun collega's.

Vooral de dictie van Dickinson is redelijk schertsend in Can I Play With Madness. Dat vind ik ook het sterkste van het nummer. Ik houd sowieso erg van zijn voordracht. En humor? Jawel, zij meestal redelijk subtiel. Verwerkt in de details van de albumhoezen, clips en in tongue in cheek woordgrappen in de teksten. Om over de vermakelijke intervies met Nicko McBrain maar te zwijgen. Heel erg Brits.

Can I Play With Madness is qua toonzetting een buitenbeentje op het album. The Evil That Men Do is iets representatiever wat dat betreft.

Voor mij had Iron Maiden na dit album compleet afgedaan. Het laatste fatsoenlijke album was voor mij eigenlijk Somewhere in Time. Het gitaarwerk en de productie op Seventh Son is echt slecht. De eeuwige wollige gitaarsound en een onduidelijke brei van muziek. Erg jammer. De intro van moonchild dat was nog het beste van de plaat.
Hierna heeft maiden alleen maar last gehad van enorme bloedarmoede en is nooit meer hersteld. Adrian Smith was mi. duidelijk de enige met schrijverstalent.
Ik moet zeggen dat de gitaristen van Maiden altijd een hoog "grijze muis"gehalte vond hebben. Weinig persoonlijkheid eigenlijk.

Smith 'duidelijk' de enige met schrijverstalent? Dus je waardeert ook alleen maar drie nummers per album ongeveer?

Adrian Smith... Heeft die niet in zijn eentje heel Killers bijelkaar geschreven?

Alle gekheid op een stokje. Het kan natuurlijk heel goed zijn dat Smith's schrijfstijl iemand beter bevalt. Hij is wel de man van de 'hooks' en de catchy kop-staart songs. Ook op Seventh Son zorgt hij eigenhandig voor de hits.

Kan zeker. Maar de formulering: "Adrian Smith was mi. duidelijk de enige met schrijverstalent" komt mij wat over alsof de rest dus geen nummers kon schrijven. Aangezien Smith slechts een klein beetje schreef in verhouding met Steve Harris komt het een beetje over alsof hij Iron Maiden dus ook maar sporadisch kan waarderen (waar op zich niets mis mee is natuurlijk).

Uiteraard ben ik het met je eens. Harris is ' tha bomb' wat mij betreft. Maar het blijft allemaal erg arbitrair natuurlijk.

In tegenstelling tot je Kieth Moon mening ben ik het ditmaal volledig met je eens. Hoewel ik Smith een stuk hoger aansla dan die Stratton. Maar daar zullen wel meer mensen het over eens zijn. Maar beide gitaristen heb ik ook niet echt hoog zitten. Tegenwoordig hebben ze er zelfs drie. Die oude/nieuwe ken ik niet. En niet dat ze nu waardeloos zijn zeker niet. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat er nu twee axe mannen bij Maiden rondlopen die de band weer naar dat extra nivo tillen. EEN van de redenen waarom ik afgehaakt ben na Piece of Mind.

Bij Metallica vind ik dat overgens ook. Aardig wat die dude speelt maar absoluut niet GEWELDIG

Respect voor je mening maar daar begrijp ik echt niets van. Bij Iron Maiden is het juist het gitaarwerk dat zo kenmerkend is voor het bandgeluid. Onder leiding van grijs muisje Dave Murray is het fenomeen twinleadwerk gecultiveerd en tot volle wasdom gekomen. En ook op de laatste twee, drie albums is het gitaarwerk om van te smullen. En op Seventh Son terug te komen; dat eindspel van het titelnummer, kom op, daar gaan de metalen harten toch sneller van kloppen?

Het mijne wel inderdaad. Juist het gitaarwerk op Number / Piece Of Mind / Powerslave / Somewhere In Time / Seventh Son maken deze platen zo goed. Zowel die geweldige tweestemmige melodieën als de individuele solo's zijn grote klasse. Altijd lichte voorkeur gehad voor Smith, zijn solo's steken soms net wat knapper in elkaar. Beiden zijn echter vaardige spelers met veel gevoel voor melodie.

Laat ik een paar dingen even goed uitleggen. Ik ben absoluut geen Maiden kenner. Ik heb alleen de eerste vier platen in mijn bezit. Daarna ben ik afgehaakt. En een echt metalen hart heb ik niet. Er zijn niet bijster veel heavy metal bands die ik vandaag de dag nog goed vind. Ik weet dat Edwynn aan de volgende uitspraak een hekel heeft. Maar veel heel veel begin jaren 80 metal vind ik bijna geheel achterhaald. En ik zeg dat niet om je te provoceren. Maar zo voel en zie ik dat. Je zult er mee moeten leven dat mensen dat nu eenmaal vinden Edwynn ha.

Voor Edwynn en De buurman en ongetwijfeld een hoop andere Maiden liefhebbers is het gitaarwerk juist DAT of in ieder geval oa Dat wat Maiden groot heeft gemaakt. Voor mij dus nooit. Wat Maiden voor mij juist in die begin periode zo speciaal maakte was en is het baswerk van Steve. En dan met name de eerste 2 platen. Want vanaf Number werd dat een stuk minder. Killers en in mindere mate Iron Maiden hebben een vrij hoe moet ik dat uitleggen open productie? In ieder geval Harris was meer dan duidelijk te horen. En hij is wat mij betreft een stuk interessanter dan Murray/Smith/stratton. Zijn bas lijnen waren zeker in die tijd vrij ongewoon en zitten vaak erg geinig inelkaar. Hij fietst in wezen overal doorheen. En speelt een beetje als een bassist die gitaar speelt of zoiets. Hij doet in ieder geval dingen die een normale bassist niet doet of niet vaak doet. Bij Number is de boel opeens veel meer dicht getimmerd. Harris is er nog wel maar nu moet ik bij wijze van mijn koptelefoon opzetten om hem nog duidelijk te horen. Dat is dus mijn Iron Maiden kick. Plus dat ik Di'anno op de een of andere manier altijd beter bij Maiden heb vinden passen. Daar zullen de meeste Maiden fans het ook weer niet met me eens zijn. So be it.


De tandem Murray/Smith liggen qua stijl niet echt vreselijk ver uitelkaar. Teminste zo denk ik erover. En qua kwaliteit zijn ze ook wel best te verglijken. Ik heb zo'n idee dat er geen echte competitie plaats vind tussen beide gitaristen. En dat bedoel ik in de goede zin van het woord. Zoiets in de geest van tjee wat jij kan kan ik ook. En daardoor word alles beter en spannender. Het zijn lads van elkaar geen vijanden wederom in de goede zin van het woord. Murray zijn slappe wah wah techniek komt me eigenlijk best wel zwaar mijn neus uit. En dat naar slechts vier cd's. Lizzy en in mindere mate priest doen dit zelvde kunstje. Bij Lizzy ik beperk me even tot Robertson en de Gorham tandem. Hoor je(ik) ten eerste een duidelijk stijl verschil. Ten tweede beide gitaristen dagen elkaar uit. Ik hoor maar weinig progressie in de tandem M/S. Alles blijft tja.. grijs ja. Met die kennis dat ik maar 3 platen heb van de M/S tandem. Maar dit zijn toch geen echte super gitaristen. Gorham ook niet trouwens. Robertson schurft daar in ieder geval tegen aan. Haalt het meschien net niet. Maar stukken beter dan Murray en Smith. En nogmaals ze zijn niet slecht. Maar ik hoor niet echt een super orginele stijl in beide gitaristen.

Gewaagde en gedurfde uitspraken iggy! Ergens (heel ver weg) snap ik ongeveer wel wat je bedoeld. Er zijn veel spannender en flitsender gitaartandems te vinden (je noemt er zelf al een paar). Ik ben alleen van mening dat Murray/Smith geweldige dingen hebben gedaan in de metalwereld. En reken ze derhalve wel degelijk tot mijn lijstje 'gitaarhelden'.