David Bowie - Diamond Dogs (1974)

Ow
Want juist Young Americans vind ik dan weer zijn allerbeste track.
En soul ligt me wel, dus doe ik die hierna toch maar

Of je nu voor soul specifiek bij Bowie moet zijn..?

Ik vind Bowie maar matig als 'ie zich aan soul waagt.

Young Americans is om de dooie dood geen soul - max. is het 'dipso'; in Fame zit bij wel een funk-riff; in die tijd zette Bowie de trend, waarop later werd ingehaakt met Saturday Night Fever: dixo met pijde wijpen (de zgn bell bottoms - in NL ook wel aangeduid als 'Spaanse broeken') en glimbloezen.

Al heeft Bowie heeft wel opgetreden in Soul Train destijds

Ik vind dat inderdaad ook geen echte soul. David Bowie - David Live (1974) komt dan nog dichter in de buurt, maar die is ook al niet denderend.

Van Low terug naar Diamond Dogs. Ik ben nu ook met Heroes bezig, maar had zin in een vroeger album van Bowie. Uiteindelijk komen ze toch allemaal wel op m'n pad.
Diamond Dogs dus. Een plaat waar hij voorzichtig aan de glamrock laat voor wat het is, maar met de nadruk op voorzichtig.
De Charts stonden nog vol met glamhits in 1974, maar Bowie zou Bowie niet zijn om te weten dat er iets anders moest gaan gebeuren.
Het is een thematische plaat geworden. Bowie's visie op een apocalyptische wereld.
Zo zwaar als het onderwerp is de muziek niet. Diamond Dogs bevat wat straightere rocksongs die lekker blijven hangen( titelnummer-referentie Stones ten tijde van Sticky Fingers) en het catchy Rebel Rebel met die uit duizend herkenbare riff.
Opmerkelijk feit is dat Bowie grotendeels de gitaarpartijen op zich neemt, iets wat hij nog nooit deed in deze mate. Hij krijgt in twee songs hulp van Earl Slick en Alan Parker.
Maar is het dan een echte rockplaat geworden ? Niet helemaal, want een song als Sweet Thing vertelt meer een verhaal en de lekker voorthobbelende muziek is veel meer begeleidend dan echt aanwezig in mijn optiek.
Rock 'N Roll With Me is wel een stoere titel, maar de song is bepaald geen '' van dik hout zaagt men planken'' . Een frivole melodieuze song die erg sterk gezongen wordt door Bowie.
We Are The Dead is een verhaal apart. Ook zo'n song die groeit dermate je het meer hoort.
Ik kon de song al, maar het blijft zo'n typisch Bowienummer met haken en ogen, alleen tekstueel al, wel een hele fraaie song.
Met 1984 zoekt Bowie het ineens in de soul. Iets wat zijn volgende album zou gaan domineren.
De Temptations achtige feel is wel raak. De strijkertjes, het funky gitaargedeelte en de melodielijn er om heen. Niet zijn origineelste vondst, maar de uitvoering is voorbeeldig.
Jammer dat Bowie wat magertjes eindigt met Big Brother en het daarin overlopende Chant Of The Ever Circling Skeletal Family.
Bowie's boodschap is visioneer, maar muzikaal spreekt het niet echt aan dit slotstuk.

Diamond Dogs is mij eigenlijk prima bevallen. Qua opzet hoor ik vlagen Ziggy Stardust voorbij komen. De rock en de meer verhalende songs.
Ik zie dit album dan ook wel als een afsluiting van een periode.

Bij opener Future Legend moet ik spontaan denken aan de donkerste minimal band uit de 80's 'Genocide'. Na het horen van de laatste zin in het nummer weet ik wel zeker dat deze band zijn inspiratie gehaald heeft bij Future Legend. Een ongemeen donker nummer.

Toen ik 13 was had ik een nieuwe hobby opgepakt: skateboarden. Hierdoor ging ik ook veel naar skatevideo's kijken en één van mijn favorieten was de nieuwe video van het merk Flip: Sorry. Dit leverde mij twee nieuwe helden op: Arto Saari (Finse proskater en David Bowie). Onder het segment van Arto Saari zaten namelijk twee Bowie nummers: Rock 'n' Roll Suicide en 1984. Vooral van het eerstgenoemde nummer was ik als prepuber erg onder de indruk. Dit leidde tot de aanschaf van Ziggy Stardust (dat tot mijn 18e mijn top 10 hier heeft aangevoerd). De rest van het oeuvre heb ik om een of andere reden lang links laten liggen. Daar is de laatste paar jaar langzaam aan verandering gekomen. Dit is nu toch alweer de zesde Bowie-plaat waar ik me in verdiept heb.

Van de 6 die ik geluisterd heb (naast Ziggy: Low, Station to Station, Heroes en Hunky Dory) vind ik dit wel de minste, maar dat zegt meer over de kwaliteit van die andere albums dan het gebrek aan kwaliteit op Diamond Dogs. Want ook dit is weer een geweldig album van Bowie. De interesse in conceptalbums is nog te horen in het overkoepelende dystopische thema geïnspireerd door Orwell's meesterwerk 1984. Toch hoor je ook al de interesse in een meer sferische aanpak van songwriting die in zijn Berlijn-periode tot volle wasdom zou komen. En een nummer als 1984 is een voorproefje van zijn soulperiode, al valt het daardoor wel wat uit de toon op dit album.

Al met al gewoon weer een prachtplaat en nummers als We Are The Dead en Big Brother reken ik tot zijn allerbeste werk. 4,5*

Nog tips voor mijn volgende Bowie-plaat?

Niet gedacht dat David Bowie zelf een antwoord zou geven

Ik zou voor Aladdin Sane en Outside gaan.


En vanavond komt Cracked Actor op tv op BBC2. Wel een beetje laat, om half 12 pas.

Ik schreef het in het verleden al: ik heb wel eens van die specifieke Bowie periodes en daar zit ik nu in.
Diamond Dogs nooit kunnen plaatsen (zie ook mijn review) maar nu ik hem vanaf vinyl luid door het huis laat schallen stijgt het enorm in waardering (1984 valt ineens veel meer op en wat klinkt Big Brother goed) en mag het zich rekenen tot de favoriete Bowie albums. En zo zal het altijd wel blijven gaan met zijn werk: dan weer het ene album en dan weer het andere. Het blijft ontdekken, zelfs met zulke oude albums, en dat is natuurlijk heerlijk.

in Future Legend en Big Brother hoor je al een voorbode van het futuristische album Low.

Ik raak nieuwsgierig waar hem dat dan in zit?

Leuk dat een fiks aantal berichten hier meldt dat ze dit Bowies beste werkje vinden. Ik ervaar dat momenteel zelf ook zo. Het is een erg duister album en er hangt een bepaald luguber sfeertje die je op geen enkel ander album van hem tegenkomt.

Grote klasse dit en krijgt dus de volle mep 5*

Mjah.....ik vind deze denk ik ongeveer even behoorlijk/ruim voldoende als de vorige. De 2e kant vind ik niet echt bijzonder; niet goed, niet slecht. 1984 prikkelt mijzelf dan toch het meest. Sweet Thing vind ik het beste nummer hierop en heeft dat extra. Titelnummer is trouwens ook niet slecht, maar ik mis zelf wel wat peper hier en daar die Mick Ronson misschien wel had kunnen geven. Rebel Rebel is weer een catchy single.

Ronson had er imo nog prima bijgepast. Ronson was best een veelzijdige muzikant, kon ook goed arrangeren en bood Bowie veel hulp. Een echte rechterhand.

Wat nu ook precies de redenen was dat hij met Ronson stopte is mij trouwens niet duidelijk.

Iemand ??

Omdat Bowie een kameleon is die eens in de zoveel jaar het roer omgooit en weer nieuw bloed om zich heen nodig heeft? Je hoort natuurlijk nog wat Ziggy achtige nummers op dit album maar ook de soul periode begint hier al. Op een nummer als 1984 bijv. En op de bijbehorende tournee werden alle nummers in een soul jasje gehesen en daar had Ronson niet tussen gepast.

Ik vind trouwens dat Bowie best gaaf gitaarwerk laat horen in bijv. het titelnummer. Iets minder strak dan Ronson maar daardoor ook weer meer sleazy en smeriger.

Ja, dat is een duidelijk verhaal. Hoewel hij vanaf zeg maar vanaf Station To Station vrij lang met dezelfde line-up heeft gespeeld. Met hier en daar wat gastbijdragen.

Rebel Rebel bewijst dat de gitaarsound niet meteen heeft geleden trouwens.. is echt weer zo'n klassieke riff die we in het rijtje My Generation, Satisfaction en vele anderen kunnen plaatsen. Alhoewel Ziggy wel wat meer rock bevatte van hoog kaliber, deze heeft duidelijk net wat minder. Maar een We Are the Dead is wel een geniaal nummer dat zelfs de één of twee net wat zwakkere nummers makkelijk doet vergeten. Daarmee grijpt hij ook wat meer terug op Hunky Dory.

Vind 'Rebel Rebel' eigenlijk niet zo'n goed nummer. Erg eentonig en Top 2000 materiaal. Ik houd niet zo van die straightforward rock.

Live altijd wel lekker.

Ik vind dit album tot en met Rebel Rebel in orde/goed , hoewel die laatste geen hoogvlieger is.

@Stijn: wat maakt dit album voor jouw 4 sterren en geen 5 (behalve RR ) ?

Ik ben sowieso een stuk zuiniger met 5* dan de meeste users. Diamond Dogs gaat bij mij never nooit 5* scoren. Een Tonight's the Night geef ik al niet eens 5* en dat wil in mijn geval, denk ik, wel wat zeggen.

Ik vind dit geen meesterwerk, maar het thema - een soort bewerking van Orwells 1984 - spreekt mij wel aan. In tekstueel/conceptueel opzicht is deze interessanter dan veel van Bowie's andere albums. Boeiender dan een rockster van Mars, al is Charlie Sheen dat waarschijnlijk niet met me eens.

Het blijft wat te veel glam en glamrock is niet bepaald het meest verfijnde genre op aarde. Bowie is zelf ook geen bijzondere gitarist, al vind ik Ronson ook overschat. Heel erg uitdagend is het allemaal niet, toch? Zeker vergeleken bij Station en 'Heroes'. Gewoon een lekkere rockplaat met wel iets meer eigen smoelwerk dan gemiddeld. Daar heb ik dan wel 4* voor over.

Ok, duidelijk. Die 'waarderingsmethodes' is een eigen topic voor, dus dat laat ik voor wat het is. Ik merk wel dat het mij vooral muzikaal/compositorisch aangaat, tekstueel komt bij mij daana. Ik weet wel waar het over gaat, maar ik verdiep me er dan weer niet zo veel in. Muzikanten hoeven wat mij betreft geen hoogvliegers te zijn, als ze maar de juiste 'snaar' raken.

Die 3,5 ster heeft vooral bij mij te maken met de ,wat mij betreft, 'mindere' B-kant, maar dat had ik ook al gezegd.

Effe tussendoor. Vanavond een docu over Bowie op Canvas.

Bedankt voor de tip !

Zonder deze plaat waren die twee er misschien niet eens geweest.
Hier is al juist een iets ander geluid te horen dat hier en daar richting krautrock en soul gaat.

Die verandering vanuit glam vangt eigenlijk al vanaf Aladdin Sane aan.

Volgens mij is er maar één echte glamrock-plaat van Bowie en dat is Ziggy Stardust.

Niet echt mee eens. Je dikt het nu wel heel erg aan. Hier worden nog geen stappen naar Station t/m 'Heroes' gezet. Zelfs verre echo's hoor ik maar moeilijk.

Op Aladdin Sane is het vooral het titelnummer dat weggaat van glam.

1984, anders ook hoor.
Hier geeft Bowie al een voorzichtige voorzet naar wat ie plan is met zijn volgende stap.

Deze zin gaat scoren in de wedstrijd hoeveel slagen om de arm kan je in 1 zin stoppen .

Blijf erbij dat niet het niveau haalt van zijn voorgangers en nakomers - muv Pinups