The Rolling Stones - Goats Head Soup (1973)

Prima muziek staat hier zeker op, maar dit is wel het punt waar hun reputatie de kwaliteit passeert. Mick meer oog voor society en verwante partijtjes, Keith die de heroïne omarmt. Daarnaast een Mick Taylor die zich steeds meer tekort gedaan voelt. Sterke albums zullen zich gaan afwisselen met moetjes temidden van steeds spectaculairdere en duurdere tournees. The Rolling Stones werden meer en meer een franchise.

Het extreem zit uiteraard voor het grootste deel in The Stones zelf. Deze plaat komt als een koude douche na "Exile" Het is bijna niet te geloven dat we hier met dezelfde band te maken hebben die "exile on main street" heeft voortgebracht. Nog nooit hoorden wij de Stones zo gepolijst als in "Angie" en zo gepolijst zouden zij ook niet meer klinken. Het is een band die zich ontwikkelt, maar net een verkeerde kant op. It's only rock 'n roll.

Ik vind het artwork overigens ook vreselijk, ik heb het dan over die geitekop binnenin.

Latere albums als Steel Wheels en Bridges to Babylon klinken nog gepolijster.
Een minder album dan Exile, OK (maar Exile was ook een meesterwerk dat the Stones onmogelijk konden verbeteren) maar nog zeer genietbaar (beter dan alle albums na Tattoo You). Angie vind ik ook wat overschat (het is niet hun beste) maar wel een prima song.
Vanaf hier werden Rolling Stones inderdaad meer een franchise - wat kaztor zegt - maar tot en met Some Girls vind ik hun albums nog sterk.

Daar ben ik het weer niet mee eens.

Ik vind dat er t/m Undercover een constante lijn te bespeuren valt met hier en daar een album dat er net iets onder ligt (IORNR, ER), maar daarna wordt het serieus minder. hoewel albums als Flashpoint, Stripped, Live Licks en A Bigger Bang toch nog wel bewijzen dat ze het nog konden.

Afijn iedereen heeft zo zijn voorkeuren, maar deze kan door 99% beoordeeld worden met een dikke voldoende. Net het album maar weer eens beluisterd om het nog eens bevestigd te krijgen en vervolgens Brussel opgezet. Ge-wel-dig is bijvoorbeeld Dancing with Mr. D, die ook bijvoorbeeld 5 jaar eerder uitgebracht kon worden qua sound.

Live natuurlijk nog krachtiger: Dancing... en ook Silver Train had bijvoorbeeld makkelijk op Exile gekund. Kortom: Angie buiten de boot (alhoewel ik het een heerlijk nummer vind) en de rest is van hoog niveau .

Grappig dat je dat zegt dat Dancing With Mr. D. 5 jaar eerder uitgebracht had kunnen worden; Het is een direct vervolg op Sympathy For The Devil uit 1968.

lol... dat wist ik dan weer niet . Nou, dan is daar in ieder geval niets van gelogen...hahah

Goed, ik weet dat het vloeken in de kerk is (zeker gezien de eerdere reacties hier), maar ik beschouw Exile on Main Street helemaal niet als een hemelbestormend meesterwerk. Het is zeker geen slecht album, maar wat mij betreft valt er veel meer te genieten bij het luisteren naar Sticky Fingers, Let It Bleed en Goats Head Soup. Dat laatste album (daar hebben we het hier tenslotte over) vormt een prachtig, coherent geheel, met bloedmooie liedjes als Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker), 100 Years Ago en (natuurlijk) Winter. Ik draai dit dan ook aanmerkelijk vaker dan Exile.

Maar drie van de vier albums zijn LIVE platen, en dat vind ik wat anders dan studioplaten. Zeker als je een vergelijking gaat maken.

Toch weer even onder de loep gelegd . Ik kom tot de volgende conclussie als ik de songs individueel bij de lurven pak .

1. Dancing With Mr. D : Een wat lome opener die wat eenzijdig is . Roept wel een wat spooky sfeertje op . Duidelijk een drugsong .

2. 100 Years Ago : Een song die prima begint , naar uiteindelijk wat cliche eindigd . Ik begrijp niet echt waar ze naar toe wilden met dit nummer . Mist visie .

3 . Pareltje uit de koker van Keith . Samen met You Got The Silver (van Let It Bleed ) zijn mooiste song in Stonesverband . Gevoelig , puur en oprecht . En Keith had ondanks zijn heroineverslaving nog een redelijke stem .

4.Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker) Prima song , dito onderwerp . Goeie dynamiek en gedegen uitgevoerd . Fel en met ballen . Sterk refein .

5. Angie : De single en The Stones op hun gevoeligst . Is wel pakkend met die piano en acoustische gitaar . De hitgevoeligheid druipt er wel van af . Maar een echt hoogtepunt kan ik dit niet noemen .

6.Silver Train : Een echte traditionele Stonesrocker die de nodige vaart brengt op de plaat .
Niet verrassend , wel degelijk en het gitaarwerk is lekker smerig .

7.Hide Your Love : 1 van de zwakkere broeders hier . Blijft een beetje hangen in een bluessy probeersel . Te langdradig en te weinig verrassing . Is meer een soort van jamsessie achtig ding . Niet inspirerend .

8. Winter : Ondanks de Van Morrisson imitatie van Jagger , is dit 1 van de betere songs hier .
Mick Taylor in een glansrol . Opbouw is voorbeeldig en met de strijkers krijgt het nog meer impact . Hoogtepuntje . Jammer dat het live nooit werd vertolkt , en jammer dat Taylor geen credits kreeg .

9.Can You Hear The Music : Bezwerend lied , beetje voodoo- achtig . Maar uiteindelijk toch wat zeurderig en langdradig .

10 . Star Star : Ook wel bekend als Starfucker . Het bekendste groupie lied ooit . Natuurlijk gemaakt voor de buhne . De song is Stonesrock waardig , want het is over de hele linie pakkend . Opbouw is treffend , zonder bas , en als die invalt begint het feest .
Kreeg ''live'' net even wat meer ballen . Toch iets te netjes vastgelegd .

Van 4 van de 10 nummers veer ik op . Angie en Silver Train zijn ok , maar geen hoogvliegers . Maar dan blijft het restand voor mij toch wat stuurloos en zelfs wat magertjes .
Zit het ergens tussen een 3 en 3.5 in . Blijf dus bij mijn oordeel .

Ik ben het hier 100% mee eens. Natuurlijk heeft Exile geweldige songs, maar ik heb altijd moeite om hem in z'n geheel af te luisteren. Vooral de "country" kant van The Stones, doet mij bijzonder weinig.

Ongelooflijk dat een nummer als Angie vaak als commerciële pulp wordt weggezet. Het nummer is commercieel ( wat is daar mis mee??) maar heeft tegelijkertijd één van de meest aantrekkelijke melodielijnen die ik ooit heb gehoord. En de zang van Mick is heel overtuigend in dit smartvolle sniklied.
Tuurlijk ben ik bevooroordeeld, het is mijn eerste kennismaking met de Stones geweest, dat magische moment is altijd blijven hangen.

Angie werd een nr.1-hit en is dus daarom automatisch slecht voor de 'alternatieve' rockliefhebber. Zelf vind ik het een mooi nummer (één van de beste op deze Goats Head Soup) maar verschillende Stones-nummers vind ik nog beter.

Met het nummer zelf is op zich niets mis. Ik vind Mick het alleen zo ontiegelijk zeurend zingen.

De Stones hebben een hele rits flinke hits op hun naam staan, dus of dat het is? Stones zijn natuurlijk ondanks hun alternatieve imago gigantisch commercieel, wat Keith zelf bevestigd in zijn autobiografie life. Niets werd bij de Stones aan het toeval overgelaten, met hun imago werd erg voorzichtig omgesprongen en gekoesterd. Misschien is Angie niet echt Stones achtig.

Rolling Stones waren natuurlijk een rockband maar hadden een goed oor voor pakkende melodieën. Angie is een ballad en dus een beetje afwijkend (al hebben the Stones nog meer ballads achter hun naam) maar los daarvan vind ik het wel een mooi en gevoelig nummer.
Vaak worden nummers die bij velen inslaan als commercieel bestempeld maar het is veel moeilijker zo'n nummer te schrijven dan te experimenteren.

Dat klopt zeker. Ingewikkelde moeilijkdoenerij waar weinig mensen iets van begrijpen en ook nog eens 20 minuten doorgaat heeft snel het stempel van altenatief en zeer muzikaal, terwijl een korte catchy song van 3 minuten schrijven die de soundtrack van het leven voor miljoenen wereldwijd wordt feitelijk veel moeilijk te maken is. Zeker als er in zo'n nummer ook nog eens een pakkende tekst en een originele vette gitaarlick zit.

Dat hangt er vanaf. Als je standaard reeksen als Am - F - C - G pakt ben je snel klaar, of als je zorgt dat je met kerst een simpel liedje met flink veel belletjes uitbrengt heb je ook een goede kans op een hit.

Maar ik denk niet dat je feitelijk kan bewijzen dat korte catchy songs moeilijker te maken zijn.

Wel is het inderdaad zo dat less soms more is. Uiteindelijk hangt het vooral af van het gevoel (en timbre + melodie) dat in een nummer wordt gelegd, of het nou 20 of 3 minuten duurt.

Met standaardteksten en -melodielijnen kom je zelden ver, nummers worden evergreens omdat ze eruit springen of omdat melodie en/of tekst in het geheugen blijven plakken of velen beroeren.

Ben het volledig met je eens.

Jagger zingt het wel met de juiste bezieling . Het is bepaald geen vrolijke song .Het is wat huilerig , maar hij raakt hier wel de juiste snaar naar mijn idee . Jagger had het vermogen om op verschillende manieren zijn stem te gebruiken . Als het rauw moest zijn , was het ook rauw en zelfs in Countryachtige songs kon hij zich perfect verplaatsen .

Ook doet hij een prima imitatie van Van Morrisson in Winter .

Mick Taylor maakt het verschil op deze plaat.
100 years ago en winter zijn de beste tracks.
En Heartbreaker en star star zijn weer twee heerlijke rock krakers van Keith Richards.
Lekkere dromerige swoele sfeer heeft deze plaat. 4.5

Hide Your Love, dat nummer lijkt maar niet te stoppen ondanks de 4:12..

Voor de rest een erg leuke cd met goede nummers als 100 Years Ago, Heartbreaker, Angie, Winter en Star Star.

Ik ben het wel in grote lijnen eens met bikkel zijn bericht van 23 januari. De stones klinken behoorlijk gepolijst op dit cdtje. En maar liefst 3 stones ballads. Volgens mij ook een nieuw record tot dan toe voor de stones toch? Prima nummers overgens. Maar het zet wel de toon. Allemaal netjes en mooi gespeeld nergens laten de stones hun echte rauwe kant meer zien of voelen. Zelfs niet bij heartbreaker dat zich daar uistekend voor geleend zou hebben denk ik. Was heartbreaker op een van hun vorige platen veschenen dan was de bok vet geweest.
Nu blijft het me net iets te netjes.

Maar toch een stones plaat de ik kan waarderen. En de laatste goede met mick taylor snik snik

Degelijk Stones album, dat bij mij toch wat minder indruk maakt, als eerdere platen. Angie is de onvolprezen klassieker, de rest klinkt voor de Stones redelijk binnen de lijntjes, ondanks dat ze nog respect tonen aan de invloeden die zij allemaal met zich meebrachten. De riffrock zoals ze later vooral veel zouden gaan maken, begint hier al her en der de boventoon te voeren.

Toch nog een halfje omhoog gegaan.

Ik merk dat ik er vaak naar teruggrijp. Zeer fijne cd om in z'n geheel te beluisteren.

Ook hier een halfje omhoog, er wordt hier toch wel erg lekker gespeeld. Vooral de a-kant is erg goed.

Het artwork is wel vreemd overigens. Geen idee wat het moet voorstellen, maar het lijkt wel een beetje op het vrouwelijk geslacht, met Jagger's kop daarop.

In die tijd kon Jagger af en toe best als vrouw door.

Dit kwam ik ergens tegen: ...a depthless porcelain doll, peering through a crevice that seedily implies a woman’s vagina. Jagger thinks of himself as the woman's desire. He's on all the girlies minds and, more importantly, in their love boxes.