The Rolling Stones - Goats Head Soup (1973)

Schitterend, dank je Marijn.

Zo leer je weer eens wat

LP nummer 102.
Kocht hem ongeveer tegelijkertijd met Black 'n' Blue.
En ik vind hem nog steeds geweldig.
Net nog eens helemaal gedraaid tijdens het aardappelen en spruitjes schillen
En mensen, er staat hier toch geen een slecht nummer op.
Wat een plaat, wat een sfeer.
Het is wel een plaat die je in zijn geheel moet draaien.
Heeft een heerlijk broeierig en zwoel sfeertje en is helemaal niet zo rock 'n' roll.
In deze creatieve topjaren draaiden de Stones hun hand niet om, voor welke stijlwisseling binnen de rock dan ook.

Alle nummers zijn ongeveer even goed, maar Doo Doo Doo, Angie, Winter, Silver Train en Star Star komen er net even bovenuit.
Wat heb ik het niet meegezwijmeld, met dat Angie en wat heb ik niet meegebruld op Starfucker, de hits van dit album.
Heeft de tand des tijds goed doorstaan deze.
Voor mij nog steeds een van hun allerbeste.

Net weer herontdekt, 'goat';
voor mij waren in de 60-70er jarende Stones zo ongeveer dagelijks voer tot en met Sticky Fingers,
daarna verschoof de interesse.

Net uitgebreid geluisterd naar 'Goat' en 'Exile'.
Exile klinkt muzikaal lekker, meer het 'echte oude stones' geluid, mogelijk iets algeheel hoger nivo.
Maar de opname klinkt vlak, soms zelfs vermoeiend.

Dan Goat, duidelijk mooier opgenomen (luister op een top installatie naar de SHM-SACD's) en daarom ook extra impact.
Erg genoten van Coming Down Again, Silver Train, Can You Hear the Music en Angie. En vooral van Winter. Maar ook van Hide Your Love, prachtig bluesy nummer in de vroege klassieke stones-stijl.

Ik ga voor Goat!

Smaken.......

Niet zozeer zwoel zou ik zeggen, eerder bezwerend.
De hoes straalt het ook uit.

Duidelijk een periode voor de Stones waarin ze zich in andere sferen bevonden in plaats van nuchtere. Vooral Keith had het flink te pakken.

De bas is lekker naar voren gemixed. Een korte versie van "Exile" zou ik zeggen.

Vind je dat echt?

Totaal andere plaat.

Plaat die meer onder invloed van Jagger is gemaakt. waar Keith steeds verder wegzakte in zijn verslavingen en steeds minder een goede bijdrage aan de songs kon leveren was het Mick die de kar moest trekken. Geloof ook dat Keith een verschrikkelijke hekel aan Angie had. Dat nummer trok in zijn ogen alle aandacht (dat singletje werd gekocht door mensen die normaal gesproken niets in The Stones zagen) terwijl hij zelf Coming Down Again al veel beter vond.

Vandaag exact 40 jaar terug dat Angie in de UK uitkwam (hier op 17 augustus). Blijft toch vaag over wie of wat dat nummer nu ging. Angela Bowie, Angie Dickinson, Angela, de dochter van Keith (in 1972 geboren als Dandelion) of, ook nog volgens Keith de bijnaam voor heroïne in die periode. Richards is overigens wel de hoofdschrijver van dit nummer.

Blijf het een mooie ballad vinden.

Wat wel opvalt aan dit album (heb voor de vergelijking eens andere cd's van de Stones ingestoken) is de ruigere klank. Iemand dat dit ook hoort?

Als je dit met de vorige vier gaat verglijken juist niet. Maar met welke verglijk jij deze dan?

Ook met Exile On Main Street en Sticky Fingers, maar ik vind die andere twee helderder klinken dan deze.

Ik neem aan dat je dat puur qua productie bedoelt? Maar dan nog vind ik deze een stuk gelikter klinken. Ik hoor dat in ieder geval niet.

Misschien zit het gewoon tussen m'n oren

Anyway, dit is de tweede Rolling Stones plaat die ik helemaal beluisterd heb (samen met Tattoo You) en dan gaat m'n voorkeur toch naar het andere album. Dit is niet slecht, maar het album brengt me nooit in extase (Ok , Angie blijft geweldig). Het zijn op zich goede nummers, maar er mist iets volgens mij... Misschien zijn ze wel iets te braaf of te gelikt. Nummers als Angie, Coming Down Again, Winter en Star Star maken het wel altijd goed. Verder is het openingsnummer en Doo Doo Doo ook prima te verteren.

3,5*

Knap dat je een dergelijke vergelijking kunt maken met Sticky Fingers en Exile zonder ze in hun geheel beluisterd te hebben.

Ja geheel is 100 procent. Als ik Sticky Fingers al voor 90 percent heb beluisterd kan ik dat toch wel zeggen vind ik.

In 'Life' staat dat het 'Angie' voornamelijk geinspireerd is op de geboorte van Angela, de dochter van Keith. Wellicht dat Jagger de tekst nog wat aangevuld heeft.

Goats Head Soup is echt een beetje ondergewaardeerd hier. Het doet in mijn oren weinig onder voor Sticky Fingers.

Het album en de single van Angie waren wereldwijd een groot succes. Ik tel het album voor mezelf altijd nog bij de gouden periode van The Stones.

Meningen lopen daarover wat uiteen. Stapje terug naar mijn idee, maar best nog in orde.

Vanaf dat moment werden de problemen rond Keith's drugsgebruik ook steeds groter. Steeds moest er maar een plek worden gezocht waar de band zonder sores kon werken, als Keith uberhaupt ergens to in staat was. Vanaf dat moment begon Jagger ook steeds meer de muzikale richting van de band te bepalen. Glam, funk en reggae deden hun intrede in het Stones repertoire, met wisselend succes.

Ja, dat klopt wel zo'n beetje. Tijdens Exile begon Keith's drugsgebruik al zorgen te baren, maar daar werd nog wel intensief met Jagger samengewerkt.
Op die plaat hoor je het duo ook veel samen zingen en is er duidelijk sprake van een co-samenwerking. Ik blijf er overigens van overtuigddat Mick Taylor veel meer heeft verzonnen, maar ik kan het niet bewijzen natuurlijk.

Goat's is een lekker album, maar ik vind 'm minder coherent dan de 4 toppers van ervoor.
Meer een allergaartje. Aardig uitgewerkte ideetjes, met her en der een paar highlights.

Mooi Stones album!

Zelfs een nummer gezongen door Keith (Coming down again) is erg boeiend!

Inderdaad allemaal prijsnummers! Genieten!

Winter... mooie track voor de tijd van het jaar.

Begrijp de berichten niet zo dat deze plaat niet meer zo rauw is als de voorgangers. De hele plaat vind ik minstens zo rauw als bv Exile (waarop ik geen topsongs in de orde van 'Heartbreaker' en 'Silver Train' op vind. Misschien heb ik wel een slechte hifi-installatie waardoor ik het verschil niet hoor. Of een slechte smaak. Maar ik geniet wel als een malle!

Iedereen mag er natuurlijk vinden van wat hij/zij wil. Maar de rauwe Stones zijn te horen op de vorige platen. Deze geeft een duidelijke minder rauwe kant van de Stones aan.

Het is inderdaad niet zo rauw meer, maar zo matig/slecht als ik vantevoren las in de loop der jaren vind ik hem zeker niet. Ik vind het best een een aangename plaat en geniet het meest van 100 Years Ago, met een ongeveer AABCB schema waar vooral in het B gedeelte een pittig stukje rock door Mick Taylor met de Wah-Wah wordt tentoongespreid, helemaal in de 2e B met een vurig outro op gitaar van Mick Taylor 'again'.

YouTube - ROLLING STONES 100 YEARS AGO IN HD/W LYRICS

Het is een plaat waar The Stones een wat lossere benadering kiezen. kwalitatief (blijf ik vinden) een stap terug.
Er wordt afgestapt van de meer traditionele aanpak van Blues, Soul, Rock, Country en Gospel, die de vorige albums voortreffelijk kenmerkte.
De groep gaan vanaf Goats Heads Soup een weg bewandelen die niet meer zo uniek is. Meer aanpappen bij stromingen die de waan van de dag bepalen.
Onbetwist wel hun geluid, maar met minder sterk materiaal.

Ik vind overigens dat ik met mijn afgeronde 3 wel iets te laag zat. Veel minder dan It's Only Rock' n Roll vind ik 'm eigenlijk niet. Bij deze aangepast.
Maar ik veer meer op bij Black And Blue en Some Girls, die ik gepassioneerder vind.

Wat bedoel je precies met een lossere benadering Bikkel.
Het is juist Exile die aan die omschrijving voldoet.
Deze is juist meer berekenend denk ik!
Goats vind ik overgens veel beter dan It's Only Rock'n Roll.

Exile zit meer gewortelt in de stromingen die ik zojuist aangaf. Feitelijk ook Sticky Fingers. Platen waar je duidelijk hoort wat de inspiratiebronnen zijn voor The Stones.
Op deze laten ze dat los. En is meer een verzameling songs die wat minder gestroomlijnd zijn.
1973, de glamrock op zijn hoogtepunt en evengoed hoor je dat wel terug hier.
Berekender inderdaad.
It's Only Rock 'n Roll heeft wat meer hoogtepunten vind ik. Songs van het niveau Time Waits For No one en Fingerprint File kom ik hier niet tegen.
Winter is fraai. Maar ben ik de enige die vind dat dit wel heel erg is gebaseerd op Van Morrison ??
Jagger doet een prefecte imitatie en ook muzikaal is het des Van The Man's.

Maar nietemin mooi nummer. Beschouwend ligt het niveau van de 2 albums dicht bijelkaar.
Maar ik heb een lichte voorkeur voor Only Rock'n Roll.
Het zijn geen albums die ik regelmatig draai in ieder geval.