The Rolling Stones - Goats Head Soup (1973)

Ik heb vanavond ook Angie in een compilatie van het aardigste werk van de Rolling stones van begin jaren '70 gezet. Als rustpunt, halverwege de cd. Ik vond Wild horses het mooist om de cd mee te eindigen.

De cd It's only rock and roll ga ik gebruiken om Black and blue op te pimpen.

Overigens is een top 100 (of 2000!!) één keer per jaar helemaal niet erg. Het scherpt je eigen onderscheidend vermogen inzake beoordelen van muziek.

Apart musician . It's Only Rock And Roll gebruiken om Black & Blue op te pimpen .
Black & Blue is hooguit wat onevenwichtig , maar ik vind 'm beduidend levendiger en passievoller dan It's Only Rock And Roll.
Laat staan Goats . Die ik een tikje minder vind dan It's Only Rock And Roll . Maar die twee ontlopen elkaar niet veel .

Ja, dat dacht ik aanvankelijk ook, totdat ik It's only rock and roll afzocht naar nummers voor die compilatie van begin jaren 70. Er staat een aantal nummers op It's only rock and roll die prima kunnen verkassen naar Black and blue. Deze laatste cd heeft een aantal tenenkrommende nummers die dan mooi kunnen worden vervangen.

Can You Hear The Music vind ik wel een apart sfeertje hebben (vergelijkbaar met Heaven van Tattoo You), maar volgens mij zijn The Stones nergens zo richtingloos geweest als op Hide Your Love. Ontstellend zwak nummer!

Ik vind dit nog steeds een mooi Stones album, met een beetje gedempt/vaag sfeertje, wat voor de Stones niet zo gebruikelijk is. Heel mooi gitaarwerk en mooie zang. Alleen de nummers Silver Train en Angie vind ik niet zo goed. Sterker nog: Angie vind ik het allerergste wat de Stones hebben gedaan (maar dat is smaak, ze spelen het wel mooi). Ik kan me een videoklip herinneren waarin je duidelijk kunt zien dat ze er ook geen moer van menen, dat is dan wel weer erg "Stones". Angie meester werk van de Stones? Nou dat dacht ik niet. Dat is Jumping Jack Flash! (maar ja hoe was dat nou met smaak?)

Ik ben het met je eens Simon-Hans. Ik heb deze inmiddels meerdere malen beluisterd en vind het toch één van de sterkere Stones albums. Mick is hier echt op z'n best. Angie hoef ik alleen ook niet te horen.

Dit was één van de eerste Stones-album die ik aankocht en ik vind het nog steeds een sterk album maar beduidend minder dan de vorige 4 (die ik later heb leren kennen). De sfeer van dit album is anders dan op de vorige "Exile on main St." waar the Rolling Stones losser, vrolijker en ongedwongen klinken, "Goats Head Soup" klinkt somberder, vager en wat meer belegen.
Het is vooral Mick Taylor die hier voor het fraaie gitaarwerk zorgt. "Angie" heb ik altijd wat overroepen gevonden en vind ik ook niet tot de absolute topnummers behoren maar het is zeker geen slecht nummer (de meeste Stones-songs uit de jaren '80 kunnen daar niet aan tippen), "Winter" en "100 Years Ago" vind ik even fraai, "Silver Train" waardeer ik hoe langer hoe meer en afsluiter "Star Star" vind ik een erg plezierige rocker. Eigenlijk kan alleen "Can You Hear the Music" mij niet boeien.

Draagt Mick eigenlijk een cowboyhoed op de cover?

Ik tel deze plaat zelf nog altijd mee in de gouden periode van The Stones. Waarom? Omdat dit album indertijd zo verrekte goed verkocht en ze live op hun hoogtepunt waren (Brussels Affair )

Het album is minder sterk dan zn voorgangers, maar nummers als Coming Down Again, Heartbreaker, Angie, Star Star en Winter zijn voor mijn gevoel prima Stonesnummers. Dancing With Mr. D. vind ook prima klinken, net als Silvertrain. Hide Your Love en 100 Years Ago vind ik de wat mindere goden op dit album.

Ik behoor tot de luisteraars die Angie dus wel een goed nummer vinden. Al op jonge leeftijd wist dit nummer me te raken en het heeft me verder niet losgelaten. Natuurlijk is het ietwat doodgedraaid maar aangezien ik nooit naar de radio luister weet ik mijn muziek nog steeds erg goed te reguleren en dan blijft het een mooi nummer. Ik kan me overigens wel voorstellen dat velen er juist niks mee hebben (een beetje hetzelfde heb ik met Purple Rain van Prince maar dat heeft verder niks van doen met dit album).
Ook de overige nummers op Goats Head Soup vind ik prima in orde en daarmee is het voor mij gewoon een lekkere Stones-plaat en over platen van dit gezelschap moet je eigenlijk niet al te moeilijk doen. It's only rock and roll was het toch?!

Een beetje gedempt sfeertje inderdaad, wat meer blues, wat somberder, een beetje low tempo. En hoe klinkt dat bij the Stones? Echt fantastisch!

Dit album is zwaar ondergewaardeerd, zeker hier op Musicmeter. Het had het probleem uitgebracht te worden na 4 meesterwerken. Vanzelf ga je het met die albums vergelijken. Dat is op zich al niet fair, maar al helemaal niet als er voor een wat andere muzikale basis voor het album wordt gekozen, zoals hiervoor beschreven.

Als dit album nu, in 2010, door een rockband uitgebracht zou worden, dan zouden de reviews zeer lovend zijn. Veel prachtige wat langer uitgesponnen meer bluesy rocksongs met inderdaad 'heel mooi gitaarwerk' en een Mick Jagger in absolute topvorm. Wat een wereldgitaarsolo bijvoorbeeld op Winter: prachtig, samen met die violen. Ook de toetsen zijn op het hele album erg sterk.

De eerste twee tracks zijn nou niet bepaald slecht te noemen, ze staan als een huis: wat een opening! Ook zeer sterke nummers zijn: Doo Doo Doo Doo Doo, Angie, Hide Your Love, Winter & Star Star (luister ook eens naar de geweldige live versie op Love You Live). Goed zijn Silver Train, past mooi na Angie en Coming Down Again. Alleen Can You Hear The Music is een aardig nummer, niet top. Als je dit album nog niet hebt, zou ik trouwens voor de 2009 remaster gaan: klinkt erg goed.

Ik kan daarom dit Goats Head Soup alleen maar van harte aanbevelen. Het is een topalbum.

Ik ga toch maar naar een 4.

Vandaag heb ik de Virgin-remaster gekocht van dit album, samen met diezelfde slag remasters van It's Only Rock 'N Roll, Dirty Work en Steel Wheels (okee, ze waren allen €5,- in 2de-handse staat bij Concerto, dus nam ik die laatste twee ook maar mee ). Daarnaast nog bij Fame de remasters van Flowers, Beggars Banquet, Let It Bleed en Metamorphosis, dus ik ben zeker weten in een Stones-trip!
Ze klinken allen ook gelijkend omdat Bob Ludwig voor de remastering heeft gezorgd.

Dat terzijde is deze plaat toch zeker beter dan ie in m'n herinnering was. 3 sterren is toch wat laag voor een album dat zeker tot over de helft met topnummers gevuld is. Angie ben ik beu en Hide Your Love is zwak, maar de andere nummers compenseren dat niveau zeker.

En, klinkt Goats head soup ook veel beter?

Goat Heads Soup kon ik niet vergelijken, daar heb ik de oude CBS-cd niet van gehad (alleen gehuurd en op tape opgenomen), maar ik hoor sowieso dat It's Only Rock 'N Roll iets voller klinkt. De oude cd klinkt in vergelijking wat levenloos.

Het belangrijkst: het kan de vergelijking met de 60's-remasters prima doorstaan.

Un petit question.

De promotieclip van Angie klinkt in zijn geheel een stuk meer sober. Er is op deze uitvoering geen sprake van orkestrale begeleiding en dat spreekt mij eigenlijk meer aan dan deze die op Goats Head Soup te vinden is. Iemand een idee waar deze ándere uitvoering op te vinden is?

Op dit album staat een meer sobere, unplugged-versie van Angie.
The Rolling Stones - Stripped (1995)

Deze plaat is toch zeker in mijn achting gestegen de laatste tijd. Eigenlijk erg ondergewaardeerd. Zelfs Hide Your Love kan ik nu velen.
Dat nummer en Silver Train lijken wat terug te vallen op Exile. 100 Years Ago en Heartbreaker lijken dan weer meer op het Let It Bleed-geluid. Can You Hear The Music grijpt terug op hun psychedelische periode en Winter is een soort van tweede Moonlight Mile.

Winter is feitelijk een Van Morisson persiflage . Jagger doet heel goed zijn best om op Van the Man te lijken . Wel een hoogtepuntje op deze plaat .

Zoals al eerder door andere opgemerkt: dit album krijgt bij lange na niet de waardering die het verdient. Het album klinkt, net zoals met name Sticky Fingers, als een coherent geheel (alleen afsluiter Star Star is wellicht een wat vreemde eend in de bijt) en is daarom een genot om naar te luisteren. Dromerig in Coming Down Again en Can You Hear The Music, rock 'n roll in Dancing With Mr D, Silver Train en Star Star en met Angie ook voorzien van de ultieme ballade. Absolute uitschieters zijn evenwel 100 Years Ago, Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker) en het bloedmooie Winter; liedjes waar veel ruimte is voor speels gitaarspel. Al met al een fantastische luisterervaring, die zeker behoort tot het beste wat de Rolling Stones gemaakt hebben.

Bevalt prima, veel minder goed dan Exile! Maar ik had ook niet ander verwacht, morgen Sticky Fingers binnen, ben benieuwd!

Als je Exile beter vind dan Goats , zal dat waarschijnlijk hetzelfde zijn met Sticky Fingers . Ook 1 van de beste Stonesplaten .
Geniet ervan zou ik zeggen .

Tegenvaller, maar neem het ze eens kwalijk na het geweldige "exile on main street".

Ok, een tegenvaller na Exile kan ik nog plaatsen. Maar waar baseer je jouw dikke onvoldoende op?

Ik snap die tegenvaller totaal niet, want dit album bevat stuk voor stuk mooie songs. Exile bevat een hele andere sfeer en als je die ernaast legt, ja... dan krijg je grote verschillen.
Coming down, Heartbreaker, Silver train, Winter... etc. erg lekker allemaal

Ik baseer de dikke onvoldoende opdat ik het een zeer matige Stones plaat vindt, ik vindt het hun minst goede uit de jaren zeventig. Strikt gezien is het na "Exile on main street" ook niet meer goed gekomen met de Stones. "Exile on main street" was een afsluiting van een periode en dit een matige start van het vervolg.

Jij bent nogal van de extremen zie ik? Juichend en jubelend bij Exile, las ik net, en even later wel zeer kritisch bij dit Goats Head Soup.

Een dikke onvoldoende is Goats zeker niet , maar draai 'm maar eens gelijk na Exile , dan is een zekere deceptie niet te onderdrukken .

Het is een plaat in een nieuw tijdperk . Beetje glitter en glammie . Een stuk belegener , netter en The Stones zijn nu eenmaal op hun best als ze lekker puur klinken .

Draai The Wall maar eens na Animals (Floyd) of The White Album na Magical Mystery Tour (Beatles) etc. etc. Stuk voor stuk hoge kwaliteit, na elkaar uitgebracht alleen totaal niet te vergelijken met hun voorgaand album.

Zoals ik al eerder aangaf kun je deze simpelweg niet vergelijken met Exile alleen al vanwege de produktie, sfeer, zang, gastmuzikanten... noem maar op. Dus een op zich zelfstaand album.
Je hebt gelijk als het gaat om een onvoldoende... Jee, dan kom ik toch echt op het werk uit de jaren 80 .

Andere sfeer , akkoord en uiteindelijk ook een ander muzikaal klimaat ( al scheelt het maar een jaar )
The Stones gingen vanaf deze plaat toch een beetje met de massa mee om vooral bij te blijven . Foto's en clips maken duidelijk dat met name Jagger grote hoeveelheden make up gebruikte om helemaal in het glamsfeertje mee te gaan .

Mijn beoordeling is gebaseerd op het materiaal wat ik voorgeschotelt krijg op dit album , en dan vind ik het een stukje minder dan wat de voorgaande 4 albums mij brachten . Die albums kloppen van het begin tot het einde . Goats heeft skipmomenten voor mij . Ander soort produktie , gastmusici , sfeer , een op zichzelfstaand album ...... zeker mee eens , maar het is in mijn beleving een mindere Stonesplaat .

Ik begrijp dat je dat stelt, maar dat betekent dat er nog steeds veel goede songs op staan. En dan vind ik een mager 6je voor deze Stones plaat ook nog te weinig. Het gaat me niet om de precieze score, maar de waardering voor de echt goede muziek die hierop staat. En dan maakt het mij echt geen moer uit hoe Jagger zich schminkte. Daar maakten ze zich toen in de seventies druk over: ik luister nu alleen naar de prima muziek.