The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

Hij speelt wel al mee op sommige nummers. Hey Negrita is gebaseerd op een riffje van Wood.

De binnenhoes van de LP (nu 2 pagina's in het cd boekje) omvatte alle opname informatie. Er zijn zelfs nog nummers in Rotterdam opgenomen.

Tijdens de release van de lp kreeg hij in de Muziek Express destijds twee recensies van verschillende muziekjournalisten. De plaat was kennelijk bij dag van uitgave al omstreden. Reden was natuurlijk de reggea en funk uitstapjes die hier op het vinyl werden gezet. Ik vond het aanvankelijk wel een redelijke plaat met een aantal goede nummers zoals Memory Motel en Fool to cry. De reggea nummers vond ik niet veel en Melody haatte ik echt. Maar goed ik was 15 ofzo.
Afijn je smaak verandert door de jaren toch en nu vind ik het juist over de hele linie genomen een heerlijke plaat. De sound is ijzersterk en de afwisseling is juist de kracht van de plaat. En Melody is natuurlijk fantastisch. Met terugwerkende kracht een van de beste Stones platen.

Een van de betere Stones platen. Zeker. Sterker, één van de laatste goede Stones platen.

Nooit een echte Stones fan geweest. Kan me echter nog herinneren dat ik dit album kocht vanwege het mooie Fool to Cry (en ook wel een beetje omdat het een prachtige blauwe vinyl uitvoering was) Ik heb de plaat nog steeds en leg m regelmatig op de draaitafel. Niks mis mee.

Ietwat vreemder en funkere Rolling Stones plaat, maar alweer van een hoog niveau. Elk liedje (ja zelfs Cherry Oh Baby) vind ik iets hebben, maar de beste nummers zijn volgens mij Memory Hotel, Fool To Cry en Hand Of Fate. Het openingsnummer is ook heel lekker funky, maar blijft iets te lang doorborduren op dezelfde melodie. Overblijvende songs zijn ook van een goed niveau. 4*

Onlangs vanwege onze move naar Amerika gelijk weer aangeschaft in de CBS-versie (schijnt geluidstechnisch de beste te zijn) en vanmorgen beluisterd.

Wat me eigenlijk opvalt aan deze plaat is de losse sfeer dat duidelijk verbonden lijkt aan de inname van allerhande verboden middelen.
Vooral Cherry Oh Baby en Hot Stuff geven dit weer.
De kop van Keith op de cover spreekt eigenlijk al boekdelen.
Een heel sterk album terwijl je toch hoort dat de band een beetje op losse schroeven stond.
Zoiets valt ze wel te prijzen, vind ik.

De gitaarsound vind ik erg goed op deze plaat. Naast Keith, horen we Woodie (die uiteindelijk bij de band kwam.) Harvey Mandel en Wayne Perkins.
Uiteindelijk vind ik dit één van hun oprechtste albums. Puur, bevlogen en Charlie swingt als een tierelier bij vlagen.

Deze plaat werd toen deze uitkwam matig ontvangen en nog steeds door die-hard Stones fan als een mislukking gezien. Terwijl het verreweg hun beste en geilste plaat is sinds exile on main st. De plaat swings en funkt zoals de Stones niet eerder hadden gedaan.
Het is voelbaar dat Ron Wood nieuwe en jeugdige energie aan de band toevoegt. Keith lijkt zich door die nieuwe energie weer meer te laten horen binnen de band.

Ik ben het met je eens. Black & Blue heeft voor mij meer flair dan Goats Head Soup en It's Only Rock 'n Roll bijelkaar.

Maar ja, Exile werd in 1e instantie door de critici ook niet echt bijster ontvangen. We weten inmiddels hoe laat het is.

Ja, 6 uur later bij jullie.

:W

De bijbehorende promotie werkte ook niet echt positief mee; een vrouw die in de touwen boven de hoes van Black And Blue hangt. Iets in het kader van SM....

Ha ha, ja dat was typische Stones promotie. Het leek net of ze dachten dat er wel een opvallende promo aan te pas moest komen om het succes te contuneren. Voor velen waren de Stones toen al een veteranen band.
Op Some Girls deden ze het nog eens dunnetjes over. Kregen ze ook weer een hoop over hun heen.

De hoes van Some Girls ( lp) vind ik heel geinig en orgineel bedacht. Heel anders dan zo'n poster met een vastgebonden schaars geklede dame. Daimond Dave herhaalde deze stunt bij Woman And Children First. Alleen was het Dave himself die redelijk schaars gekleed en vastgebonden op de poster verscheen. Zonder verdere resultaten. Teminste zover ik weet ha.

Maar The Stones gingen bij Sticky Fingers meen ik op een open truck al live spelend door de straten van New York. Dat noem ik dan wel weer wel een geinige en orginele stunt.

Op de hoes van Some girls staat zelfs Beatle George Harrison afgebeeld. Nu, 2013 maakt dat niets meer uit. Maar way back in 1978 was dat hoogverraad en provocatie. Een Beatle op een Stones hoes

De Stones waren natuurlijk meesters in het verzinnen van stunts. Zeker in die jaren. De een was plat en ordinair. De ander was orgineel en doordachter. Maar het doel was om publiciteit te genereren he he. En dat werkte meestal wel. Ik kan me nog een foto voor de geest halen dat ze als vijf vrouwen verkleed waren. En dat in de jaren 60! Dat zal ongetwijfeld een hoop ophef hebben opgeleverd. Andrew Oldham (hun oude manager) was min of meer gespecialiseerd in het verzinnen van stunts.

Dat laatste was in 1975, om de Tour Of The Americas te promoten. Dat zouden o.a. AC/DC en Status Quo ook nog doen voor hun video clips.

Lekkere Stones plaat zeg!

Zelfs Cherry oh baby bevalt me!!!!



Stonden ze al niet eerder op een Stones hoes afgedrukt?? zie dit album of check deze link als je geen zin hebt om te zoeken

Ook op SGT pepper staat een pop afgebeeld met een Love the Rolling Stones t-shirt.. wederzijdse liefde alom

Op All You Need Is Love deden Mick Jagger en Keith Richards mee en op We Love You Lennon en McCartney. Het zat wel snor tussen die jongens.

Harrison had wel een aardig contact met enkele Stonesleden getuige de bijdrage van Richards (of was het nou Wood?) in de Rutlesfilm die door Harrison gesteund werd.

Ron Wood en George Harrison hebben ook samen opgenomen en wisselden op een gegeven moment min of meer hun vrouwen uit.

Op de hoes van Their Satanic Majesties Request staan alle Beatles afgebeeld.

op rubber soul ook

Volgens het boek "Hammer of the Gods" was het Ron Wood die zijn vrouw "uitleende" aan Jimmy Page. George Harrison stond zijn vrouw af aan Eric Clapton, maar misschien ook aan Ron Wood.

Je dacht toch niet dat die gasten allemaal maar één vrouw hebben gehad? Voor sleuteltje wisselen hoefde je sowieso geen beroemdheid te zijn. George Harrison spiegelde zich op een gegeven moment aan Krishna en vond dat hij ook veel vrouwen mocht hebben. Boyd ging op haar beurt eveneens vreemd. Wood zat in de inner circle van Harrison en kwam zodoende ook in de bermudadriehoek terecht.

Urban legend of niet, er circuleren diverse verhalen: Ronnie Wood: The night I told George Harrison I was sleeping with his wife | Mail Online - dailymail.co.uk

Wat een vreselijk Albert Verlinde-verhaal trouwens.

Een goed album van een van de grootste rock and roll bands aller tijden.

Er ging ook een gerucht over Ron Wood die "sliep " met de vrouw van de Premier van Canada, Mevr.Trudeau dacht ik.
Ron Wood zorgt voor inspiratie en is een soulmate voor Keith. Ik hou wel de lome, reggae en funksfeer van deze plaat. Blauw vinyl is een leuk extra.

Zag daarnet dat sommige nummers van dit album in Rotterdam in de doelen zijn opgenomen.
Op de inlay van de remaster cd uit 2009 staat het vermeld, en ook discogs maakt er melding van.
iemand een idee welke nummers daar zijn opgenomen?