Bob Dylan - Tempest (2012)

Ik wist dat hij rebels was, maar dat hij ook op deze manier rebels was, wist ik niet.

Dat dit een meesterwerk is.

Vandaag gekocht in de deluxe editie met een klein boekwerkje, 60 pagina´s dik. Tempest is zeker een groeier, ik begin hem steeds beter te vinden.

Ik had niet verwacht dat Dylan nog zo´n sterke plaat in zich had. Ik ben blij dat er geen achtergrondzangeressen zijn te horen zoals op Desire, dat vind ik namelijk een zwaar minpunt aan die plaat. De stem van Dylan is rauw maar zeker niet vervelend. De instrumentatie is lekker bluesy met een beetje country.

Muzikaal is het een licht album maar tekstueel bewandelt Dylan de donkere paden. Zo vertelt Tin Angel over een zelfmoord van 3 mensen en Tempest over het zinken van de Titanic en wat er daarna gebeurde. Dylan doet dit als meesterlijk verhalenverteller op een meeslepende manier. Het zijn beide lange nummers maar het verveelt nergens.

Tempest is een hele sterke plaat. Ik ga zeker nog wat andere platen uit de laatste 10 jaar van zijn loopbaan beluisteren. Nog geen beoordeling maar het is in ieder geval 4 sterren of hoger.

Wat betreft die teksten, hulde voor deze ouwe baas, want welke bejaarde komt er vandaag de dag nog met teksten zoals die van Pay In Blood ?


Afgezien van de, mijn inziens, ietwat zwakkere muzikale broeders Early Roman Kings en het titelnummer, staat hier geen slecht nummer op

Long and Wasted Years en Pay In Blood alleen al zijn bijna 5 sterren waard en behoren tot de beste van dit album !

Geweldige clip. Heeft wel een beetje van Tarantino weg. Vrolijke muziek maar de clip is gewelddadig.

In de clip, Dylan blijft cool en straalt klasse uit. Bijzondere man.
A.s. maandag by the way, gaat het in de wereld draait door over Dylan en zijn nieuwste cd.

Ik ben na twee luisterbeurten ook erg onder de indruk van dit album. Ik verwachtte niet al te veel van Tempest maar het blijkt allemaal heel erg goed te zijn. Het lange titelnummer met de mooie verhalende tekst is favoriet.

Ik twijfel op dit moment tussen 4* of 4,5*. Een hoge score komt er dus sowieso aan.

Vooropgesteld was Dylan natuurlijk een grootheid in de muziek history .
Ik vind dat zijn stem niet aangenaam meer klinkt maar een storende factor nu is .
Er is toch wel een of andere techniek waarmee je dat kunt verbeteren in de studio.

Die techniek zal er zijn. Ze hebben van de stem van Jerney Kaagman lang geleden al iets weten te maken dat op zingen leek. Maar waarom zou je dat doen, dan is alle oprechtheid plots weg. Je houdt ervan of niet. Ik heb het er ook even moeilijk mee gehad, maar nu stoort zijn stem me totaal niet meer, ik vind het zelfs steeds leuker worden. Hij klinkt heel rauw, maar wel steeds intenser en doorleefder. Bob Dylan is bovendien wel de laatste die met zich laat sollen.

Maar beter dan zijn beste werk uit de jaren zestig en zeventig?? En dan de schreeuwigere titel boven het stuk "Tempest. Bam! Bob Dylans allerbeste plaat!"
Het behoort tot zover ik kan oordelen, ken alleen zijn platen tot Desire, wel tot zijn beste werk. Maar beter dan pakweg Blonde on Blonde of Blood on the tracks en nog een paar anderen?

Ik ben benieuwd of er iemand uitgenodigd wordt die een kritische noot durft te plaatsen! De presentator in ieder geval niet!

Misschien had zijn zoon de nummers kunnen inzingen

Dan lopen ze bij DWDD mooi achter de feiten aan, aangezien wij het al weken over deze plaat hebben en onze zegjes tegen die tijd allemaal wel gedaan hebben.

Gelukkig ben ik vanaf maandag op vakantie en hoef ik dus niet naar de zelfingenomen mening van Matthijs zijn muzikale holmaat dhr. Klokhuis te luisteren, want die zal ongetwijfeld wel weer van stal getrokken worden

Over zelfingenomen gesproken...

Wat mij betreft ligt die lat niet zo hoog. Namelijk op een 4,0* voor Desire.

Ik vind het toch wel jammer dat er bij dit soort artiesten altijd zo minachtig gedaan wordt naar latere albums. "Het kan nooit beter dan het vroegere werk zijn". Ditzelfde gebeurt bij o.a. Neil Young, Lou Reed en Leonard Cohen.

Als je alleen zijn albums tot Desire kent, kan je dit onmogelijk met recht en rede zijn beste album sinds die periode noemen. Niet als je Oh Mercy, Time Out of Mind, Love and Theft en Modern Times niet kent.

Ik neem aan dat deze opmerking aan mij gericht is. Eerst maar eens goed leren lezen of eerder naar bed gaan: voor zover ik kan oordelen, staat erbij. En waar maak je je zo druk over, het is maar een mening,

Hoezo zelfingenomen, ik probeer juist objektief te zijn. Mensen die na 3x keer luisteren roepen dat dit zijn beste werk ooit is, dat vind ik een minachting voor de rest van zijn werk. Je kunt zo'n plaat pas over een aantal jaar in zijn juiste perspektief zien. Begrijp me goed, ik vind deze plaat heel erg prachtig, anders geef ik er geen 4, 5 sterren aan. Maar ik vind het nu niet zijn beste, maar wie weet over een paar jaar misschien wel. Waar blijft jouw beoordeling trouwens?

Zijn beste werk ooit? Dat moet nog maar blijken, nieuwe Dylan platen worden net zo gehyped in de markt gezet als nieuwe platen van U2 en Coldplay, er zit een heel slim managment achter.
Waarmee ik overigens niets over de plaat zeg.
Maar het moet nog maar blijken of Tempest over 30 jaar op gelijke hoogte of hoger wordt aangeschreven als Blonde on blonde, Desire of Blood on a track. Het kan ook zijn dat de storm Tempest over een paar maanden gaat liggen en Tempest plotseling tot goed maar maar niet in de schaduw van zijn beste werk wordt weggezet.

Die recensie in de VK gaat natuurlijk nergens over en is naar mijn mening meer een overtrokken symbolische boodschap om te zeggen dat Dylan het nog wel kan. Want hoe kun je in hemelsnaam zeggen, na een plaat een dozijn keer gehoord te hebben in een tijdspanne van hoogstens een paar weken, dat dit zijn eerdere werken die na 30,40 jaar nog steeds overeind staan, overklast?

Ik had het eigenlijk over het bericht boven mij, van Stalin.

Ik ken het album niet, heb er nog geen noot van gehoord. Iets waar ik momenteel overigens verandering aan het brengen ben, maar precies wat je zegt. Na 3 luisterbeurten roepen dat dit zijn beste werk ooit is, kan inderdaad wat voorbarig zijn. Aan de andere kant kan het ook gewoon de kracht van dit album zijn. Een recensent doet ook maar zijn werk.
(Overigens ben ik met Bob Dylan niet zo snel met stemmen, vandaar dat ik ook maar op 2 albums gestemd heb)

Ik ben het gewoon pertinent oneens met de stelling dat een plaat van 30-40 jaar geleden die over het algemeen als klassieker bestempeld wordt, per definitie beter is dan een plaat die pas een paar weken uit is.

Ik als gemiddelde Dylan fan. Ik heb veel maar niet alles, snap de ontvangst van deze cd niet. Ik vind het een prima cd, maar niet beter dan zijn laatste 3. Daarbij kan het niet toppen aan zijn gouden ouwen. Maar ik zal er wel helemaal naast zitten.

Misschien moeten we allemaal goed naar deze cd blijven luisteren en over een paar jaar later de discussie verder voeren.

Omdat de recensent GK hiervoor Love and theft de beste Dylan vond.

Doorgaans overtreft een artiest nooit zijn werk uit de beginjaren. Dylan is een zeldzame uitzondering, samen met Johnny Cash trouwens.

.........en John Hiatt, en John Mellencamp, en Neil Young en Leonard Cohen en....vast nog veel meer.

Dan doe ik niet mee. Ik heb hem vandaag een keer beluisterd en wordt er niet erg enthousiast van. Het heeft wel een aardige 'back to basic' sfeer, maar ik kan niet zeggen dat ik het allemaal erg bijzonder vond.

Hoi Henk, met John Hiatt met ik het niet eens met je. Persoonlijk vind ik Slug line nog steeds veruit zijn beste. Ik heb het idee dat die cd niet zo bekend geworden is als zijn latere werk.

Hiatt doet het wel goed hoor, de laatste jaren, en met 'Dirty Jeans and Mudslide Hymns' heeft hij zichzelf wat mij betreft weten overtreffen. Nu heb ik ook wel niet zoveel met Hiatt als met Dylan, maar toch. Hiatt heeft goeie platen gemaakt in het verleden, maar dat doet hij nu eigenlijk ook nog, en dat is sterk.

Maar het gaat hier om 'Tempest' natuurlijk, en dat er nu al zoveel meningen worden uitgestald, is wel erg snel. Ikzelf ben meer van het trage type, het oor moet ook tijd krijgen om een goeie mening te kunnen vormen, vind ik. Maar ach, of men de nieuwe van Dylan nu na één week de hemel inprijst of de bodem inknalt, echt wakker lig ik er niet van. Ik heb 'Tempest' nu twee keer beluisterd (daarstraks nog), en ik kan enkel zeggen dat dit me verrast. Maar meer ook niet, het is niet zo dat ik deze Dylanplaat al ga vereren of zo.

De tijd zal het ons, zoals zo vaak, wel leren..

Het verbaast me dat jij als echte Dylanfanaat de cd pas 2 maal gehoord hebt. Je hebt trouwens helemaal gelijk dat je er niet wakker van ligt of de plaat nu de hemel in geprezen wordt of niet. Het gaat erom wat jezelf ervan vindt. Ikzelf laat me ook niet door anderen een bepaalde mening aanpraten.

Ik ken de meeste albums van Bob Dylan, al heb ik weinig met de Dylan van na 1976. Good as I Been to You vind ik zijn beste plaat uit de periode 1976-2012. Verder kom ik aan een aantal 3*’tjes waar ik eigenlijk nooit meer naar omkijk en twee keer 3,5* (Oh Mercy en Time Out of Mind), die ik vanwege de ietwat gepolijste productie ook zelden draai.

Ik was daarom eigenlijk niet van plan deze te beluisteren, maar het is en blijft toch Bob Dylan en ik wil in ieder geval op de hoogte blijven. Is het zowaar nog te genieten ook! Het grootste punt van kritiek dat ik op Dylan heb, is dat z’n stem compleet naar de Filistijnen is. Hij blijft hier echter vrij constant diep grommen rond dezelfde noten en dan valt het gelukkig mee. Eerder wilde hij nog wel eens meer proberen, al dan niet tegen beter weten in. In ‘Narrow Way’ gaat hij een paar keer omhoog en dan klinkt zijn stem meteen vreselijk nasaal.

Het helpt natuurlijk ook dat deze plaat muzikaal gezien wel in mijn straatje ligt: muziek uit de rijke Amerikaanse traditie. Dylan voelt goed aan hoe hij zijn arrangementen fraai en traditiegetrouw in moet kleuren. Je hoort dat dit het werk is van iemand die zelf ook liefhebber is. Het is echter jammer dat de nummers soms een extra riffje of een leuk bruggetje missen. ‘Duquesne Whistle’, ‘Narrow Way’ en vooral ‘Tin Angel’ worden zo wel erg lang. ‘Scarlet Town’ heeft dat ook, maar de sfeer die de mooie, rootsy instrumentatie opwekt, zorgt ervoor dat dit nummer mij langer blijft boeien. Hetzelfde geldt voor het titelnummer, dat ik tevens het hoogtepunt vind.

En ook tekstueel heeft Dylan in ieder geval genoeg te melden. Jammer dat Dylan als componist een beetje lui voor de dag komt, maar de arrangementen weten de nogal simpele composities (vooral de structuren zijn tamelijk eenzijdig) te redden.

En dan nu waar iedereen op zit te wachten: Ja, Bob Dylan wint deze slag van Neil Young.