Hoe beoordeel je een nieuwe plaat van Bob Dylan? Dé Bob Dylan. Jawel, vele en mijn held. Een bijzondere man die al een halve eeuw nadrukkelijk zijn stempel op de popmuziek drukt. In de jaren '60 maakte hij soms wel twee platen per jaar, maar zo productief is Dylan al lang niet meer. Tempest is zijn 35ste studioplaat, en zijn vierde in de afgelopen 15 jaar. Desalniettemin regent het vijf sterren reviews (Mojo, Rolling Stone, Uncut) en daarnaast beweren sommige mensen zelfs dat Tempest de beste Bob Dylan plaat ooit is.
Goed dat is natuurlijk een tikkeltje overdreven, maar het enthousiasme is wel te begrijpen. Mijn verwachtingen voor Tempest waren niet extreem hoog, zeker na het wat tegenvallende 'Together Through Life' van drie jaar terug. Toch stelt Tempest alles behalve teleur. Op deze plaat staan gewoon weer veel fantastische liedjes. Het album opent meteen met het prachtige 'Duquensne Whistle'. Muzikaal gezien klinkt het wat oubollig, maar tekstueel is het weer sensationeel goed. In de single beschrijft Dylan een trein die aan zijn laatste rit begint. Ik kan nu tal van prachtige uitspraken citeren, maar dat doe ik opzettelijk niet. Het is juist zo heerlijk om ze zelf te ondergaan. Zimmerman's stem is helemaal kapot. Hij zingt als een verkoude Tom Waits wiens stem gebroken is. De veel gemaakte vergelijkingen met een kraai zijn niet vreemd. Maar persoonlijk vind ik dit niet storend.
Tempest is geen vernieuwde plaat. De nummers zijn veelal folk georiënteerd en bevatten zo nu en dan een fijn rock randje. De productie door Bob zelf is helder en zijn band is in vorm. Het geheel klinkt opvallend relaxt. Misschien zelfs wel iets te relaxt. De meeste nummers gaan net wat te lang door. Het titelnummer uitgezonderd, dat gaat met 15 coupletten in 14 minuten té lang door. Verder vind ik 'Early Roman Kings' wel schaamteloos veel op 'Manish Boy' van Muddy Waters lijken. Maar goed, de overige acht nummers zijn prachtige, niet vernieuwende, liederen. Heerlijk zijn bijvoorbeeld 'Soon After Midnight' dat niet mis had gestaan op het prachtige Time Out of Mind, het rockende 'Pay in Blood' en het aan John Lennon opgedragen 'Roll Oh John'. De dood is ook een thema waar Dylan uitgebreid bij stil staat. Hoe meer hij erover gaat zingen, des te groter het besef wordt: Dylan gaat geen honderden albums meer maken. Maar de 71 jarige singer-songwriter heeft het nog steeds. Dylan mag nog steeds met recht een grote inspiratiebron genoemd worden. Wat hij met Tempest neerzet is simpelweg puur vakmanschap.
van:
http://daanmuziek.blogspot....