Bob Dylan - Tempest (2012)

Binnenkort zelf maar eens dit album beluisteren. Hoorden al wat aardige momenten (die overigens in geen opzicht in de buurt komen van Bob's meesterwerk).

Overigens minimaal verwonderlijk dat zoveel mensen zo opgetogen zijn dat Rolling Stone dit album de vijf sterren geeft. Ik zeg niet dat Dylan en/of zijn mensen het gedaan hebben, maar je kunt gewoon vijf sterren kopen bij Rolling Stone als je dit per se wilt. De discussie gaat vervolgens ook nog alleen maar over het aantal sterren (zoals laatst bij DWDD) terwijl dit zo'n beetje het minst relevant is.

Bob goes Muddy

Muddy Waters is al eerder genoemd en ook ik kan niet om de vergelijking heen. Op een paar nummers na had dit album in de jaren zeventig zo van Muddy Waters kunnen komen. Blues zoals blues zou moeten zijn, en zo hoor ik het graag. Er is de laatste tijd een aardige discussie over of dit Bob's beste zou zijn. Moeilijk, en hoewel ik zelf (objectief gezien) denk van niet is het wel de plaat die mij het meest aanspreekt. Blonde On Blonde, Highway 61 Revisited, Desire en Blood On the Tracks mogen dan fantastische albums zijn, ze wisten me nooit voor de volle honderd procent te pakken, iets dat dit album wél doet. Ik heb het album op dit moment slechts eenmaal beluisterd, dus helemaal een definitief antwoord op de vraag kan ik nog niet geven. Voor nu is dit wel de Dylan plaat die mij persoonlijk het meest aanspreekt en krijgt hij van mij dan ook een hogere score dan eerdergenoemde klassiekers.

4.5*

Nee, dat ben ik.

Voor hard//talk, de wekelijkse actualiteitenrubriek van online-tijdschrift hard//hoofd, heb ik een klein stukje geschreven over de ontvangst van deze plaat. Lees het hier.

Voor de goede orde: ik chargeer in dat stukje natuurlijk wel een beetje, met spottende toon. Ben een groot Dylan-liefhebber en vind dit een ontzettend fijne plaat, alle aandacht vind ik alleen wat overdreven.

Roll on John hakt er flink in. Dat was een keer en waarschijnlijk nooit weer. Nog niet eens omdat Lennon's dood mij ooit echt persoonlijk raakte, daar waar ik dit niet eens bewust heb meegemaakt. Maar gewoon die hele melancholie in melodie en stem maakt dat het bij mij door merg en been gaat.

Een pijnlijk nummer. Hierdoor wel weer een zeer treffende prestatie.

Althans, zo ervaar ik het.

Dat hoor ik toch echt niet hoor. In de blues van Waters zit toch onvergelijkbaar meer leven en swing? Hier klinkt de muziek vaak als een backingtrack waar Dylan zijn geniale teksten heerlijk overheen rochelt. Dat is ook wel het intrigerende en sterke van deze plaat, maar de blues vormt hoogstens een canvas.

Ik had het dan ook vooral over de muziek. Natuurlijk zingen Bob en Muddy totaal anders, dat swingende komt dan ook vooral van Muddy zelf af. Luister maar eens naar een paar nummers van Muddy zonder op zijn stem te letten. Dit doet er toch echt heel sterk aan denken.

Ik begrijp dat je het over de muziek had, maar die vind ik bij Muddy toch echt veel swingender en krachtiger klinken.

Ik zou deze plaat ook zeker niet als blues durven kwalificeren. Er zijn wel wat invloeden van, maar verder snap ik de vergelijking ook niet.

Hij flikt het weer.
Of moet ik zeggen nog altijd want zelfs na zijn 35ste plaat blijkt Dylan nog lang niet "uitgeblust".
Na een eerste luisterbeurt trap ik al af met en ruime 4*.
Tempest verveelt geen seconde, en behaalt continue een erg hoog niveau.
De laatste twee nummers zijn echt van een ongeloofelijk hoog niveau en ook de opener is één van de betere nummers uit dit jaar.

Ik ken weinig recent werk van Dylan, dus was benieuwd naar zijn stemgeluid na al die jaren, en dit klinkt nog altijd geweldig. Anders en met heel wat gebrom maar, toch erg mooi.
Ook instrumentaal mogen we niet lagen, van mooie strijkers in het titelnummer tot mooie drumpartijen en pianopartijen in de afsluiter. Geweldige melodieën, en het geeft me een nostalgisch gevoel. Ik denk dat dit vooral een erg mooie winterplaat wordt, zo klinkt het althans in m'n oren. Ruime 4*.

Na een flink aantal luisterbeurten kan ik zeggen dat Dylan weer een erg goede plaat heeft gemaakt.

De muziek is inderdaad echt als achtergrond bedoeld. Het repeteert heel de tijd, de ruimte is volledig voor Dylan en zijn geweldige teksten op dit album. De stem is rauw en kapot maar toch vind ik het lekker klinken. Ik mis in ieder geval zeker geen vuur in nummers als Pay In Blood en Tempest. De teksten hebben een duister randje.

De eerste helft van het album is goed maar het mist net dat extra´s. De tweede helft (vanaf Scarlet Town) heeft dit wel. Tin Angel heeft mysterieuze instrumentatie en Dylan praat/zingt over een driedubbele moord. Ook het titelnummer gaat niet voorbij zonder bloed maar dat kan bijna niet anders.

Tempest is een goede plaat maar het mist net iets wat hem naar 4,5 ster zou brengen. Het is wel een plaat die ik graag opzet.

Volledig met je eens, alleen vind ik het instrumentaal totaal niet voor op de achtergrond bedoeld. Natuurlijk lijkt dit een erg fijne plaat voor op de achtergrond.
Maar Tempest lijkt me toch eerder een plaat voor gaan voor te zitten, en goed te luisteren.

Dat is zo, maar dat is niet wat DC bedoelde denk ik. Wat wel zo is, is dat de instrumentatie niet echt op het voorplan staat, maar dat alle aandacht naar Dylans stem en teksten gaat. Enkele uitzonderingen zijn er wel, bv Duquesne Whistle.

Tin Angel heeft wel iets van:
YouTube - Jonah and the Whale

maar dan anders

Ik vind het een prachtige cd.

Hij is van al franjes ontdaan en puur" Dylan", de rauwe stem en scherpe teksten, meer hebben we

van Dylan niet nodig.

Vooral Tin Angel is zo'n Talking song ( er is geen grote overeenkomst met Black Jack Davy?)
waarvoor ik me alleen al de cd zou aanschaffen.

Voor Rhythm & Poetry: ik vermoed dat Bob Dylan geen sterren meer hoeft te komen bij Rolling Stone!!!!!

Ik vind het een prachtige cd.

Hij is van al franjes ontdaan en puur" Dylan", de rauwe stem en scherpe teksten, meer hebben we

van Dylan niet nodig.

Vooral Tin Angel is zo'n Talking song ( er is grote overeenkomst met Black Jack Davy)
waarvoor ik me alleen al de cd zou aanschaffen.

Voor Rhythm & Poetry: ik vermoed dat Bob Dylan geen sterren meer hoeft te kopen bij Rolling Stone!!!!!

Bob Dylan wellicht niet, maar wat te denken van het platenlabel? Maar ook als dat niet het geval is, wat zegt het ons dan eigenlijk wel? Meer dan een oordeel van een individu is het niet.

Overigens weer eens een aardig Dylan-project. Hij rapst zich aardig door dit album heen, dat levert wel wat vermakelijkheden op. Echter pakt hij niet meer zo in als tijdens zijn hoogtijdagen. Teksten komen minder binnen en de muzikale omlijsting zou ik zelfs wat gewoontjes willen noemen. Gelikt. Dat wel.

Precies het is maar een mening van een individu, net zoals jouw mening maar een mening van een individu is, en alle meningen van iedereen maar meningen van individuen zijn. Vanuit dat perspectief is journalistiek in het algemeen een convictie van slechts een persoon.

Dylan 5 sterren kopen? Echt niet, daar is Dylan te waardig en te arrogant voor, hij doet wat hij doet en als het publiek dat mooi vind is dat meegenomen, maar volgens mij is Dylan nooit bezig met verkoopcijfers of recensies. Waarschijnlijk leest hij ze niet eens.

In de laatste Rolling Stone (ironisch genoeg) veegt Dylan fanatiek de vloer aan met recensenten, het doet hem dus wel iets. Of dat nou terecht is of niet. Verder denk ik dat Dylan de laatste zal zijn die sterren zou kopen, of het zou toestaan.

Niet direct met recensenten, degenen die hem beschuldigen van plagiaat (Bob legt eerst omstandig het verschil uit tusssen plagiaat en geinspireerd zijn) noemt hij Evil Motherfuckers.


Bob Dylan - Tempest | daMusic

...and they can rot in hell wat hem betreft.


Ik kijk al erg uit naar dat interview!

Wauw, ik ben even geschrokken van deze plaat. Zoals jullie wellicht al weten ben ik niet echt fan van Dylan zijn oudere, door het jarenlang roken kapot gemaakte, stem. Maar hier weet Dylan die, in mijn ogen, tekortkoming prima te verbergen. Op Duquesne Whistle klinkt het soms nog kantje boord, maar op de rest van de plaat hoor je daar bijna niets meer van terug. Wat mijn vreugde des te meer vreugdevoller maakt.

De enige hindernis waar ik me nu nog niet aan heb geïrriteerd, maar wat vermoedelijk wel nog kan opsteken, is de duur van de nummers. Ik heb niets tegen lange nummers, bij sommige (sub)genres hou ik er zelfs van, maar dat komt enkel omdat die nummers ook belang hechten aan alles van geluid dat niet door een stem werd gemaakt. Hier dienen die geluiden meer als achtergrondmuziek en primeert hier de stem van Dylan. Wat me dus op den duur zou kunnen tegensteken. Maar dat zijn zorgen voor later, want voor een eerste luisterbeurt ben ik enorm geschrokken van hoe goed Dylan hier zijn 'recente' tekortkoming weet te verbergen en zijn enthousiasme naar de luisteraar doorgeeft.

Trouwens, heel fijn die Early Roman Kings, maar Muddy Waters wist dit stukken beter te doen en het is daarom niet voor niets mijn favoriete blues nummer. Maar dat maakt Dylan zijn versie uiteraard niet slechter op.

Ik begin eerst met een verontschuldiging op mijn eerste bericht...

Nadat dit album net was uitgekomen, heb ik in de trein het voor een eerste keer beluisterd en vond er geen zak aan. Ik was veel teveel met zijn stem bezig en er ging steeds door mijn hoofd: "wat een vreselijke stem...".

Na een weekje kreeg ik van alle kanten te horen hoe fantastisch dit album wel niet was en werd mij met klem geadviseerd om het nog eens een kans te geven. Welnu, gisteravond in alle rust met mijn koptelefoon op en ogen dicht het album 2x beluisterd. Gebeurt niet vaak dat ik een album 2x achter elkaar beluister...

Conclusie: waar was ik de eerste keer met mijn gedachte en mijn uitspraak? Zeer sterk album, dat is het! De 1e en 3e track swingt lekker en met name tijdens deze tracks moet ik nog steeds even wennen aan zijn stem. Long and Wasted Years is een erg lekker deinend nummer en de melodie gaat op een positieve manier doorwerken.
Scarlet town is toch wel mijn favoriet van het album met ook weer een lekkere begeleiding. Uiteindelijk kom je (via nog 2 sterke tracks) dan uit op de megatrack Tempest. In het begin neigt het naar eentonig als je merkt dat je 'pas' 8 minuten onderweg bent, maar na een 2e keer heb je de kadans van het nummer te pakken . Roll on John is een leuke ode om het album goed af te sluiten.

Ik wilde dus helemaal niet gaan stemmen en was na 1x luisteren zwaar teleurgesteld. Inmiddels staat het album voor een 4e maal op en is het zeker een aanrader. Voor mij wel duidelijk hoe muziek en stemming elkaar enorm kan beïnvloeden...
Ohja en die opmerkingen van mij op de eerste pagina, uhmmm dat was mijn broer

Het is die cadans ja en de verteller Dylan, geweldig goed.
Dat is wat langere nummers als Highlands, Sad eyed lady of the lowlands maar vooral Desolation row mede zo goed maakt .
De track tempest is misschien niet zo goed als bovengenoemde voorbeelden, maar toch zeer mooi en niet te missen.
Tin angel vind ik dan wel mooier dan Tempest en Dylan zit hier geweldig in het verhaal.
En die "leuke ode"is zoals hier wel vaker genoemd is een ontroerend mooi liedje .
Wij gaan een beetje een inzicht krijgen hoe houdbaar de makers van een relatieve jonge kunstvorm als popmuziek nu eenmaal zijn.
Kijk ook maar na de mooie recente prestaties van Cohen, Patti Smith, Neil young (ik bedoel Le Noise) Tom Waits etc.

Bruce Springsteen, de Nits.

Daar noem je nogal een nummer Sad eyed lady of the lowlands. Naar mijn bescheiden mening het beste nummer van Dylan ooit. Daar kan Tempest natuurlijk niet aan tippen.

Mijn favoriet nummer, niet alleen van Dylan maar overall, is dan weer dat andere epos: 'Desolation Row'. Al kan 'Tempest' inderdaad ook aan 'Sad Eyed Lady of the Lowlands' niet tippen. Dylan heeft gewoon veel fantastische nummers geschreven, en is daar nog steeds goed in, zo blijkt steeds meer uit dit album.

juist etc. dus

Erg mooie plaat van Dylan.
Het klinkt echt als een koude winterdag, eentje die ik draai als de sneeuw langzaam naar beneden dwarrelt en ik lekker war binnen zit...

Ik krijg ook gelijk zin om Tom Waits te draaien..