Bob Dylan - Tempest (2012)

Ik heb altijd begrepen dat je dat 'geïnspireerd' zijn bij Dylan erg met een korrel zou moet nemen. Als ik me goed herinner heeft Joni Mitchell een geheel andere mening daarover. Ik zal het weer eens nazoeken, want ik ben kwijt hoe het precies zit.

Joni vindt dat hij plagiaat pleegt. In bepaalde gevallen is dat ook zo.

Ik heb het even na gegekeken en ik geloof dat Joni in een interview even uit de slof schoot over Bob en het daarbij liet. Ze heeft niet echt toegelicht waarom ze Bob wegzette als een nepfiguur.

Dit is uit een artikel over dat interview:
"When the reporter raised the point that Mitchell and Dylan had changed their names, the singer launched into surprisingly forceful tirade against her folk contemporary. "Bob is not authentic at all," she said. "He's a plagiarist and his name and voice are fake. Everything about Bob is a deception. We are like night and day, he and I."

Ze licht haar opmerking niet echt toe voor zover ik weet.

Als je zoveel onzin uit je snavel krijgt dan is een verdere toelichting ook niet meer nodig lijkt me. Niet bepaald een aanmoediging om ooit nog de muziek van Mitchell te beluisteren. Afgustig dametje.

Ook niet bepaald een aanzet om nooit nog de muziek van Mitchell te beluisteren.

Als ik ergens iets hoor wat me bekend voorkomt dan is het in het nummer Early Roman Kings.

Is dat dan plagiaat?

Ik moet verder ook zeggen dat naarmate je album vaker luistert hij toch beter wordt.

En idd je moet er niet bij nadenken of zijn stem goed is of niet (al dan niet storend is)

Doe er toch weer een halfje bij.

Dan mis je wel een hoop mooie muziek. Ik sla haar muziek hoger aan dan die van Dylan. Ken je muziek van haar, Henk? Blue en Court and spark behoren tot de allerbeste platen ooit gemaakt, vind ik.

Ik vind Joni misschien nog wel iets beter dan Bob.

Het gaat mij niet om haar muziek, maar om de woorden die hierboven geciteerd worden door Ziegler. Waar slaat dat nou op. Ik kan dit niet anders verklaren dan afgunst. En daat is iets waar ik niks mee heb. Als Mitchell vind dat Dylan slechte platen maakt, dan kan ik daar vrede mee hebben. Als iemand hier goed gemotiveerd een halve ster voor wil geven, waarom niet? Maar dat is iets anders dan iemand afzeiken uit pure jaloezie.

Zullen we het nu weer over Tempest hebben? DE plaat van het jaar......voorlopig.

Maar je vormt wel een oordeel op een klein stukje uit een interview. Je weet toch niet de hele context. En nu over naar DE plaat van het jaar.... voor jou dan voorlopig

Is dat zo ?
Ik heb me door de nieuwsgierigheid er ook maar eens aan dit volgens velen meesterwerk aan gewaagd om dit album te beluisteren .
Het gaat hier per slot van rekening over de Grote Meneer Dylan , niet waar .
Ik heb het allemaal met moeite uit kunnen zitten , je kunt nog beter Tinnitus in je oor hebben zoals ik dan dat dat irritante stemgeluid van Dylan erdoor komt .
Hoogste tijd voor Bob te beseffen dat zn carriere allang voorbij is en dat hij het beperkt tot het zingen in zijn eigen keuken .
Hij heeft in het verleden betere albums gemaakt dan deze , jammer dat het zo moet eindigen .
En ik kan hier wel een misplaatste stem op uitbrengen maar dat doe ik niet .
Ik laat deze aan me voorbij gaan , iedereen veel luisterplezier met Tempest .

Ik snap zo'n opmerking niet als je kijkt hoe er gereageerd wordt op deze plaat, dat is overwegend erg positief, dus waarom zou hij dan moeten beseffen dat z'n carrière allang voorbij is? Dat je deze plaat niks vindt betekent dat Bob achter de geraniums moet gaan zitten?

Idd . Vroeger kon ik hem aanhoren maar ik trek zijn stemgeluid niet meer .
Tis maar waar je van houdt , nietwaar .
Hoe er op dit album gereageerd wordt heb ik geen boodschap aan , ik zeg wat ik ervan vind en een ander mag daar anders over denken .
En wees eens eerlijk , zijn stem klinkt toch ook voor geen meter meer.

Ach kom zeg, Dylan heeft een stem van iemand die een leven geleefd heeft , daarbij zingt hij al zo'n 50 jaar.
Neem een prachtnummer als Tin angel, zijn stem klinkt onheilspellend en zeker geweldig voor deze song.
Ik kan mij niet zo snel een betere vertolker van deze songs voorstellen.
Tja misschien dat Tom, Tin angel ook mooi zou doen.

Ik weet uit eerste hand dat dit onzin is, want Maartenn heeft helemaal geen kat...

Hij heeft wel een seksbeluste en immer geile hamster gehad, maar dat terzijde

Je doet dan ook niet erg je best. Ik neem aan dat Joni haar redenen zal hebben om die opmerking te maken, maar afgunst zal er niet één van zijn. Hoewel ik bewondering heb voor een deel van het werk van Dylan, zie ik ook wel dat een deel van de man een pose is. Misschien wel een groot deel.

Bij het horen van Duquesne Whistle op het blokuurtje alternatieve muziek op de lokale omroep was ik heel benieuwd gemaakt voor dit album. Ik heb hem na de uitzending gelijk op de Luisterpaal afgespeeld en ik moet concluderen dat deze nieuwe Dylan voor mij niet klinkt als Dylan.
Toegegeven: ik heb bij het beluisteren van dit album een tijdsprong van ruim 35 jaar gemaakt in zijn ouevre (iets recenters dan Street-Legal, met een enorm gat tussen '66 en '74),heb ik voor dit album niet geluisterd), en dan is het natuurlijk even enorm wennen.

Ben ik maf, of heeft dit album af en toe raakvlakken met de muziek van Mark Knopfler? Het zal niet geheel verwonderlijk zijn aangezien Bob en Mark vorig jaar samen tourden. Voornamelijk op 'Long And Wasted Years' en 'Scarlet Town' lijkt het soms bijna of ik naar een arrangement van Mark Knopfler luister. Ok, even serieus nu, die gitaarsolo in Scarlet Town is toch echt een typische Knopfler-solo?!
Opzich vind ik de vergelijking niet vervelend, maar mijn vervreemding van "the freewheeling" Bob Dylan lijkt me begrijpelijk. Moet ik er ook bij zeggen dat de teksten en stem van Dylan mooi passen op Knopfler-arrangementen. Wat dat betreft dus geen kritiek.

Een andere vergelijking die wordt aangehaald is die met Muddy Waters. Dat begrijp ik ook wel. 'Narrow Way' en 'Early Roman Kings' hadden inderdaad zo van Muddy Waters kunnen zijn. Toch moet ik hier Kaaasgaaf gelijk geven: Een beetje onbezield klinkt de muziek dan, wil ik daaraan toevoegen.

Dat brengt mij bij het volgende punt: 'zijn geniale teksten'.
Ik heb me nog niet ontzettend verdiept in de inhoud van de teksten, maar zo nu en dan vang ik een passage op waarvan ik niet anders kan concluderen dan dat het mooi is geschreven. Toch wel in die typische Bob Dylan-traditie, en daardoor is deze plaat uiteindelijk tóch een echte Dylan.

Deze Dylan-plaat is ook behoorlijk veelzijdig. Dat heeft het ook wel nodig omdat het met krap een uur en tien minuten anders gauw zou gaan vervelen. Liedjes van 5+ minuten (soms zelfs 9+!) worden afgewisseld met enkele liedjes van minder dan 4 minuten die daardoor ontzettend kort lijken. Aan de vergane (doorleefde) stem stoor ik me ook niet. Het voegt een heel bijzonder laagje toe aan de beleving van deze plaat.

Eerder gerefereerde radio-dj heeft gesteld dat de titel van deze plaat is afgeleid van het stuk 'The Tempest' van Shakespeare dat zou gaan over "het stokje overdragen aan de nieuwe generatie" (ik ben zelf niet bekend met het stuk). Lijkt Bob Dylan met dit album dan toch een einde aan zijn carrière te suggereren? Ik vind het moeilijk voor te stellen. In dit album herken ik toch wel een enorme energie en levenslust die nog gerust een paar platen zou kunnen opleveren.

Zo'n anderhalve week ben ik nu in het bezit van Tempest. Ik heb hem al redelijk veel gedraaid. Dat het een bijzonder album zou worden had ik wel verwacht, maar ik hoorde het eerlijk gezegd niet meteen. Mensen die nummers wat langdradig vinden kan ik begrijpen als ze hem maar 2 of 3 keer hebben beluisterd. Het hele album moet ontzettend groeien. Het probleem van zijn stem, waar ik ten tijde van Love and Theft ook mee zat had ik al overwonnen. Mensen die daar nu problemen mee hebben adviseer ik albums vanaf Time out of mind tot nu te beluisteren. Dan kom je er steeds beter in. Als je dan ook nog hoort wat hij allemaal te zeggen heeft, dan kan het afgrijzen zomaar omslaan in bewondering. Zo ging het bij mij. Als je dan ook nog hoort wat hij allemaal te vertellen heeft dan wordt het steeds mooier. Dan zie je zelfs dat zo'n stem voordelen heeft: luister naar het wraakzuchtige Pay in Blood. Luister naar de oude verhalenverteller in het titelnummer. Luister naar de emotie in Roll on John. Dan geeft zo'n stem het nummer extra karakter. Ook nummers als Scarlet Town en Tin Angel varen er wel bij.

Bovendien put Dylan uit de rijke muziekhistorie en maakt er compleet unieke bewerkingen van. Modern Times kun je plagiaat noemen, je kan het ook een album met prachtige bewerkingen van oude klassiekers aangevuld met eigen inbreng van maken. Op dit album kun je Early Roman Kings plagiaat noemen, je kunt het ook een prachtige song op de sound van een oude bluesheld noemen. Vooral dit nummer wordt elke dag leuker. Dylan geeft aan schijt te hebben aan de mening van anderen, maar Dylan heeft absoluut geen schijt aan zijn oude blueshelden. Hij adoreert ze en brengt dat keer op keer op fantastische wijze tot uiting. High Water op Love and Theft als ode aan Charly Patton om maar een voorbeeld te noemen en bovendien een van mijn favoriete songs van Dylan.

Na een aantal luisterbeurten is dit album wel zo ongeveer geland. Vooral tekstueel moet ik nog een hoop ontdekken en daar ben ik nog wel een paar maanden zoet mee. Ik had in het begin vooral moeite met het eerste gedeelte. Ik vond de opener wat te luchtig en het tweede wat nietszeggend. Dat draaide echter vrij snel bij. Narrow Way brengt de power erin en geeft je een zet in de goede richting, prachtig nummer en eigenlijk wordt het alleen meer beter. Hoe vaker je hem opzet hoe ontzettend goed vooral de laatste 3 nummers zijn. Zo mooi gebracht, zo veel diepgang. De emotie die je in het laatste nummer hoort is echt fenomenaal. Ik ben bepaald niet emotioneel aangelegd, maar van Roll on John zou je het bijna worden. En dat terwijl ik niet eens veel met de Beatles heb.

Ik begin nooit (meer) met 5 sterren als een album net uit is. Daarom open ik voorzichtig met 4,5. Mijn album van het jaar voorlopig. Er staat o.a. nog een nieuwe Hiatt, Bingham en Young op het programma. Ik hoop van harte dat die in de buurt gaan komen van de kwaliteit van dit album, want dan komt er nog een hoop leuks aan. Dylan heeft de lat echter op recordhoogte gelegd.

Vanwege nieuwsgierigheid naar het nummer Roll on John heb ik dat nummer even opgezocht. Het nummer begint mooi, maar ik schrok me zowat dood toen ik die stem hoorde. Wat afgrijselijk. Ik weet dat Dylan niet de beste zanger is en dat maakt mij eigenlijk geen fuck uit, maar ik kan het nummer niet eens afluisteren.

Zolang er geen bronvermelding wordt gegeven, ís het feitelijk plagiaat.


Juist daarom vind ik het zo raar dat hij niet even de credits invult.

Op het forum van Expectingrain.com zijn ze hier ook mee bezig inderdaad.
Gebruiker The Great Wandu is er een topic over begonnen en roept anderen op ook met suggesties te komen.

Link

True.

Maar dat terzijde.

Sterker nog; Pay in Blood begint uit te groeien tot één van mijn favorieten van deze plaat!

Pay In Blood en Long and Wasted Years in mijn geval

Toen ik Pay in blood voor het eerst hoorde had ik even het idee naar Under the red sky te luisteren. De sound deed me nogal denken aan die plaat. Maar goed, dat gaat wel over, inderdaad een beest van een nummer.

Voor een 71 jarige zit de beste man nog vol vuur, want hij neemt geen blad voor de mond !



Rolling Stone

Lol?! Wat een pit zit er in die man
Hij laat bij vlagen even het achterste van zijn tong zien!

Ik zal eens kijken of ik dit nummer op de kop kan tikken.

1 van de beste en commersieelste albums van Bob Dylan,mooiste nummers vind ik Tempest en Roll on John,dus de beste nummers bewaard hij voor het laatst.

Tin Angel is gewoon een nieuwe 'versie' van Raggle Taggle Gypsy/ Black Jack Davy, tja daar hoef je geen royalties meer voor te betalen....

Het hele album is sowieso een groot aha erlebnis.
Op zich wel slim natuurlijk; allerlei flarden muziek, soms zelfs hele nummers, die zich in enkele gevallen zelfs al eeuwen hebben bewezen, door elkaar gehusseld en dat gebruiken als vehikel voor je eigen teksten.
Het geeft de plaat iets vertrouwds en toegankelijks.
Resultaat is een redelijk te pruimen album, verre van origineel, maar dat hoeft ook niet altijd.
Maar om nu te spreken van een een nieuw meesterwerk ....nee verre van dat.

The Tempest: veel, heel veel coupletten, geen refreinen, geen bruggen, geen solo's en dat tachtig minuten lang. Pffff. Ik ben een Dylan-fanaat maar vind dit een hele duffe plaat en snap de hype niet goed. Geef mij maar Love and Theft, Modern Times en Tell Tale Signs, als het over zijn recent werk gaat. Muzikaal afwisselend, bondig en zonder tekstuele pretenties. Wij maken een icoon van Dylan en dat zit onze beoordeling in de weg.

Ik vind de plaat ook nogal overschat eerlijk gezegd. Bij vlagen is het inderdaad gewoon saai (Early Roman Kings, Tempest ).

Geef mij maar Modern Times, die draai ik nog zeer regelmatig. Is ook geen heel spannend album, maar wel gevarieerder en een stuk onderhoudender.