Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Daar heb je gelijk in. Ik wilde vooral zeggen dat ik ze het liefst de beste plaat ooit had zien maken. Dat hoop ik bij elke band/artiest.

Uit je avatar spreekt inderdaad wat religieus fanatisme .



Zonde! Heb je er ook nooit wat aan gevonden? Soms heb je dat. Ik vind bijvoorbeeld King Crimson erg bijzonder, maar mijn omgeving kan het 'gejank' niet aanhoren.

Ook dat hoeft niet.

Soms ben ik lekker conservatief, en hoef ik vernieuwingsdrang bij een band niet (Radiation van Marillion, Pleasure & the Pain van Saga, de laatste platen van Porcupine Tree).
Soms wil ik gewoon een heerlijke herhalingsoefening, zoals bij Ozric Tentacles of Motorhead.

Marillion heeft wel degelijk een vooruitstrevende plaat hier gemaakt (met wat saai drumwerk, en wat rare teksten), maar juist dat bevalt me niet.
Maakten ze maar een plaat zoals Less is More of Somewhere Else.
Lekkere luisterliedjes met weinig poeha. Dat wilde ik graag. Anderen weer niet.
Maar ja, je kan niet iedereen tevreden houden.

Wanneer ben jij tevreden, Steven?

0,5* is ook gruwelijk laag. dat soort platen wil ik ritueel verbranden. Maar ik zie het alleen maar interessantdoenerij en een schreeuw naar aandacht. Missie geslaagd, Steven.

Ik heb trouwens nog wat meer geluisterd van deze plaat en ik kan maar niet aan die stem van Hogarth wennen. De muziek is wel goed.

Ik ken de plaat nog niet, dat zal ongetwijfeld veranderen, maar ik loop meestal een beetje achter de feiten aan. Komt goed.

Steve Hogarth kennende zijn de teksten niet alledaags. H is geen vrolijkert, maar ik vind zijn thema's meestal wel hout snijden. Ze zijn in ieder geval nooit hetzelfde.
Ik vind met name op Brave dat hij tekstueel geweldig bezig is, beladen en een emotioneel verhaal vertellend, waar trouwens geweldige muziek om heen is gebouwd. En zo kan ik er nog wel een paar.
Ik geloof er ook niet zo in dat hij op dit album onzin teksten brengt, daar ken ik Marillion met Hogarth al te lang voor.

Titels zeggen mij verder niet zo veel. Je moet niet alles letterlijk nemen en misschien eens goed naar de tekst luisteren. Daar zal ongetwijfeld een boodschap inzitten.
Nogmaals, ik heb de gehele plaat nog niet gehoord (Power wel) maar tekstueel zit het meestal echt wel snor bij Marillion.

Excuus, ik zou de teksten toch maar eens wat beter bestuderen. Veel titels zijn symbolisch, figuurlijk of abstract hetgeen in de prog geen zeldzaamheid is. Sky Above The Rain gaat over de vastgelopen communicatie tussen man en vrouw waarbij de man geen uitweg meer vindt. Op zich is het zo dat dit nieuwe album zaken aansnijdt als in jezelf opgesloten zitten en er geen uitdrukking aan kunnen geven. Met dat thema is het hele album doorspekt en zo moet je er dus ook naar luisteren. Ook Gaza en de andere tracks gaan wel degelijk ergens over als je wat meer moeite zou doen om er achter te komen. Als het je allemaal niet interesseert of aanspreekt is dat prima maar oordeel dan niet eerder voordat je weet waar het over gaat. Dank u.

Precies. Titels letterlijk nemen en verder geen moeite doen om te achterhalen waar het over gaat.
Op z'n minst vrij dom om dit te posten eigenlijk.

Beste Bluebird. Je hebt goede beeldspraak en slechte beeldspraak. Je hebt goede metaforen en slechte metaforen. Je hebt goede schrijvers en slechte schrijvers. Bij de letterbrij op de nieuwe Marillion valt alles negatief uit. Het is echt niet best. Het is beroerd.



Heel vaak. Namelijk bij muziek/films/boeken die eruit MOETEN. Soms zijn ze hetzelfde als het voorgaande werk, soms is het heel wat anders. Maar er moet overgave, brille en levensdrang in zitten. Ik ben hier heel vatbaar voor. Daarom zijn mijn beoordelingen waarschijnlijk erg stellig. Ik lees dat ik daarom door sommigen niet serieus kan worden genomen. Maar ik sta 100% achter elke beoordeling.

Als jij titels letterlijk gaat nemen en niet weet waar ze over gaan, dan wordt je straks door niemand meer serieus genomen.
Het kan je smaak niet zijn, maar dat is van een andere orde.

Ik neem mensen niet serieus die 'wordt je' schrijven in plaats van 'word je'. Grapje, bikkel2 . Ik zal herhalen wat ik net zei: Marillion grossiert op deze plaat in slechte beeldspraak en metaforen. Als je een waardeloos verhaal vertelt maar daarna roept dat het een Hele Diepe Betekenis heeft, blijft het een waardeloos verhaal.

Als je deze teksten trouwens hoog hebt zitten, moet je vooral boeken als De Schaduw van de Wind gaan lezen. Die staan vol met dergelijke hallucinerende prietpraat.

Schud jij onderstaande maar even uit je mouw of doe het beter, dan mag je van mij teksten gaan schrijven voor Marillion.

She loves him
But she doesn't want him
She used to burn for him
But now that's changed
She knows he knows
And she says it isn't so
What else can she say?
But when he reaches out
She turns away

When he talks about it
She says he's cruel
So he apologises
Counts his blessings
What else can he do?
She used to gaze at him
Reach out with her toes to touch him
She still loves him
But she doesn't want him

And in her eyes he's so much less
Than the light heart she met
The laughing boy she used to know

He feels ugly now
And the ugliness creeps around inside him
Until he really is
The animal paws at him, gnaws at him
The Silver-Back wins over him

And in his pain, and bitter shame, he resents her
The one who loves him
They said they'd never lie
They'd learned their lessons from the last times
They said they could talk
They could always talk
Deceit stirs in them now
For reasons good as well as bad

But he wants so much
Not to live another lie
To be free and high again

Trying to see the blue sky above the rain
Trying to see the blue sky above the rain
Remembering the blue sky above the pouring rain
He's trying to see the blue sky above the rain

He's flown there and he's seen it
Been up there lighter than air floating in the miracle
But he can't fly until she wants him
He can't burn until she sparks him
He's dressed in lead from toe to head

Trying to see the blue sky above the rain
Remembering the blue sky above the rain

Maybe they'll talk
Soul to soul, head to head, heart to heart, eye to eye
Rise up to that blue space above the clouds
Where troubles die
And tears dry
Heading west and climbing
In that place the sun never stops shining

The rain's below us

Zeggen dat je dat niet kan is onnodige zelfverlaging.

Bepaald geen bijzonder stuk tekst.

Het is alles of niks bij Mo. De laatste release overtreft alle voorgaande platen en dient met heilig vuur gemaakt te zijn, alsof het het debuut en tevens allerlaatste album van de groep betreft. Pas dan is het goed en uiteraard 5,0 waard. Overtreft het album de voorgaande niet? Dan ziet hij er alleen maar gemakzucht, herhalingsoefening en einde oefening voor betreffende band in.

Als hier al sprake is van een herhalingsoefening ("repeteren wat ze al kunnen") dan is het onrechtvaardig alleen dat gegeven te bestraffen met 0,5. Dat is een score die je geeft aan een plaat die je beter als onderzetter kunt gebruiken. Dat is bij Marillion en Rush echt niet het geval, Mo. Muzikaal zitten Marillion en Rush altijd aan een ondergrens van pakweg 3,0, wat je ook van de teksten, originaliteit van de composities, slechte zang, etc. vindt. 0,5, daar kom je gewoon niet mee weg.

Hij loopt gewoon de boel te fokken.

Hij weet het alleen mooi te verpakken.

Ik mag dat wel.

Dat vind jij. Er zijn altijd mensen die zich er maar al te goed in kunnen herkennen en voor wie het heel bijzonder is. Dit soort teksten zijn trouwens wel typisch Hogarth. Voor de hallucinerende paddoteksten vervoege men zich maar liever tot Fish.

Tienerproza.



Aaaaaagh. Wat een cliché. Categorie: 'mijn hart staat in vuur en vlam.'



Veel te algemeen. Een goede song/tekstschrijver had meer informatie over de personages gegeven. Je hoeft zeker niet de exacte context te bieden (liever niet zelfs) maar op deze manier is het een loze warboel.



Weer een cliché. Dit beeld is al 100.000 keer beschreven. Hij doet geen enkele poging onderscheidend te zijn.



Hij blijft de spanning oproepen: wat is er gebeurd tussen deze twee? Maar wederom blijft het oninteressant. Het zijn platte personages. Ze doen niets origineels. Het is bordkarton.



Dit is wel een erg mooi beeld. Extra reiken met de tenen is liefdevol. Je ziet het meteen voor je en het zegt veel.



Herhaling van tienerproza.

De rest van de tekst is een herhaling van het bovenstaande. Een enkele keer een geslaagde vondst, maar vooral veel algemeenheden en zwakke zinnen. Het is gewoon geen begenadigd schrijver. Jammer. Hij probeert het wel.

Alleen jammer dat ie zo snel door de mand valt. Je prikt er zo doorheen.

Ik zeg niet dat de tekst niet bijzonder zou kunnen zijn voor iemand.

Technisch gezien stelt het alleen niets voor.

Dus wat dat betreft ben ik het zeker met SM eens.

Haha. Dus als je een goede muzikant bent, bijvoorbeeld als je van het conservatorium komt, krijgt elke plaat die je maakt zeker een voldoende. Unbelievable.

Ik ook hoor, heb er echt geen moeite mee dat hij overal een tegengeluid laat horen. Het heeft mij, bij de laatste van Rush bijvoorbeeld, aangezet om in alle euforie even pas op de plaats te maken en me af te vragen of het allemaal wel zo mooi is, of dat die gekke Mo toch een punt heeft. Dat had ie niet, wat mij betreft, maar helemaal okee dat ie kritisch is en het niks vindt. Maar dan wel met de juiste argumenten, niet alleen blijven herhalen dat hij het heilige vuur mist. Die kennen we nu wel.

Mo is van de Tegenpartij, voor jou en voor mij...

Merci. Je hebt helemaal gelijk.

Prima. Zullen we dan de simpele Rush teksten eens gaan bekijken met SM? Of liever Scatman John?

Als ik Steven Mo´s argumenten lees kan ik er echt geen 0,5* bij plaatsen. Maar ja, ik hou er mee op. Er wordt in deze discussie net zo veel herhaald als op de nieuwe plaat van Marillion!

Dat is uiteraard niet wat ik bedoel, maar dat weet je zelf ook best.

Beste Tony: geen enkele band of artiest krijgt per definitie minstens 3,0* Ook niet jouw Goden. Behalve Scatman John natuurlijk. Die krijgt per definitie 5,0* .

Ik doe gewoon niet moeilijk en luister de plaat nog niet eens.

Hogarth heeft nou eenmaal een emotionele schrijfstijl. Techniek en emotie gaan vaak moeilijk samen als je veel gevoel in een compositie wilt stoppen. Je knalt op papier wat je op dat moment voelt, zo stel ik het me tenminste voor. Ik denk ook zeker dat dat de reden is dat de band gelukkiger is met Hogarth dan met de wispelturige Fish want ze houden het al een aardig poosje vol. En hoewel ik ook zeker niet alles geweldig van de Hogarth periode vind moet ik wel zeggen dat de thematiek sindsdien een stuk aansprekender en vooral menselijker is geworden.

Verder zal het me een worst zijn wat ieder er van vindt, ik heb deze plaat inmiddels op zijn juiste waarde weten te schatten en wat ik er persoonlijk aan beleef is voor iedereen een vraag maar voor mij een weet. Welterusten.

Minstens 3,0 beweer ik ook niet Mo. Wat ik wel beweer is dat bands als Marillion en Rush muzikaal van een dusdanig niveau zijn dat ze, ook al slaan ze de plank goed mis, nog geen 0,5 verdienen. Niet hoe ik albums en artiesten beoordeel in ieder geval.

Hij heeft best hele aardige teksten geschreven die Steve.

Maar gewoon niet iedereen heeft die poëtische edge.

Weet ook niet wat dat is.

Hij zelf erkent dat volgens mij ook wel want ze zullen niet voor niets zo vaak met die gastschrijver in zee zijn gegaan.

Die ik overigens op geen manier beter vind dan H maar dat terzijde.

Marillion is na het vertrek van Fish ook niet voor niets zo veranderd. De platen werden atmosferischer en gevoeliger. H's teksten zijn ook zeker niet al te moeilijk te doorgronden maar wel mooi, gevoelig en beeldend en dat maakt het dan ook veel meer 'accessible'. Ik vind dat de formule nog steeds werkt en dat H's teksten (met behulp van John Helmer ) de muzikale lading van Marillion nog altijd dekt.

Waar is SM trouwens gebleven? Hij mag me ff de simpele teksten van Neal Peart uitleggen, daar snap ik nog steeds geen zak van.