Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Vandaag nog eens het hele album geluisterd en ik kan zeggen dat mijn mening is veranderd. 'Sounds that can't be made' is wel degelijk beter dan 'Invisble Ink' maar 'Lucky man' blijft in mijn ogen gewoon goed. Misschien dat bij mijn eerste luisterbeurt 'Invisible Ink' en 'Lucky man' er een beetje uitsprongen omdat ik zelf erg van rock houd.
Dit houd niet weg dat dit gewoon een erg goed album is en ik nu zeker in Marillion geintreseerd ben geraakt.

Persoonlijk denk ik dat de tekst van The Sky Above The Rain voor een flink deel wel eens autobiografisch kan zijn en de emotie die Steve voor mij met zijn stem in de tekst legt maakt het een mooi nummer ook al deel ik zelf "zijn" ervaringe niet.

Als je deze combinatie van tekst en emotie niet voelt kan ik mij inderdaad voorstellen dat je de tekst niet bepaald sterk vind.

Ja, als je op de lading afgaat moeten in veel nummers van H wel persoonlijke ervaringen zijn verwerkt gezien de overgave en expressie waar het mee gebracht wordt. Het stoort me totaal niet dat de teksten technisch of poëtisch niet hoogstaand of arty-farty zijn, ze zeggen gewoon dat wat er mee bedoeld wordt zelfs als het verzandt in wanhoop en vertwijfeling. De essentie is duidelijk.Thema van dit album mag dan wat autistisch zijn, het wordt toch wel weer bijzonder aardig en overtuigend vormgegeven en het blijft toch elke keer weer een prestatie een sfeer te creëren die je er helemaal in meesleurt.

MIjn grootste struikelblok bij deze plaat is het gezapige gedrum van Ian Mosley.

Een ander struikelblok is dat H echt overal doorheen tettert, en nooit eens de muziek zijn werk laat doen.

Verder vind ik alleen Montreal tekstueel irritant.

Even on topic. De volgende tekst vind ik heel grappig. Over een volwassen man die allemaal briefjes met onzichtbare inkt onder het kussen van zijn geliefde plaatst en verwacht dat ze erop gaat blazen.

"I left a note each day under your pillow
That I wrote in invisible ink
All you have to do is breathe on them
And you might read them written there in pink
You might find out what's inside me
Maybe it's something that might amuse
As you watch my words appearing
The fear will go
And everything will flow"

De vriendin wordt natuurlijk horendol van die briefjes onder haar kussen waar ze constant op moet blazen. Ze ligt in bed om te slapen, niet om voor de zoveelste keer haar longen aan het werk te zetten omdat haar lief een communicatieprobleem heeft. Maar gelukkig beseft hij dat zelf ook. De volgende twee zinnen:

"I'm hoping you don't throw my little notes away
I wouldn't blame you"

Hij hoopt dat ze al die briefjes bewaart, zodat ze er later nog eens op kan blazen. Laten we hopen dat ze een grote kast heeft. Maar als ze die onzin daadwerkelijk wegkiepert, rekent hij het haar ook niet aan. Waarschijnlijk heeft hij toch enige zelfkennis.

Als Monty Python weer wordt opgericht, weet ik wel wie ze moeten hebben.

Ik ook.

Gek hoor; opeens heb ik geen behoefte meer aan een heroprichting van Monthy Python

Wat denken beide heren trouwens over het "motorcycle guitar geluid op Bat Out Of Hell ( in vergelijking natuurlijk met de "metal riffs" in Gaza om on topic te blijven ) ?

Goed, een inhoudelijke mening dan maar weer na al het geneuzel van de laatste pagina's. Kan daar nog even een bezempje doorheen?
Nog geen sterretjes, daarvoor wil ik hem eerst een paar keer vaker beluisteren. Eerste indrukken:

Gaza. Tja, schijnt het lievelingetje te worden van de fans, maar ik vind het nog wat onsamenhangend. Mooie momenten (rondom minuut 12-13) afgewisseld met een wat te groot aantal oninteressante stukken. Maar misschien nog maar eens luisteren. Tekstueel wel erg goed.
Sounds That Can't Be Made . Mooi nummer. Pushende keyboards, moet nog wat beklijven maar dit kan ik wel waarderen.
Pour My Love Heel erg eighties op een of andere manier dit, maar ik hou er wel van.
Power. Nog te weinig naar geluisterd om er echt iets van te vinden.
Montréal. Qua lyrics al het nodige over gezegd hier, maar ik vind het nog wel meevallen eigenlijk. Tuurlijk, het is een stuk dagboek, maar wel mooi omschreven. Muzikaal hapert het me wat teveel: steeds weer zo'n klein climaxje en dan weer rustig verder kabbelen, weer even opveren....maar het pakt je niet echt.
Invisible Ink. Tja. Nog niet veel bijzonders in weten te ontdekken eigenlijk.
Lucky Man. Pittig begin, maar zakt daarna jammer genoeg wat in.
The Sky Above the Rain. Enige nummer dat me eigenlijk direct pakte, wat meer de 'klassieke' Marillion-sound met heerlijk gitaarwerk.

Over het algemeen lijdt dit album in mijn oren aan iets waar de laatste 2-3 albums van Marillion ook al aan leden. Een gebrek aan liedjes met een kop en een staart. Het schrijfproces van de heren is bekend: veel jammen, alles opnemen en dan kijken of er wat bruikbaars tussen zit. Helaas levert dat ook hier weer teveel onsamenhangende nummers op waar sommige hele mooie momenten staan maar ook een hoop liftmuziek die best weggelaten had kunnen worden.

Als Steven Mo in ieder geval iets heeft bereikt, denk ik dat het toch is dat ik het nieuwe album van Marillion maar eens ga kopen.

Soms moet je een beetje tussen de regels doorlezen en gaat het de betreffende cijferaar hier natuurlijk niet om 0,5* maar uitsluitend om de negatieve aandacht die dat voor Steven Mo teweeg brengt. SM via het internet.
Waarom zou je anders zoveel tijd en regels besteden aan een album dat je zogezegd afschuwelijk vind.

Maar desondanks een overall gemiddelde van boven de 4 bij meer dan 50 stemmers is voor een nieuw Marillion album natuurlijk prachtig, ik moet ook erkennen dat ik nog niet wist dat hij uit was . Maar ik heb na Brave dan ook geen Marillion albums meer gekocht (en daarvoor ook al enige tijd niet), biedt de eerlijkheid mij te zeggen. Dus dan ontbreekt ook de antenne die moet zijn gericht op een nieuwe release.

Wordt vervolgd...

Ooit van het woord 'symboliek' gehoord? Je moet toch niet denken dat hij dat serieus bedoeld maar er een achterliggende gedachte achterzit.

Ik moet er ook nodig mee aan de slag. Want Marillion is nu eenmaal een band waar ik al jaren iets mee kan.
Maar ik ben zo fucking sloom wat dit aangaat. Ik heb nu tijdelijk een Bowietik en ben dan minder gefocust op nieuwe dingen.
Maar ik ben nieuwsgierig en ik beloof voor kerst een recentie

Dit album vanmiddag voor het eerst beluisterd. Bij Gaza had ik het idee dat de producer niet wist hoe een deel van de mengtafel werkte. Wat een vreselijk geluid zeg. Misschien moet het wennen. Naarmate het nummer vorderde werd het beter en was de cd beter te verteren. Moet groeien iig en dat geluid misschien wennen. We zullen wel zien.

Na een luisterbeurt of 10 begint het album dan eindelijk te landen en moet ik zeggen dat het me erg goed bevalt. Een top 5 notering in de Hogarth jaren.

Zoals velen hier heb ik wat moeite met het eerste deel en de onsamenhangendheid van Gaza, maar vanaf 10 minuten begint het nummer (en het album dus) echt los te komen. Het titelnummer is erg sterk en bevat een mooie solo van Kelly, die me wat doet denken aan Tony Banks. Pour my Love is een mooie, sfeervolle ballad en Power is een hoogtepunt.

Over met name de tekst van Montréal is al veel gezegd, maar ik vind de dagboek stijl wel wat hebben en stoor me er absoluut niet aan. Invisible ink wordt hier vaak genoemd als zwakke broeder, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik vind het een heerlijk lichtvoetig nummer met een mooi refrein. Hetzelfde geldt voor Lucky Man. Het album eindigt met het schitterende The Sky Above the Rain (mooie titel ook), vol warmte gezongen door Hogarth.

Na het teleurstellende Somewhere Else en het prima tweeluik Happiness is the Road nu eindelijk weer eens een constant sterk Marillion album. Hopelijk kunnen ze deze stijgende lijn vasthouden.

Tot slot nog even een eervolle vermelding voor de werkelijk schitterende albumcover, en de mooi gevonden albumtitel. Ik hou ervan.

Het expiriment 'rechtlijnige teksten' en 'experimentele' musicale koers (want Marillion heeft m.i. echt meer de hedendaagse NeoProg kant opgezocht) vind ik juist op STCBM geslaagd uitgevallen.
H kan natuurlijk een heel album zuiver vol zingen; dat heeft hij in het verleden vaak zat laten horen. Maar er zijn wel meer zangers die niet altijd zuiver zingen op een studio-album; waarom zou H niet vocaal mogen zoeken als de andere heren musikaal mogen schuiven? Jammer is dat hij op sommige punten (met name The Sky Above The Rain) z'n mond niet even kan dicht houden; dat haalt de spanning en opbouw er uit.
Het geheel komt wat mij betreft op dit album goed tot zijn recht!

Petdetect: Dat vele zingen is precies de rede dat bij mij dat ene halfje er niet bij zit. Bij sommige nummers zingt hij inderdaad te veel.

@Bluebird:

Je was overigens bij je eerste beoordeling nog niet eens zo heel erg positief. Is het een album waar je duidelijk eerst aan moet wennen en is het (blijkbaar) een niet zo voor de hand liggende Marillion cd?

Het zal met de te vlakke geluidskwaliteit te maken hebben gehad want de eerste indruk was idd niet om van achterover te slaan. Maar eenmaal met de koptelefoon op werd ik weer compleet weggeblazen. Het was ook zeker geen Marillion zoals ze zich al veel te lang hebben laten horen dus ik moest me wel weer even voor de geest halen hoe ze ooit hebben geklonken. En achteraf bleek het weer helemaal te kloppen. Deze plaat heeft weer veel oude elementen teruggekregen en leunt nu gelukkig eens niet op Radiohead maar is weer meer progressieve rock geworden met een paar imposante epics. De instrumenten vlammen weer en ook de zang is aangepast aan de nieuwe neoprogrichting dus daar zal je denk ik wel ff aan moeten wennen hier en daar maar het resultaat mag er zeker zijn. Voor het overige krijg je een plaat die ze in jaren niet meer hebben gemaakt. Voor de hand dus zeker niet, wel een geweldige terugkeer naar de betere jaren.

Dat wilde ik graag nog even horen !

Ik wil graag hip blijven dus even uit nieuwsgierigheid: wat is 'nieuwe neoprog'?

Niet nieuw meer, voor Marillion na jaren weer wel bedoelde ik eigenlijk.

[modknipje]

Ik heb dit album 'binnen'. Marillion is een band die ik gemiddeld genomen zeer goed kan waarderen, dus dit album ga ik zeker aandachtig beluisteren. Binnenkort kom ik met een inhoudelijke reactie.

Waar zijn je gele sterren naartoe gegaan, Hans?

Oeh, das nog moeilijk Rogier, ik kan er maar 2 kiezen maar heb er minstens 4 nodig. Ik zou voorlopig zeggen: Gaza en The Sky Above The Rain maar het titelnummer vind ik ook echt grandioos. En Montreal uiteraard, zij het dan wel om de muzikale verpakking.

[modknipje]

Ik ga er met bijzondere aandacht naar luisteren. Gaza heeft de lengte van het nummer This Strange Engine. Als het net zo goed is, ben ik zeer gelukkig!

Een album dat jij mooi vindt, wekt bij mij meestal de interesse om het ook (uiteraard objectief en kritisch) tot me te gaan nemen. U hoort nog van mij.

Deze Gaza is wel en stuk moderner en wat meer 'industrial' ingevuld in vergelijking met This Strange Engine.

Ik prefereer This Strange Engine boven Gaza.
Maar probeer het zelf eens.

Ik vind de solo's in TSE wel mooier maar Gaza heeft iets meer Porcupine Tree-achtigs. Hogarth werkte voor zijn laatste soloalbum samen met Richard Barbieri. Mogelijk dat het hier zijn invloeden heeft gevonden. Gaza opent met een oosters klinkende metalriff die de toon zet voor het oorlogsgeweld waar het nummer over handelt. Verder kent het de gebruikelijke sfeerwisselingen en tevens weer prachtige solo's. Het eindigt echter in een anticlimax, zij het hoopvol evenwel, maar anders dan je zou verwachten.

Ik denk ook dat Marillion zich heeft laten beinvloeden door Porcupine Tree.
En dat vind ik persoonlijk jammer.

Ik ben al geruime tijd erg Porcupine Tree-moe....

Ik hoor de Porcupine Tree invloed niet echt en al helemaal niet beinvloed door Richard Barbieri als je naar de sounds van Mark Kelly luistert.

en daarvoor klinkt de riff in Gaza ook niet "heavy" genoeg voor mij; Steven had dat voor hun mooier kunnen laten klinken als ze dat hadden gewild.

Duidelijk is in ieder geval wel dat er dit keer niet naar Radiohead is geluisterd wat mij persoonlijk dan wel veel beter bevalt. Het klinkt ook allemaal weer een stuk donkerder en 'dichtgeplamuurd'. De Tree invloeden hoor ik overigens alleen in Gaza terug, de rest leunt duidelijk helemaal op Afraid of Sunlight en Marbles, niet de minste platen om op terug te vallen gelukkig.

This Strange Engine hoor ik in Montreal ook voorbijkomen als ik me niet bedrieg. Naja, voor de liefhebbers van deze platen kan dit in ieder geval geen miskoop zijn. Een uitstekende poging om de afgehaakte fan na de laatste albums weer terug te winnen en een doelbewuste keuze zou je zeggen.

Het album opent met Gaza , een 17.30 minuut durend nummer geschreven voor de Palestijnen in de vluchtelingen kampen van de Gaza strook. Het nummer kent veel tempowisselingen en lijkt in eerste instantie nogal onsamenhangend maar laat uiteindelijk toch wel een prima indruk achter. Het mooiste gedeelte komt na zo'n 12.30 minuut als Steve Rothery zijn gitaar laat spreken en het nummer richting het einde gaat. Het album vervolgt met het titelnummer welke in eerste instantie stuwt op de bas van Pete Trewavas en de drums van Ian Mosley. Een heel sterk nummer die zo op Brave gepast zou hebben. Enige kanttekening die ik wil plaatsen is de vlakke produktie maar dat heb ik wel vaker bij Marillion. Wanneer laat men de bas en vooral de drums wat meer uit de speakers "knallen" ? Aangekomen zijn we nu bij Pour My Love, een up-tempo nummer dat een karakteristiek Marillion geluid laat horen. Niets meer en niets minder. Dit geld ook een beetje voor het volgende nummer Power en vooral hier geld, een er meer uitspringende bas en drum hadden het nummer naar een hoger plan kunnen tillen. Verder gaat het met Montréal. Het eerste nummer waarbij de keyboards van Mark Kelly een iets prominentere rol spelen al blijft het nog altijd bescheiden. Met een speelduur van ruim 14 minuten behoort het nummer tot één van de hoogtepunten van het album. We zijn al weer aanbeland bij het de laatste nummers van het album. Eerst is daar Invisible Ink toch wel één van de mindere nummers met een iet wat flauwe tekst. Het nummer verzand in het stevige gedeelte een beetje in een brij wat het al met al niet beter maakt. Het één na laatste nummer is Lucky Man , wederom een up-tempo nummer waarin de bas nu wel wat meer naar voren komt en daardoor het nummer wat meerwaarde geeft en ook de guitarsolo van Rothery houdt het nummer nog net overeind maar samen met Pour My Love toch wel de minste van het album welke afsluit met The Sky Above The Rain. Een zweverig slotakkoord die ook tot de hoogtepunten behoord. Het album laat een uitstekende indruk achter en is na de wat tegenvallende albums na Marbles toch wel weer een grote stap voorwaarts. Hopelijk kiest de band ooit nog is een keer voor een wat ruimtelijkere produktie zodat de nummers waarschijnlijker veel beter tot hun recht zullen komen want topmuzikanten zijn het. Vooralsnog 3,5 sterren.

Ga ik zeker doen!