Deftones - Koi No Yokan (2012)

Dat doe ik meer dan genoeg hoor, Joy4ever. Degene die doorslaat is Coldwarkids, niet ik.

Dat ben ik helemaal met je eens, iedereen moet kunnen zeggen wat ie vind. En misschien is het inderdaad een leefijdsding, maar als ik het album over een tijdje misschien minder ga waarderen dan gaat mijn cijfer natuurlijk omlaag. Ik ben ook allesbehalve een fanboy want ik ken naast dit album nog maar één ander album van deze band. Op dit moment vind ik dit album 5 sterren waard en ik ben dan ook niet bang om die te geven.

Precies dat heb ik ook. Dit vind ik het eerste album van Deftones dat pakt. Het is een bepaalde periode wanneer ik zulke muziek draai. Over het algemeen pak ik indie/pop/rock albums deze tijd. Als Tragically Hip, Clock Opera, Sigur Ros, A.C. Newman. Dus ook ik ben alles behalve fan van dit soort muziek. Behalve dus dit album.

Ik heb hier eerlijk gezegd nog niemand door zien slaan.

Verder ben ik het wel eens met wat herman zegt.

eeehh, Herman. Dat kan ook een karakterding zijn. Zelf kan ik nog steeds erg enthousiast worden van (nieuwe) muziek en concerten. Dat scheelt niet veel met 20 jaar geleden.

Ik moet vaak denken aan Steak Number Eight tijdens het beluisteren van dit album, zeker instrumentaal zijn beide bands vaak erg vergelijkbaar. Wie dit wel lust kan daar dus ook zeker eens naar gaan luisteren.

Maar dat is juist mooi toch? Niets mooiers dan dat gevoel, ben blij dat ik het ook nog wel heb.

91 stemmen al en nog steeds 4,20: deze lijkt toch wel erg hoog uit te gaan komen. De vorige scoorde een stuk lager met grofweg 25% meer stemmen, en die staat toch ook vrij goed bekend.

Dat zal ongetwijfeld, maar die zijn dan ook weer kritischer op de vorige albums van Deftones.
Dit album is constant ijzersterk. Je leest ook veel dat iedereen weer verschillende favoriete nummers heeft. Dat zegt ook wel wat denk ik.

Dit is het eerste album van Deftones waar de muziek meer in het gehoor springt dan de zang. Het zal waarschijnlijk een karakterdingetje zijn, maar bij Deftones is de instrumentatie me eigenlijk nooit heel erg opgevallen. Ik lette veel meer op de melodieën, teksten en zang.
Voor het eerst dringt het echt tot me door dat ik naar een metalband zit te luisteren. De loodzware gitaarriffs drukken me met de neus op de feiten. Hier houd ik van. Daarnaast haalt dit album een constant niveau en staan er geen (negatieve) uitschieters tussen deze elf nummers. Dan spreek ik toch al snel van een goed album.
Bovendien is dit een album waar ik zo een-twee-drie geen grote minpunten van op zou kunnen noemen. Dat alleen is geen garantie voor succes, maar Koi No Yokan maakt goede kans op meer dan 4 sterren. En dat is voor niet veel metalalbums weggelegd. (het toeval wil dat er momenteel juist nog zo'n kandidaat in mijn rotatielijst staat, maar dat terzijde)

Uitstekend album, het zevende alweer. Nog wat sterker dan voorganger Diamond Eyes, dat al niet verkeerd was. De songs zijn bijzonder sfeervol en meeslepend, alsmede behoorlijk heavy. Er staat geen enkele misser op de plaat. Zanger Chino Moreno is erg goed bij stem en de hele band zet hier een topprestatie neer.

Na een aantal luisterbeurten nog steeds tot de conclusie, dat het echt een topper is en zeker de 4.5 waard.

Persoonlijke opwellingen bij deze plaat : tomeloze energie, euforie, meeslepend en ontroering.

Beter dan ik had verwacht.
Sterke riffs en ook de zanger heeft een mooie stem.
Poltergeist is mijn favoriet.

De gitaarriffs knallen je inderdaad om de oren. Technisch wordt er knap gezongen. De sfeer is heavy, vaak dreigend, zwaar. Er galmt een metalen klank door deze rockplaat. Toch zeker ook een plaat voor mij, zou je denken. Ik heb echter wel een probleem met de monotone sound die regelmatig terug keert op dit album. Soms is het teveel een eenheidsworst. Natuurlijk hoor ik ook de onderlinge verschillen tussen de songs wel, maar een aantal daarvan willen maar niet beklijven bij mij. Nummers als Romantic Dreams & Poltergeist, waar wel meer dynamiek in de songs zit, doen dat wel. Ook is het rustige nummer Entombed is erg fraai, net als Rosemary en Goon Squad. Toch staan er ook een aantal minder bijzondere tracks op. Voorlopig heb ik nog wat mixed feelings bij dit Koi No Yokan.

erg lekkere plaat hoor, Rosemary als dik hoogtepunt!!

Op het eerste gehoor klinkt het wel degelijk, maar hoor ik niet echt de genialiteit waarover iedereen het heeft. Gelukkig wil ik deze plaat wel de kans geven om dat te tonen.

Tis dattie hier in de rotatielijst staat, anders had ik dit gemist. Misschien word ik hierdoor wel Deftones fan

Tja, 2 dagen niet gedraaid en dan waardeer ik 'm nu toch wat hoger en dat op de vrijdagmorgen.

Vanmiddag liep ik Sounds (Delft) in om onder andere deze plaat te kopen, was ie gewoon uitverkocht! Kijk dat zijn nog eens goede berichten. Gelukkig hadden ze er bij Velvet nog één liggen.

album van het jaar wat mij betreft

Na het album 2 weken op me in te hebben laten werken ben ik het met deze stelling eens.
Beste album van de Deftones na White Pony en Around the Für. De tijd moet wijzen of die ook de strijd met deze albums echt aan kan gaan.

ja voor mij ook. Wat een dijk van een plaat.

Tja, als ze er één op voorraad hadden...

Precies, haha

Ze hadden er twee hoor

Vandaag is Koi No Yokan in de bus gevallen. Na al de lovende reacties hier gelezen te hebben ben ik toch wel benieuwd gevonden. Maar snel even tijd maken om er eens voor te gaan zitten dus.

De naam Deftones zal ik niet meer vergeten, goed album.

Deze plaat draait overuren in mijn auto
Hij zit bijna aan het level van 'White Pony'. Een hebbeding als je het mij vraagt

Geweldige plaat voor toch een breder publiek dan ik had verwacht. Afwisseling is troef op deze, blijft naar mate ik deze blijf luisteren steeds en steeds beter worden. Fijn om te horen dat een band die al zo lang bezig nu met hun beste werk komt... top!

Vandaag weer opgezet na een paar dagen deze plaat niet geluisterd hebben.. Man man man, hij wordt steeds beter. Toch echt van 4,5 naar 5 dus