Duran Duran - Rio (1982)

Wat een mooie plaat! Vooral het laatste nummer blijft echt in mijn hoofd hangen. Meteen valt mij ook op dat die bassist echt super strak is. Wat vinden jullie overigens van de hoes? Ik vind hem erg knap gemaakt

Geweldige hoes; een van de mooiste ooit.

Ik vind er niet zoveel aan eigenlijk, maar het is wel een hoes die blijft hangen.

De hoes is een ontwerp van kunstenaar Patrick Nigel. Google 'm maar eens, heeft fantastische dingen gemaakt. En het past perfect bij de (decadente) blitz stijl.

Ik heb zelfs een poster in een lijst van patrick nagel omdat ik de rio hoes zo leuk vond destijds gekocht in de kalverstraat.

Stukken beter als opvolger seven and the ragged tiger. Vooral aan Hungru like the Wolf bewaar ik goede herrinneringen

Het ontbreken van Is There Something I Should Know?, maakt van dit album geen 4,5 sterren album.

Huh? Is There Something I Should Know is toch uit '83? Hoezo ontbreekt -ie hier dan? Dat is hetzelfde als zeggen dat het geen 4,5 sterren album is omdat Notorious ontbreekt.

Nee, dan werd het een 3,5 sterren album.


Is There Something I Should Know zit tussen Rio en Seven and the Ragged Tiger in.
Dus die had hier wel als extra track op gemogen.
Net zoals ik het jammer vind dat Wild Boys niet als extra track op Seven and the Ragged Tiger staat.
Twee geslaagde singles die als tussendoortje werden uit gebracht.

Die staat als extra track op het 1e album, en past daar ook heel mooi op.



Wild boys werd als extra lokker op Arena gezet, en hoort dus ook gewoon op dat album. Vrij zinloos als dat ineens ook nog als extra track op SATRT zou komen te staan.

Zo kan je nog wel even doorgaan met A view to a kill etc etc.. Misschien moet je dan gewoon een verzamelaar kopen, dan heb je ze allemaal op 1 album en ben je van "je probleem" af

Die heb ik dan ook.
Ik heb vrij veel albums van Duran Duran; 9 stuks.
En Wild Boys vind ik storend op Arena.
Zonde om een live album af te sluiten met een studio track.

Effe bijdehand doen hoor... Wild boys is de 5e track, en staat precies in het midden

Maar nu weer serieus, ik ben het wel met je eens, maar aan de andere kant past het geheel wel weer helemaal in de film Arena, waardoor ik het ook wel weer logisch vind...

Ach.. Bij mij kan DD erg weinig fout doen, ik vind het een superband (nog steeds) dus misschien ben ik niet objectief genoeg

Heb Rio de afgelopen dagen weer eens goed zitten luisteren. Simon Le Bon was hier toch op z'n best. Als er iemand catchy zanglijnen kon bedenken was hij het wel!
Sheer pop brilliance!

typische groeiplaat en daarom het sterkste product uit de catalogus van Duran Duran. Bij al het andere materiaal van Duran Duran bereik je al vrij snel het verzadigingspunt of treedt op andere manieren een ongemakkeljik gevoel op. Dat blijft bij deze plaat achterwege. Destijds was het, omdat ik een liefhebber van een andere stroming was, niet kies om dit mooi te vinden. Door de jaren heen is de plaat een ijkpunt geworden in de stroming waarvan zij onderdeel was. Dat is meer dan tevoren van de makers verwacht kon worden.

Is 2,5 sterren dan niet een beetje magertjes?

@sebas
Jij hebt gelijk. Alles is nu in een betere balans. 1 puntje erbij.

De special edition cd ligt bijna in de schappen. Het wordt een 2cd met US remasters, demoversies, nifgt versions en andere rariteiten.

Die gaat dus ogenblikkelijk gehaald worden

Ook dan in de winkel, een dvd met cd van het concert in Hammersmith Odeon.

De nummer 1 uit mijn Top 10 verdient een uitgebreidere recensie. Geen beter moment dan nu, met de exclusieve heruitgave in aantocht.

Rio was Duran Duran's tweede album. Hun beste. De belofte van het succesvolle debuut werd volledig ingelost. Met dezelfde man achter de knoppen (Colin Thurston) slaagde de band erin haar sound verder uit te diepen. De donkere en bij vlagen grimmige eersteling werd overklast door een collectie songs die als de koploper van de New Romantics in de boeken mag.

Debuutalbum Duran Duran (1981) liet een stijlvolle new wave band horen; een fantastische mix van neon, disco en venijnige gitaren. De nieuwe romantiek van Rio voegde daar een forse scheut champagne aan toe. Meer glitter en glamour, maar nergens over the top. Dat decadente jet set sfeertje werd uiteraard stevig gevoed door de zeiljachtvideo's. Maar als je die clips even uit je geheugen bant (deze boodschap is gericht aan de eeuwige sceptici), dan blijft er gewoon een waanzinnig goed album over. Een klasse apart.

Ergens tussen Japan, Roxy Music en David Bowie vond Duran Duran een eigen sound. Exotisch en dansbaar, mysterieus en romantisch. Pop, rock en disco ontmoeten elkaar in een onweerstaanbare nieuwe stijl. Duran Duran bewees dat je ook met synthesizers een rockband kunt zijn. Op Rio smelten de hersenspinsels van architect Nick Rhodes op hemelse wijze samen met de licks van Andy Taylor; drummer Roger Taylor verzorgt de solide basis terwijl basgod John Taylor de songs op even naïeve als onnavolgbare wijze aaneenweeft. En de zangcapaciteiten van Simon Le Bon zorgen hier nog niet voor kopzorgen.

Titeltrack Rio zet meteen de toon. Met stuwende synthpatronen en stevige breaks brengen Nick Rhodes en Roger Taylor deze classic op gang. Boordevol hooks, een verslavend refrein, een legendarsiche saxsolo van freelance bandlid Andy Hamilton en een John Taylor op volle toeren.

My Own Way is de opgefunkte versie van de disco single uit 1981 - de matig succesvolle opvolger van hitsingle Girls On Film. De razendsnelle singleversie strandde in de UK op nummer 14, maar de versie op Rio is veel krachtiger. Geniet van het subtiele gitaarspel van Andy Taylor!

Het moody Lonely In Your Nightmare belichaamt de romantiek van Rio. Een dromerig voortkabbelende track met sfeervolle lyrics van Simon Le Bon.

Dan volgt het outstanding Hungry Like The Wolf, de hit die ook in de US voor een doorbraak zorgde (in de remixversie van David Kerschenbaum - staat straks op de remaster) leunt op een heerlijke gitaarrif van Andy Taylor.

Maar eigenlijk wordt dit nummer meteen weer overtroffen door Hold Back The Rain, Hoewel nooit op single uitgebracht, is dit misschien wel de meest hitpotente track van Rio. Dat denderende rtime zuigt je mee op weg naar een weergaloos refrein (met subtiele backing vocals).

En dat was nog maar kant A. Kant B opent in de stijl van het debuutalbum. New Religion is een grimmige rocksong met een ingenieuze opbouw. Nog steeds een onvervalste live classic.

Last Chance On The Strairway wordt in reviews nog wel eens overgeslagen. Ten onrechte, want dit mooie staaltje new wave is meer dan een opvuller. Met een mooie upliftende solo van Andy Taylor (die altijd zo perfect in "dienst" van de songs kon spelen).

Ieder album heeft een eigen kroonjuweel. Dat van Rio is Save A Prayer. Noem het gerust één van de kroonjuwelen van de eighties. Nick Rhodes overtreft zichzelf en iedereen met die hemelse melodie. En Simon Le Bon brengt het met veel gevoel voor romantiek. Net geen nummer 1 hit (nummer 2 dus in de UK). In 1985 werd de single opnieuw uitgebracht (ten tijde van live album Arena).

The Chauffeur is de weelderige afsluiter. In dit excentrieke nummer bewijst Duran Duran haar enorme compositorische kracht nog maar eens.

Vergeef me mijn lyrische vertellingen, deze zijn gekleurd door het hart van een fan en de geest van een nostalgicus. Maar Rio is nou eenmaal een vijf sterren klassiek popalbum. Qua sound en stijl en niet te vergeten die prachtige hoes van Patrick Nagel de soundtrack van een decennium.

Waar Seven And The Ragged Tiger de tand des tijds amper heeft doorstaan, daar klinkt Rio meer dan 25 jaar later nog even fris en relevant.

Vandaag gekocht, zoals beloofd. Al 1,5 keer gedraaid. Voorlopig 3,5 ster. Maar ik zal hem uiteraard nog iets beter bespreken.

Ook grappig.. na jaren via illegale weg in huis te hebben, nu dus eindelijk offcieel

Ach ja, zo gaat dat altijd. Ik herinner me dat de bootleg Planet Heart (de 1e DD Bootleg op cd) hetzelfde concert is als dit, ook al vermeldt de hoes iets anders. Ik lees net op de site dat er in het eerste halfjaar van 2010 ook speciale edities komen van Duran Duran (1981), Seven & The Ragged Tiger en Notorious.

En dan ook nog een nieuwe plaat. Benieuwd welke koers de heren deze keer varen.

Een prachtige cd, ik kan er niets anders van zeggen.

Het is bij uitstek een plaat die wat mij betreft ook de kwalificatie tijdloos mag meekrijgen.

Want uit 1982, maar ik had direkt ook willen aannemen dat het een nieuwe cd van een nieuwe band anno 2009 zou zijn.

Het is daarom een prima monument uit die tijd waarbij de heren de bravoure hebben, het uiterlijk (zie ook het foto'tje in de hoes) en de composities om er langdurig mee te kunnen overleven.

Mijn absolute favoriet blijft het wat dromerige, met prachtige keyboards gespeelde Save a prayer, daar heeft de rest (dat in vergelijking met Save a prayer toch behoorlijk wat steviger is) geen verandering in kunnen brengen.

Maar ook Hungry like the wolf en The Chauffeur mogen tot de pareltjes van deze cd worden gerekend.

Het valt mij allemaal erg mee, het was in die zin vooral een stap om te zetten omdat ik de opvolger (Seven and the ragged tiger) echt altijd een slechte LP heb gevonden.

Ik had indertijd de LP gekocht en het na één, twee keer draaien anoniem weggemoffeld. Seven and the ragged tiger was ook mijn debuut inzake Duran duran en dan laat je het daarna wel uit je hoofd om er ooit nog wat van te kopen.

Maar ook voor Duran duran geldt: eerst luisteren dan er eventueel over zeuren.

Jij bent goed bezig.. Ook na SATRT hebben de mannen nog erg mooie albums gemaakt... dus ik zou zeggen.. explore lekker door

een redelijk album van Duran Duran dat in de tijd dat het oorspronkelijk uit kwam in begin jaren 80 was misschien de eerste album van een Britse band dat een groot voordeel trok van big budget videos op o.a. MTV en TOTP in een periode dat andere bands daar geen gebruik nog van maakte ... dus veel hit singles op deze album en ineens waren ze een erg groot pop band in plaats van "een van die New Romantics" bandjes die rond deze periode hun doorbraak maakte. Toen kwam de hele Live Aid generatie kort daarna, gevolgd door die LIve Aid kerst single en de rest was history!
Jammer dan dat als ik elke keer deze album zie ik meteen moet denken aan de aller eerste concert dat ik van uit liep voordat het afgelopen was! ... want live waren Duran Duran rond de tour met deze album een ramp! Simon kon gewoon niet zingen en rond die periode waren er zat geruchten dat de opnames van deze album iets anders hadden verlopen dan eerst gedacht - Simon moest heel snel op zang les of anders liepen Duran Duran de risico dat ze net zo snel zouden verdwijnen als dat ze aankwamen ... een 6,5 uit 10 van mij voor deze album. En zoals door anderen al verteld, binnenkort weer uit op remastered, repackaged format dat EMI tegenwordig iets te vaak doet met hun back catalogue...

Bijna alle bands hadden in die het tijd het fonemeen videoclip ontdekt. Er waren er maar weinig die het zo spectaculair aanpakte als Duran Duran. Het heeft ze geen windeieren gelegd, maar ook zonder de video's staat deze plaat als een huis!

De lokatie van de clips en het gebruik van de felle kleuren, maakten er iets extra's van.

Verder heeft Duran duran altijd wel iets met clips gehad; zoals het bloot in Girls on Film, het effect met het water in The Reflex, of de kleine speelfilms in Wild Boys en Union of the Snake.

Samen met Frankie Goes to Hollywood wisten ze het fenomeen videoclip op een geniale manier aan hun muziek toe te voegen; waardoor het totaalplaatje completer werd.

In die tijd was je altijd wel benieuwd naar een nieuwe clip van beide bands.

Heb de 2 disc special edition inmiddels in de kast liggen! Voor het eerst dat ik een special edition van een album aanschaf waarvan ik het origineel al heb.

Ik ken het album al lang en heb er in mijn tienertijd veel naar geluisterd. Maar in de afgelopen paar jaar is het album bij mij aan een revivalperiode begonnen. Sterker nog, dit album heeft zich langzaam aan opgewerkt tot een van mijn favorieten. Perfecte pop, maar er zit veel meer in dan dat! Criticasters, gooi die vooroordelen over mooie jongens/weinig talent even aan de kant en luister eens objectief naar deze plaat! De synthtexturen, de perfect getimede gitaarerupties, de inventieve baslijnen.... Maar goed, dit is een Rio fan aan het woord...