Yes - 90125 (1983)

Wat blijft dit toch een fantastisch album zeg!! Vandaag nog maar weer eens geluisterd. Puur genieten!!!

Keystudio is gewoon alle studio tracks van Key to ascenscion 1 & 2 in een eigen volgorde. Moeilijk te vinden die cd, vandaar dat het album zelf branden van Keys 1 & 2 (als je die albums toch al hebt) de simpelste oplossing is. Of als je de vier cd's en één dvd versie hebt, ook dan kun je zelf branden.

Ik vind alles van Yes wel de moeite waard...of er moet nog wat met die nieuwe zanger verschijnen, dan kan het wel eens een pijnlijke verplichting worden. (wachten op de uitverkpoop)Owner of a Lonely Heart was lang geleden het eerste wat ik van ze hoorde, begin jaren 90 begon ik die lp's wat te verzamelen. 90125 blijft een mooi toegankelijk plaatje van Yes. Ben alleen nooit zo gecharmeerd geweest van Leave It. Favoriete nummers zijn toch wel Cinema, Hearts en Changes. Van die bonus tracks zijn It's Over en Make It Easy toch zeker de moeite waard. Samen met Drama en Tormato de cd's met de leukste extra nummers of beter gezegd: ze komen het meest interessant op me over. Zoiets als Tales of Topografic Oceans heb ik niet eens op cd en bij sommige anderen zit ik niet te springen om al die rehearsals.Yes met Rabin mocht er best wel wezen, al nam ie Anderson nogal eens watlea zang uit de handen.Die stem van hem is in ieder geval stukken beter dan die van Howe en Squire. En die gitaarkunsten van Rabin vallen niet te versmaden. Howe heeft wel een mooi eerste album met Asia gemaakt en voor de liefhebber de nodige solo-albums. Zal eens in de collectie sneupen, moet nog ergens een bootleg-versie hebben van Heart of the Sunrise met Rabin, dat blijft toch wel één van hun ultieme nummers.

Da's nu net mijn minst favoriete nummer op dit album.

90125 betekende meteen ook een grote hit voor Yes. Een hit betekend echter niet meteen een goed album.Dit album bevat een aantal sterke maar helaas ook een stuk of drie zwakkere. Owner of a Lonely Heart is aardig, maar geen knaller. Persoonlijk vind ik Fragile nog steeds de beste van Yes, alhoewel ik nooit echt kapot geweest ben van de stem van Anderson. 3,0

Owner of a Lonely Heart is één van de nummers die destijds m'n latere voorkeur voor het hardere gitaargeweld heeft vorm gegeven. 't Is nog steeds een nummer waar ik mede daarom graag naar mag luisteren (zij het met mate). De rest van deze plaat is echter hopeloos gedateerd en zou ik zelfs simpelweg fout willen noemen: typische jaren '80 rock, eigenlijk te erg voor woorden.

80's rock is inderdaad wat je hier hoort . De symforeuzen van welleer werden toegankelijker en omarmden ineens een A.O.R achtige richting .

90125 vind ik geen slecht album , omdat het nu ook nog fris klinkt . Tuurlijk heeft ie z'n 80's nadeeltjes met die typerende Trevor Horn geluidjes , maar op een enkele zwakke broeder na , is het prettige strakke rock met vleugjes symfo .
Zeker niet hun beste , maar deze hoort wat mij betreft in de middenmoot van hun catalogus .
Ik heb hier meer mee dan hun gefrobel op Tales Of A Topographic Oceans en Relayer .

Kijk ook eens naar live-registraties uit die tijd.
Die zijn beter als je zou denken, zelfs die paar oude nummers die ze spelen klinken gewoon ontzettend goed en strak.

Ik begrijp daar dus geen snars van . Waarom is typische jaren '80 rock fout en te erg voor woorden...... "90125 (1983)" is inderdaad een jaren '80 album, maar God zij dank, Yes bleef niet op oude successen teren maar sloeg met "90125 (1983)" een verfrissend nieuwe weg in. Later bleek deze weg helaas niet zo lang te zijn....... . M.i. is "90125 (1983)", samen met de albums "Fragile" en "Close to the Edge", het beste wat Yes ooit heeft gemaakt.

Ook ik vind 90125 helemaal geen slecht album en mij hoor je het zeker niet afbranden. Maar het is natuurlijk niet te vergelijken met Fragile en Close to the Edge, Hans. Dat gaat echt veel te ver.

Soms vraag je je af of wijzigingen in een band niet zouden moeten leiden tot een nieuwe naam, dan had helemaal niemand er over kunnen vallen.

Toen Jon Anderson met Vangelis ging werd het ook Jon & Vangelis, toen hij het even niet kon vinden binnen de Trevor Rabin 'Yes'-versie werd ook gekozen voor de bandnaam Anderson, Bruford, Wakeman & Howe. De laatste heeft trouwens ook in Asia gezeten en in GTR, een eenmalig project met Steve Hackett.

Dus misschien ware het beter geweest als Yes op 90125 anders had geheten. Het probleem dat zich hier voordoet is Chris Squire, die de rechten heeft op de naam van de band, en alles waar hij aan meedoet Yes kan noemen.

Maar met dezelfde naam wordt automatisch vergeleken en gemeten met het verleden. Eigenlijk is dat niet eerlijk tegenover 90125 en de man achter het album, Trevor Rabin.
Waarschijnlijk is het idee niet eens opgekomen bij de leden. De naam Yes garandeert nu eenmaal grote verkopen en zeker in die tijd ging je daar zorgvuldig mee om.......

Deze vergelijken met Fragile of Close to the Edge vind ik appels met peren vergelijken. Net zoals Steve Howe niet te vergelijken is met Trevor Rabin. De eerste verkies ik ver boven de laatste. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik Trevor Rabin een mindere muzikant vind. Zijn soloalbum Trevor Rabin (1978) (lang voor Yes) maakt destijds veel indruk.

Ik wil zeker geen vergelijking maken tussen 90125 enerzijds en Fragile en Close to the Edge anderzijds. Wat ik probeer te zeggen dat de drie genoemde Yes albums mij zeer dierbaar zijn. Verschillende albums uit een verschillende tijd maar wel van dezelfde groep Yes. Hier en daar een ander bandlid maar toch... Yes!

Dit is de grootste prut die ze gemaakt hebben maar wel met hun grootste hit denk ik.....
Dit is een van de weinige titels die ik nog niet voor niets wil hebben, zou hem nooit meer draaien.
Hoe ze zich hebben kunnen verlagen tot dit werk en net als tomato en nog 1 die ik wel heb maar de titel zo niet meer weet omdat ik hem nooit tevoor schijn haal.... Veel slechter kan muziek niet zijn.....

Een hard oordeel over dit album, Gerd. Kan er echter weinig aan afdingen. Deze plaat krijgt van mij een krappe voldoende, een naar boven afgeronde 3. Te danken aan het uitstekende Changes. Maar de rest .....

Leuk die eeuwige 90125 discussie . Maar wat mensen denk ik vaak niet weten is dat de naam Yes pas in een heel laat stadium op dit album is geplakt en dat met name Trevor Rabin daar helemaal niet zo blij mee was. White en Squire waren een ritmesectie op zoek naar een band en kregen muziek van Rabin te horen en vonden hem een indrukwekkende gitarist EN songschrijver... iets wat de beide heren niet echt (meer) in hun vingers hadden. Ze begonnen samen een band met de naam Cinema. Ergens in die periode liet Squire het materiaal aan Anderson horen en die had er wel oren naar om er op te gaan zingen. Tja, en toen roken de managers geld... Tony Kaye werd er ook nog even bij gehaald om het geheel nog wat meer Yes-cachet te geven maar nog tijdens de opname-sessies, onder productionele leiding van ex-Yes lid Trevor Horn, stapt hij al weer op. En dan komt er de episode met Eddie Jobson op toetsen. De plaat is af maar hij word gevraagd om toe te treden tot de band. Hij zit zelfs in de video van Owner Of A Lonely Heart, maar nog voordat die uitkomt stapt hij al weer op en hij word zoveel mogelijk uit de video geknipt (hij schijnt nog ergens in één shot zichtbaar te zijn)... en word Tony Kaye er weer bij gehaald.

Het is ook niet voor niks dat deze Yes bezetting in Yes-fan kringen vaak word aangeduid als YesWest = de Amerikaanse Yes, hoewel er feitelijk geen Amerikaan in de band zit op dat moment. Maar het is duidelijk dat de uitvalsbasis van de band in die tijd nog meer de VS aan het worden is en geef ze eens ongelijk. Het zijn de hoogtijdagen van de AOR / melodieuze rock en YesWest sluit daar redelijk tot heel goed bij aan.

Het grootste prutalbum (90125) met daarop de grootste hit van Yes (Owner of a Lonely Heart). Hoe tegenstrijdig kunnen de woorden van een bericht zijn....... . "90125" was een groot commercieel succes, de grote schare Yes fans worden door figuren als GertP als het ware voor niet geheel toerekeningsvatbaar verklaard. Waarom? Omdat Yes eens een keer een ander gezicht liet zien? Ik heb het zelden zo zout gegeten.

Troost je. Het is een mening, geen feit.

Anderson mocht de naam Yes niet gebruiken toen hij Anderson , Bruford , Wakeman & Howe formeerde . De rechten van de naam Yes heeft Chris Squire in bezit .
Ach, 90125 is een lekkere plaat . Ik heb er ook helemaal geen moeite mee dat dit anders is dan het vroegere Yes . Het is een lekkere rockplaat die welliswaar in het tijdsbeeld van toen past , maar een aantal sterke momenten heeft .
Het zelfde gezeur altijd over een plaat als Drama . M.i een prima Yesplaat die al afgebrand werd voordat het ook maar een kans kreeg . Veranderingen hou je nu eenmaal niet tegen .
En bij Yes is het altijd lachen geblazen met al die bezettingswijzigingen , al kan ik de stand in voor Anderson minder waarderen . Niet netjes . En het is gewoon een dubbelganger , alleen jonger .

Grootste prut is inderdaad zwaar overdreven. Ik kan in ieder geval genieten van Hold On, op stevig volume. Our Song heeft ook een geweldige climax, Hearts is eveneens prachtig. Het kan je smaak niet zijn, maar iemand die zegt dat muziek niet veel slechter kan zijn heeft een beperkt referentiekader zullen we maar zeggen.

Kun je niet mijn buurman worden Er staat naast onze woning een huis te koop .

Buurman en Buurman Brouwer ... gezellig cedeetjes draaien !

Ik volg bikkel2: Net als Drama vind ik 90125 een prima album. Ik denk dan dat jij Talk ook wel best te pruimen vind?

En om het laatste puzzelstukje dan ook nog maar even in te koppen: dat het infame album uit 1989 onder de naam Anderson-Bruford-Wakeman-Howe werd uitgebracht i.p.v. onder de naam Yes zal dan ook voornamelijk te maken met de afwezigheid van Chris Squire en niet met een ethische overweging dat het gebodene misschien niet helemaal de toen al vrij breed uitwaaierende lading van de naam Yes dekte.

Squire is het oerlid , de enige die het Yesavontuur allemaal doorstond (tot nu toe)
Voordat Squire en White in zee gingen met Rabin , hebben ze ook nog een blauwe Maandag met Jimmy Page wat gedaan , dit heeft helemaal nooit een vervolg gekregen .
Cinema stond al redelijk in de steigers , maar de nummers mistte een bepaalde aantrekkingskracht in de zangpartijen (al had Rabin ze best kunnen zingen ) , dus werd Jon Anderson benadert . maar dat Rabin de grote man is achter 90125 valt niet te ontkennen .

Trevor Rabin heeft een vreselijk saaie stem. Zonder Jon Anderson was het nooit zo'n goeie plaat geworden.

Anderson zijn stem is voor de lead inderdaad geschikter , je hoort Rabin overigens best wel veel hier in de zang . Duidelijk dat hij voor de meeste songs verantwoordelijk was .

Luister eens naar het solo-debuut van Trevor Rabin uit 1978 (en lees mijn recensie), een zeer sterke plaat !

Trevor Rabin - Trevor Rabin (1978)

Hans ik weet niet hoevel Yes albums ik heb maar het kunnen er maar zo een stuk of 15 zijn en ja ben geen fan van een groep.maar met zoveel albums ervan toch ook wel een kenner.
Tel er zo snel even 17 titels daar dus ook union en wakeman, bruford etc... even bij.
Ik koop wat ik goed vindt van welke groep dan ok maar als zo'n groep in dit geval yes zo'n plaat maakt hoef ik het niet.

Ben niet zo'n figuur dat dan elke plaat moet hebben zoals zoveel mume leden van sommige groepen wel hebben.
De grootste hit wil niet zeggen het beste.Kansas heeft met dust in the wind zn grootste hit maar is dat het beste van ze?
En als jij schrijft dat je niet toerekeningsvatbaar bent zijn dat je eigen woorden en niet de mijne.

Voor mij zijn er twee versies van Yes: hun prog (1) en hun meer mainstream rock zoals dit album (2).

Dan ga ik nog niet eens zitten muggenziften of het nu White of Bruford is die achter de drums zit, en als Wakeman er dan een keertje echt geen zin in heeft kom ik daar ook wel weer overheen.

'Yes 2' skip ik. Grote prut wil ik het niet noemen. Daarvoor zijn de muzikanten van Yes te veel vakmannen (ook al zitten er riffjes tussen waar zelfs Kurt Cobain bij wijze van spreken om zou lachen). Ik hoor weinig spanningsopbouw, weinig inventiviteit in de composities en weinig echte virtuositeit. Onderdelen die 'Yes 1' juist zo sterk maakte. Dit is allemaal wat conventioneler, en dan besteed ik mijn tijd liever aan andere muziek.

Ben het trouwens eens met De buurman en bikkel2. Van Rabin heb ik geen hoge pet op, en hij sneeuwt Anderson behoorlijk onder. Jammer.

Ik zit net even te kijken op de Yes web site . Geoff Downes is weer terug . Oliver Wakeman is gevlogen (aardje naar z'n vaartje ??)
1 grote familie dat Yes .