Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (and Other Stories) (2013)

Opvallend sterke 3e soloplaat van Steve. De fluit en hammond geven een aangenaam 70's sfeertje aan de indrukwekkende progkrakers. Weinig minpunten te ontdekken aan dit fijne retroprogluisteralbum met de herkenbare touch van de fameuze Alan Parsons die met ravenverhalen ooit zijn sporen heeft verdiend. Tevens een goeie marketingtruuk.

Steven Wilson. bij een groot publiek onbekend maar wel met een hele grote trouwe aanhang.
The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) is het zoveelste meesterwerkje op een rij die hij op zijn naam zet. Met of zonder Porcupine tree.
Het enige minpuntje vind ik dat zijn stem, die heel monotoon is, op een gegeven moment gaat tegenstaan.

Heb de cd na lang twijfelen toch maar gekocht en zit hem nu voor de derde keer te beluisteren. Onder wat voor noemer Wilson het ook uitbrengt, je herkent altijd zijn eigen sound. Hoewel dit me beter bevalt dan de latere PT. Op een gegeven moment sloop de metal er in en er zijn gewoon betere metalbands. Dit is een heerlijke plaat die ik heel vaak ga draaien.

Yes, de gitaren zijn terug op Steven Wilson's "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)". Op zijn vorige twee studioalbums waren uiteraard ook wel gitaren te vinden, maar die albums werden toch vooral gedomineerd door toetsen en allerhande geluidseffecten. Dat levert, zoals bij Wilson gebruikelijk is, een behoorlijke verzameling intrigerende liedjes op. Toch neig ik persoonlijk meer naar de Porcupine Tree sound. En die sound is weer terug te vinden op het prachtige "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)". Aan de andere kant klinkt het ook weer anders dan de laatste Porcupine Tree plaat "The Incident". De liedjes op "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" zijn weer heerlijk uitgesponnen (met uitzondering van "The Pin Drop") en laten een breed uitgewaaierd geluidspalet horen. Of er een overkoepelende thematiek is vind ik moeilijk te zeggen, maar de liedjes doen wel aan als verhalen. En het zijn niet bepaald vrolijke verhalen die Wilson hier voorlegt. Het zijn spookverhalen in de traditie van Edgar Allan Poe. De muziek op "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" past daar perfect bij: beklemmend, dreigend, claustrofobisch, meespelend, angstaanjagend en intens. Het prachtige artwork sluit daar perfect op aan. Steven Wilson zorgt er altijd voor dat het geheel, de look en feel zo te zeggen, prachtig in balans is. Wilson wordt weer omringd door een uitermate vakkundige groep muzikanten. Zelf hanteert hij weer een keur aan instrumenten als de mellotron, keyboards, gitaar en ook nog de bas op "The Holy Drinker". Uiteraard neemt hij ook de vocalen voor zijn rekening. De lead gitaar laat hij echter over aan Guthrie Govan. Een goede keus wat mij betreft, want de beste man speelt prachtig gitaar en laat schitterende solo's horen. Het is niet altijd duidelijk welke partijen door Wilson of door Govan worden gespeeld, maar dat mag de pret niet drukken. De ritmesectie Nick Beggs (bas) en Marco Minnemann (drums) zorgen voor een stuwende solide basis en met Adam Holzman (toetsen) en Theo Travis (blaasinstrumenten) is het gezelschap compleet. "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" is wat mij betreft weer een pareltje in het toch al indrukwekkende oeuvre van Steven Wilson. Dit album is weer heerlijk verslavend, gaat onder je huid zetten, nestelt zich in je hoofd en sleept je mee in de beklemmende verhalen. Op "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" combineert Wilson mijn inziens invloeden uit zijn gehele carrière en van al zijn verschillende projecten tot een prachtig album. Voor elk wat wils zo te zeggen (al zijn de metalinvloeden ver te zoeken). De LP geniet mijn voorkeur boven de CD. Het geluid komt wat voller op me over en het artwork is zo nog mooier. "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)" is misschien nu al het muzikale hoogtepunt van 2013 en wat mij betreft ook eentje in de indrukwekkende waslijst aan releases van Steven Wilson. Hemels!

hij is weer van grote klasse Ronald5150.

Dank u, dank u, dank u, en graag gedaan natuurlijk

Ik vind het ook altijd heerlijk om Ronalds stukjes te lezen. Niet te lang, niet te kort, en bovendien altijd volkomen helder geschreven. Petje af, zeker gezien het grote aantal prachtige reviews dat je inmiddels op je naam hebt staan!

Guthrie Govan was inderdaad een geweldige zet, wat kan die man gitaar spelen... Het gemak waarmee hij het doet maakt het des te indrukwekkender. Sowieso is de groep muzikanten waar de band nu uit bestaat prachtig in balans. Het enige wat ik mis in je stukje is een specifieke vermelding van de adembenemende solo aan het einde van Drive Home. Zeg eens, Ronald, waar schaar jij die in een lijstje van beste gitaarsolo's aller tijden?

Ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk om een favoriete gitaarsolo aan te wijzen. Ik vind het nogal verschillend per genre. Maar in het progrock domein is het voorbeeld wat jij aanhaalt in het prachtige "Drive Home" er zeker eentje die hoge ogen gooit. Govan was voor mij eigenlijk best een grote onbekende, dus een openbaring op "The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)". Wat ik vooral zo mooi vind aan het gitaarwerk van Govan is dat hij (in mijn ogen) speelt met bezieling en passie en niet alleen maar vertrouwt op zijn techniek. Als je goed luistert klinkt het namelijk niet allemaal perfect. Er zitten rare twists in het gebruik van de tonen en akkoorden. Een pessimist zou dat als vals kunnen bestempelen, maar ik vind het juist bijdragen aan de emotie en het gevoel op het album. Binnen het progrock genre hebben veel gitaristen de neiging om aan gitaarpatserij te doen en dan komt het op mij nogal afstandelijk over. Guthrie Govan is juist het tegenovergestelde. Een meesterzet van Wilson wat mij betreft.

Klopt. Ik denk bij technische spelers dan vooral aan Satriani en in mindere mate Vai, die vast en zeker geweldig gitaar kunnen spelen, maar bij wie het vaak toch aan een stukje emotie ontbreekt. Voor Steve Vai valt nog wel wat te zeggen, vind ik, maar dat is gewoon een kwestie van smaak (en zijn stijl ligt mij persoonlijk gewoon iets meer). Met Satriani heb ik echter helemaal niks. Het is ongetwijfeld geweldig als je 10 noten per seconde kan spelen, maar op die manier blijft er inderdaad wel een bepaalde afstand bestaan tussen de speler en de luisteraar, waardoor het me behoorlijk koud laat.

Voor de mensen die Guthrie Govan en zijn stijl beter willen leren kennen, is hier trouwens een leuk filmpje.

Ongelooflijk relaxte en nuchtere gast ook nog, dat zijn meestal de besten!

Leuk filmpje! De man klinkt ook nog eens verrekte bluesy, daar hou ik van.

P.S. overigens ben ik meer van Satriani dan van Vai, maar zoals je zei: kwestie van smaak.

Bedoel je van stem? Of in de korte stukjes die hij speelde?

De stukjes die hij speelde, veel invloeden uit de blues, jazz en country. Vooral in het begin, erg mooi!

Voor de liefhebber: Steven Wilson heeft een live-uitvoering van The Raven op de homepage van zijn website gezet. Zie : YouTube - Steven Wilson - The Raven That Refused To Sing (Live)

Briljante nieuwe vidioclip!
Steven Wilson - Drive Home

Na de betoverende video van het titelnummer wederom een kunstwerkje van de bovenste plank. Even afwachten of deze net zoveel views krijgt als Wrecking Ball van Miley Cyrus.......de wereld is gek aan het worden!

Berichten verplaatst naar Steven Wilson

Ik vind de solo van drive home echt fantastisch, toch vind ik zijn stem bij dat nummer niet passen. Ik voel te weinig emotie.

De animatiefilm bij The Raven that refused tot sing heb ik al vaak bekeken op Youtube en iedere keer wordt ik er weer door geraakt. Nu is er ook het kunstwerkje te zien bij Drive Home. De combinatie van muziek en beeld is opnieuw van een aangrijpende schoonheid.

De nummers 5 en 6 zijn precies wat ik graag van SW hoor. Speelt erg in het op het gevoel.
Ook de nummers 1 t/m 4 kennen briljante momenten.

Jammer dat het Blackfield album dat dit jaar uit kwam erg tegenvalt. Daar had Steven zijn naam eigenlijk niet meer aan moeten willen verbinden.

Voor dit soloalbum wilde ik eerst een 4 geven maar nu ik er meerdere keren naar heb geluisterd wordt het toch een 4,5. En na nog een paar luisterbeurten, wie weet.........

En misschien eens live meepikken volgende week in Nijmegen (23/10) of Leuven (24/10) ofzo Ik zie 'm de komende week voor de vijfde en zesde keer dit jaar (Londen en Leuven). Er wordt deze keer een nieuw lied van 15 minuten gespeeld, ben heeeeeel benieuwd!

Voor het eerst maak ik hier de klik met Steven Wilson. Ik heb Grace for Drowning een kans gegeven en ondanks het prachtige Index, zet ik de cds nauwelijks op: de lengte...

Deze heb ik, aangetrokken door de hoes, op LP gekocht en dat helpt heel erg met de appreciatie. De 4 plaatkanten zijn hapklare brokken en staan mooi op zichzelf. Ik ben gelukkig niet met Luminol op kant A gestart maar met het titelnummer op kant D en was meteen verkocht.
Drive Home was ook een instant favoriet en ondertussen vind ik zelfs Luminol best te pruimen.

De verhalen en de sound zijn heel erg retro jaren 70, op een sympathieke manier

Pracht CD! Heb een haat/liefde verhouding met het werk van SW. Meestal vindt ik 60% van een CD geniaal en 40 % matig.

Deze plaat is elke song een waar meesterwerk. Prachtige solo's, pakkende teksten met emotie gezongen(mis ik wel eens bij SW), tweede stem is heerlijk, geniale drums en ik kan nog wel effe doorgaan. Porcupine tree mag wat mij betreft nog wel effe in de koelkast!

Ik geef deze plaat 4,5 ster. Halve aftrek omdat het eigenlijk te goed is? Steven Wilson weet volgens mij precies wat hij wil en daardoor voelt voor mij de plaat te perfect aan. Ik mis een beetje het ruwe misschien zoekende geluid van een muziekant, waardoor het soms speciaal wordt. Dit is echt TE perfect, wat eigenlijk echt dom klinkt, maar dat gevoel krijg ik erbij.

Misschien over een tijdje naar de 5*.

Toch stom: live was dit echt fantastisch, heb enorm genoten van het optreden. Met name het titelnummer van dit album liet het kippenvel over mijn armen stromen (al vind ik dat hoe dan ook een duidelijk hoogtepunt van dit album). Maar op plaat doet het me allemaal veel minder doordat het allemaal zo klinisch overkomt. Het is wel knap, maar het raakt me niet is de perfecte samenvatting van wat ik bij dit album en een beetje bij Wilsons muziek in het algemeen voel.

Zomaar kom ik op het internet in aanraking met Steven Wilson - Drive Home. Een artiest die ik niet kende. Het nummer blies mij omver. Wat een muziek wat mij direct aan Radiohead deed denken en wel degelijk ook aan Pink Floyd, maar ook aan het vroegere Camel & Genesis.
Ik werd verrast door het feit dat deze muziek anno 2013 klaarblijkelijk nog gemaakt kan worden. Erg fijn met al die shit wat de hedendaagse muziek ons geeft.

Toppers voor mij zijn Luminol - Drive Home & The Raven that refused to sing. De rest is minder relevant.

Blij mee

Hmm Veluwe... Als je dit echt mooi vindt moet ik je afraden om bijvoorbeeld met Wilsons band Porcupine Tree verder te gaan, want als ik mijzelf mag citeren naar aanleiding van hun In absentia: "Deze band heb ik net ontdekt via dit album, en ik heb er nú al een hekel aan. Want ik weet dat ze mij klauwen met geld gaan kosten omdat ik per se alles van ze moet hebben." Dat geldt misschien niet voor jou wanneer je drie van de zes nummers van The raven that refused to sing "minder relevant" vindt, maar toch is het uitkijken geblazen, want Porcupine Tree maakt al sinds 1989 interessante muziek...
 

@BoyOnHeavenHill: Ik moet terugkomen op 'minder relevant'. The Holy Drinker -The Pin Drop & The Watchmaker zijn toch ook wel goed maar hadden bij mij iets langer nodig om binnen te vallen. Vooral The Pin Drop (klein beetje Tears for Fears) is erg fraai.
Ik heb het een en ander geluisterd van Porcupine Tree. Erg wisselende muziek qua style en sound. Ik haak erg aan op Stupid Dream uit 1999.

Leuk om te lezen, Veluwe. De albums van Porcupine Tree kunnen onderling inderdaad nogal verschillen qua stijl: sommige hangen tegen de lange Pink-Floyd-achtige soundscapes aan, andere bevatten wat meer compacte nummers. Stupid dream behoort tot die laatste categorie en vind ik zelf na In absentia (ook een "compacte" plaat) hun beste, terwijl het eveneens geweldige Fear of a blank planet weer wat meer uitgebreide stukken heeft. The pin drop ga ik nog eens opnieuw beluisteren. nu met "TFF-oren", ik ben benieuwd!
 

Nog steeds het hoogtepunt van 2013 wat mij betreft, deze plaat.

Drive home wordt voor mij toch wel één van de beste nummers van dit jaar;
The raven that refused to sing het beste album van het jaar.

Ik kan mij niet voorstellen dat er redenen kunnen zijn om lager dan 5***** te gaan zitten. Het is nu al een moderne klassieker, de muziek vergelijkbaar met de succesvolle en bewierrookte progrock periode halverwege de jaren '70. Als iemand nog iets beters of vergelijkbaars weet voor 2013 hou ik mij aanbevolen. Maar The Raven gaat niet meer worden verbeterd.

Daar zeg je het! Ik zou niet weten welke progplaat of wat dan ook van andere genre hieraan kan tippen. Voor mij geen enkele. Al had ik kort getwijfeld met Kayo Dot's Hubardo.

Kortom, dit lijkt me de plaat van 2013 te worden. Voor mij toch