Deep Purple - In Rock (1970)

Ozric, ik begrijp dat belerende toontje niet richting PurpleJapan, dat hij beperkt zou zijn etc. Wat een bullshit. Er zijn er hier tallozen die de door hem genoemde platen in hun top 10 hebben staan.

Ik vind niemand beperkt. Ik merk gewoon dat mensen zichzelf soms bewust beperkingen opleggen. Dat is helemaal niet erg. Ik doe dat zelf ook.

Ik heb weinig tot geen binding met indie en alternatieve muziek. Dus ik beperk mezelf ook.

Heb je mijn cijfer voor deze plaat uberhaupt gezien? Ik weet dat het een goede plaat is, maar ik vind er zelf niet zoveel aan, zet het ook niet snel op en vind het al helemaal niet de beste plaat ooit.

De beste plaat ooit, verschilt bij mij van dag-tot-dag..

Ach, wie er op MuMe geen blijk van geeft kennis te willen nemen van alle nieuwe bandjes, genres en rages, moet zich zo nu en dan belerende toontjes laten welgevallen. Hij is niet de enige en alles went.

Curieus aan Ozric is dan weer dat hij grote hoeveelheden hoge beoordelingen toekent aan albums die hij niet kan aanhoren of uitzitten (zo ook In Rock), maar die wel goed gemaakt zouden zijn.

Tsja, Ozric...

In Rock was wel baanbrekend, aardig van sound en leverde met Child in Time een ongehoorde klassieker van formaat. Voor velen helaas teveel gedraaid.

Op In Rock hoor je een band die nog niet op het top van z'n kunnen staat. Fireball en vooral Machine Head zijn nog beter.

Wat ik wel vind, is dat deze samenstelling van de band het meest heeft gekund en ook het meeste er uit heeft gehaald. Het vertrek van eerst Glover, daarna van Gillan en nog later Blackmore hebben de kwaliteit van latere albums in '74, '75 en '76 geen goed gedaan met een logisch uit elkaar vallen tot gevolg.

Eens op het oude nest teruggekeerd wisten ze met Perfect Strangers inderdaad een prima comeback te maken.
En nu hebben ze met Now What?! een geweldig Deep Purple anno 2013 album, maar wel met Airey op toetsen en Morse op gitaar.

Verdienstelijke leden, zonder meer.

Met Ian Gillan in de gelederen heeft Deep Purple zonder twijfel de meeste aantrekkings- en zeggingskracht en waren ze bovendien altijd succesvol. In rock was een prima aanzet maar geen wereldwonder. Er staan gewoon een paar nummers op die het album daarvoor niet goed genoeg maken.

Ik kan gewoon met moeite lage scores uitdelen. Ik vind dat niet netjes. Iedereen doet zo zn best.

Maar het is toch heel goed mogelijk om een plaat erg te kunnen waarderen, maar het niet kunnen aanhoren.

Vroeger draaide ik veel Yes, Wishbone Ash, King Crimson etc. Nu moet ik er niet aan denken, om door zo'n plaat heen te worstelen.

Voorzover ik het destijds als een aan de radio vastgegroeide 11 jarige heb meegekregen was In Rock een van de eerste, zo niet de eerste band, die hardrock op een aanstekelijke wijze met klassiek samensmeedde en daar, mede door de unieke monsterhammond en een onaardse gitaarcrack, muzikaal en inventief toch mee boven het maaiveld van die tijd utkwam. Hardrock werd tegelijk artrock. En CIT heeft dat natuurlijk een enorme boost gegeven.

Als zodanig wordt In Rock nog steeds als een mijlpaal in de pophistorie gezien daar het ook vele navolgers heeft gekregen die nooit onder stoelen of banken hebben gestoken DP toch als een grote inspiratiebron te zien.

Hardrock kreeg er ook een ander gezicht mee. Waar het voorheen vooral negatief als provocerend kabaal werd beoordeeld werd er een nieuwe stroming mee in gang gezet die er ook weer een steeds breder publiek mee kreeg vanwege de smaakvollere, elegantere kickass sound en de geschoolde kwaliteiten van sommige leden..

Anno nu verbleekt het album natuurlijk grandioos vergeleken met wat er allemaal sinds die tijd is verschenen maar weer even terug te gaan naar die tijd van toen geeft de plaat toch weer de glans en de originaliteit die het toen zeker had. En ik blijf het zien als de moeder van alle melodieuze powermetalbands die niet vies zijn van instrumentale krachtpatserij.

Da's inklusief de hair bands van de 80s ?

Die weten het zelf niet eens denk ik. Inteeltgevalletje.

Niks mis met 80's rock, vind ik.

Alles er iets aan In Rock grandioos is verbleekt vergeleken met wat er allemaal sinds die tijd is verschenen, is het de - ook voor die tijd - niet optimale productie. De muziek daarentegen staat nog recht overeind. Zelfs anno 2013.

Alle albums tot Machine Head zijn tussen vrijwel onophoudelijk touren door opgenomen; betreffende elpee is dientengevolge door de band uitverkoren voor de fascinerende Classic Albums-documentairereeks.

Voor mij is en blijft dit meesterwerk echter Purple's ultieme studio-exercitie.

Tja, de directheid en het ongepolijste van In Rock kun je een produktioneel nadeel noemen, ik vind het ook zeker zn charme hebben. Die plaat zal voor mij dan ook altijd overeind blijven staan. Voor mij begon het er allemaal mee in ieder geval.

De rauwe productie met uitgerekend het gepolijste randje is een voorname charme van In Rock. Ik heb hier eerder mijn lof over uitgesproken en placht dat nu nogmaals te doen.

Dit was 1 van de eerste rock albums die ik hoorde uit begin 70, ik was er in geïnteresseerd omdat ik het geweldig vond klinken. Ken deze nog niet eens zo heel erg lang, maar ben meer iemand die vooral in de jaren 80 is opgegroeid en zodoende meer uit die tijd meegekregen heeft.

Deze vond en vind ik nog steeds erg goed, alleen heb ik hetzelfde als Ozric, ik heb niet vaak meer zin om hem op te zetten, maar heb er een tijdlang veel plezier aan beleefd. Maar omdat je hem bijna nooit meer opzet omdat je in andere muziek meer geïnteresseerd geraakt bent, betekend niet dat je hem een lagere stem zou moeten geven vind ik, want het goede gevoel wat je er ooit bij had blijft toch meestal wel overheersen.

En ook ben ik het met Ozric eens dat bij mij het beste album ook van dag tot dag veranderd, ik draai ook nooit weken achterelkaar 1 en hetzelfde album af, dat moet steeds een beetje variëren.

Moet trouwens wel zeggen dat ik made in Japan het snelst van alle deep Purple albums in de speler stop, vooral omdat ze een heerlijke live swung hebben.

Draai dit album éénmaal per week en je raakt er niet op uitgeluisterd. Made in Japan kun je dagelijks opzetten, dat verveelt nooit...

Hier spreekt een hardcore fan neem ik aan! Overdaad schaadt

Hij hoort je niet. Hij draait net Speed King.

Nee, een hardrock fan. En koperdraad baat.



Wat zeg je?

Op wacken 2013 opent DP vreemd genoeg met flight of the rat en hard lovin man. De magie van In Rock kan ik in dat concert maar moeilijk terug vinden. Full concert op kijkkanaal.

made in Japan dagelijks opzetten en dan vanaf 1972 zeker?

Ik hoop dat ze een dwangbuis klaar hebben liggen.

Dat verbaast me niks. Afwijkende setlist trouwens aangezien ze de Now What tour officieel openen met Apres Vous wat de tegenwoordige magie idd wat beter tot zijn recht laat komen.

Ja, tot je er spleetogen van krijgt, ouwe lockel!





Betreft een aangepaste festivalsetlist waarbij herkenbaarheid voor een zo groot mogelijk publiek gewaarborgd is. De magie is duidelijk voelbaar, niets gaat op de automatische piloot en het spelplezier druipt er vanaf. Dit rockt!!!

Er zijn dingen waar je geen genoeg van kan krijgen . "In Rock (1970)" is zo'n ding .

leuk antwoord

Ik heb made in Japan zelfs in mijn top 10 staan, maar moet er niet aan denken om hem echt iedere dag te horen.

Nee want daarvoor is er gewoon teveel andere mooie muziek gemaakt.

Heb het idee dat jij eerst user ClassicProgRock1 was, die had ongeveer dezelfde manier van doen en ook net zo,n top 10 ongeveer.

Aan het publiek is te zien dat de herkenbaarheid van 43 jarig oude albumtracks nogal tegenvalt. Bij strangekind of woman wordt het wat enthousiaster ontvangen. Ik vind het sowieso vreemd dat Steve Morse meer blackmore nummers speelt dan zijn eigen nummers. Alsof hij nog niet genoeg materiaal heeft. Maar ja, ze doen het meer voor de fun dan voor de poen ondertussen?

Tja een heel stel van die Mark II klassiekers in de setlist ontkomen ze niet echt aan. Dan minstens net zoveel nieuwe nummers erbij wordt een beetje teveel van het goeie voor die ouwe bazen vrees ik

Toch zitten er ook best leuke verrassingen in. Tracks als Hard Lovin Man en Into The Fire werden met Ritchie nooit meer gespeeld, nu wel weer

Raken ze steeds de tekst kwijt enzo.. (geintje hoor)

In deze setlist is de verdeling oud/nieuw toch wel ongeveer 50/50 trouwens?

Deep Purple Concert Setlist at Palace Of Sports, Kiev on November 12, 2013 | setlist.fm

DP live is nauwelijks interssant meer. Steve Morse zal vast een geweldige gitaist zijn qua techniek maar hoe hij de riff van Smoke On The Water speelt... Zonder Blackmore geen Deep Purplle voor mij. Tommy Bolin op Come Taste The Band prima.... maar Steve Morse... I don't like.