Genesis - Genesis (1983)

Collins was de nieuwe melkkoe, Marillion wou Genesis oude stijl weer nieuw leven inblazen waarmee de neoprogstroming was geboren. Na de single Kayleigh had Fish dezelfde weg kunnen gaan, zij het dat die toch iets meer artistiek zelfrespect had dan ome Phil. Of misschien wou hij het wel maar was er domweg niet publiciteitsgeil genoeg voor.

Wat zouden de leden van Genesis in 1983 hebben gevonden van Marillion?

Ik zou zelf wit zijn weggetrokken, mij volledig weggeblazen voelen. Echt het idee dat je zou zijn overklast in het soort muziek dat je zelf werd geacht te maken.

Je kent je eigen verleden, je weet ook welke muziek je op dat moment zelf maakt.

Ik zou me eerlijk gezegd een beetje schamen. De enige compensatie die Genesis had, was commercieel succes en, daaruit voortvloeiend, een steeds breder wordende aanhang.

Maar misschien dachten Banks, Collins en Rutherford wel dat ze een héle goede cd hadden gemaakt, met Genesis. Hoewel ik mij niet kan voorstellen dat zulke muzikanten zelf ook niet zouden inzien dat ze inmiddels toch behoorlijk de plank aan het misslaan waren, in artistieke zin.

Ik denk dat Genesis die nieuwe status wel leuk vond en dat Marillion wel gewaardeerd werd .
Fish heeft eind jaren 80 nog meegespeeld op een Tony Banks album .

Ik vermoed dat ze wel achter hun ding stonden . Misschien niet alles meer , maar Collins , noch Banks en Rutherforfd , zullen dit vrees ik niet snel buiten brengen .

Het was denk ik kiezen of delen ; Collins had Genesis in commercieel opzicht niet meer nodig en was eigenlijk geen progfan ( dat heeft hij duidelijk verkondigd op een bepaald moment)
Banks en Rutherford vonden het kennelijk wel prettig om hier in mee te gaan .
Als hadden ze wel aan de bel getrokken , maar dan had ome Phil allang z'n biezen gepakt .

Tja, zeg er maar eens nee tegen als het geld ineens binnenstroomt. Hebzucht is de mens eigen. Compositioneel is dit werk ook eenvoudiger, dus wellicht heeft het ze ook minder moeite gekost om muziek te schrijven dan voorheen.

Ik stel me zo voor dat de heren Genesis naar hun smaak lang genoeg met voor een select publiek bestemde richting bezig waren geweest en nu (bij stom toeval?) toch de weg naar het grote suc6 hadden gevonden. Als je dan vervolgens een paar albums in een dergelijke formule aflevert kun je je ouwe dag ook wat beter verzekeren. Het grote geld lag voor het grijpen. Marillion is duidelijk een totaal andere en zeker een meer integere band die het puur om de muziek gaat en voor wie een hit meegenomen is maar niet het doel. Ik blijf die dan ook zeker een tandje hoger aanslaan hoewel ze me de laatste jaren toch niet echt meer kunnen boeien.

Aan de andere kant ging Genesis met de jaren 80 mee en was Marillion meer een retroact.

Ah, Stijn was me al net een fractie voor.

Waarbij aangetekend, dat Marillion vanaf album één ook al commercieel succesvol was en dat eigenlijk ook altijd is gebleven.

Met name ook bij onze westerburen, waar tevens alle singles met gemak de hitlijsten hebben gehaald.

Dat betekent dat je als integere band, en dat wil ik best aannemen in het geval van Marillion, dus ook wel degelijk succes kan hebben.

Genesis had vanaf A trick of the tail behoorlijk commercieel succes. Ze hadden best op die lijn kunnen blijven zitten, het ook kunnen vertalen naar de jaren '80 en verder, dan hadden ze een prima oude dag gehad.

Als Kayak (met inderdaad een langdurige pauze) anno nu nog steeds prima symfo kan maken (de band is op de keper beschouwd nagenoeg van dezelfde leeftijd), en de verdiensten bijna alleen uit Nederland haalt, dan had Genesis eigenlijk Genesis ook niet hoeven maken, nee, niet moeten maken.

We hadden Genesis dus gewoon niet moeten kopen is de conclusie, dan hadden ze er niets aan verdiend en waren ze misschien wel op hun schreden teruggekeerd!

Wie weet.................... in ieder geval hebben ze dan nog wel een poging gedaan met Calling All Stations. Een veel minder gelikt en op zichzelfstaand album maar zelfs de beroemde groepsnaam kon niet voorkomen dat het grote publiek wegbleef. En zo is het tenslotte ook. Wat suc6vol blijkt te zijn is voor herhaling vatbaar. Een andere weg inslaan blijft een gok.

Kayak is commercieel amper suc6vol geweest maar heeft altijd in hoog aanzien gestaan met hun eigenzinnig repertoire en weet zich dankzij hun vaste diehard aanhang nog altijd prima overeind te houden. Je kunt dus ook best schijt hebben aan commercie en daarmee blijven scoren, zij het uiteraard wat bescheidener dan wanneer je je suc6 gaat uitmelken en een hype gaat veroorzaken die als tegeneffect vaak van tijdelijke aard is.

Een band als Kayak (uitgezonderd Max Werner ) zal dan ook minder snel door de mand vallen omdat het zich van trends niets aantrekt en gewoon zichzelf blijft.

In zekere zin heeft Marillion na het vertrek van Fish ook voor een andere kant gekozen . Want geen album klonk meer hetzelfde , maar is afgezien van misschien Holliday''s In Eden inderdaad altijd voor een wat minder voor de hand liggende richting gegaan .

Maar ik denk wel dat het klopt . Het grote geld lonkte en misschien was het gewoon oprecht om de symforock grotendeels te laten voor wat het was . Rutherford ging bijvoorbeeld ook naast Genesis vrolijk door met het maken van popmuziek met zijn Mechanics .

Toch hebben de jaren 80/90 albums van Genesis allemaal ook best hun momenten maar de balans tussen top 40 materiaal en serieuze prog slaat veel te ver door naar de commercie. En 3 dergelijke, niet al te bijzondere albums in een heel decennium zijn dan genoeg om de schapen op het droge te krijgen. Vooral als je blijft toeren.

Nog maar eens naar geluisterd om te kijken of het inderdaad die 3 waard is die ik had gegeven. Nou , niet dus; dit album is inderdaad behoorlijk slecht; veel slappe popnummers die totaal niet kunnen boeien.

Het enige echt goede hier is Mama wat mij betreft; de rest blijft daar ver achter. Dan vind ik Invisible Toch toch een stuk prettiger om naar te luisteren.

Verlaagt naar een 2. Deze band kan wat mij beteft totaal niet in de schaduw staan van Marillion!!

Vanaf 1980 werd dat idd pijnlijk merkbaar............ toen nam Marillion glansrijk het stokje over waar Genesis die jammerlijk had laten liggen.

Dit album van genesis begint goed met mama, That's all en 2x home by the sea, daarna wordt het beduidend minder! Met illegal alien als dieptepunt. Dat is trouwens nog een single geweest, eigenlijk onbegrijpelijk

That's All is wat mij betreft al meteen het eerste dieptepunt. Wat een niemandallig baggernummer is dat.

Ik vind Silver Rainbow nog wel grappig. Mama en Home By The Sea mogen er zijn, de rest is volkomen ruk.

Och, ze sluiten nog hoopvol af met It's Gonna Get Better..... op zich beslist geen ruknummer maar helaas een loze belofte. Voor de rest helemaal mee eens.

Fish heeft heus wel getracht om een wat groter publiek aan te spreken, maar die hele ommezwaai maken, dat zit denk ik niet in hem.
Fish maakt van zijn hart geen moordkuil, en muzikaal is hij toch meestal oprecht gebleven.
Collins voelde op een gegeven moment prima aan dat hij met catchy liedjes groter kon worden dan met Genesis.
Hij had zijn rol als frontman uit kunnen werken en groeide in zijn rol als componist.
Met Face Valeue kwam dat heel aardig van de grond, maar uiteindelijk werd het wel heel saai en stroperig allemaal.
Op deze plaat is hij erg aanwezig, dat had wel wat minder gemogen.

Wat moet je nu met een nummer als Just a job to do?

Ik beschouw het maar als een soort van 'guilty pleasure' want het is natuurlijk op en top een bralnummer van Collins, heeft niets meer van doen met de oude Genesis, wel met de nieuwe tijd maar ik kan het toch niet echt slecht vinden.

Ergo, ik vind de laatste drie nummers van Genesis juist klein lichtpuntjes van dit album. Ik heb vooral moeite met That's all & Illegal alien.

That's all vind ik nu weer niet slecht en dat komt vooral door het einde van dat nummer, een heerlijke gitaar solo wat tevens naar de outtro gaat

Grappig. Just a Job to Do was voor mij eigenlijk het eerste skipnummer op de plaat. Bijna net zo irritant als Who Dunnit bij wijze van spreken. Later groeide ik daar wat overheen en nu luister ik er toch weer anders naar maar boeien doet het me nog steeds niet. Het resterende vulmateriaal vond ik aanvankelijk wel amusant tot standaard maar waren in feite gewoon de radiohits. De laatste 2 tracks vind ik er naast de langere nummers nog het meest uitsteken met nog een typische late 70's uitstraling.

Eigenlijk is Mama het sterkste nummer. Ook niet typisch Genesis, maar het herbergt een verslavende spanning. Collins drumt het aanstekelijk recht voor z'n raap en zijn vocale prestatie is perfect. Zelden zo'n bevlogen en gepassioneerde Collins meer gehoor nadien.
Het is een song die mij nooit verveeld. Een allerzins ijzersterk begin.
Jammer dat het album dan uiteindelijk zo teleursteld.

Ik kende het hele nummer niet, maar ik zag zojuist Illegal Alien voorbij komen op VH1 classic. Daarvoor zouden Phil Collins en co ook nog negenentwintig jaar later stokslagen moeten krijgen. Wat een ont-zet-tend slecht nummer is dat.. Nog erger dan de grootste dieptepunten uit de solocarriere van Phil Collins of rommel als I Can't Dance.

Hier slechts enkele citaten van "de kenners" die het op grote lijnen met elkaar eens zijn en vinden dat dit album ver ondermaats is:

“Mama, song die mij nooit verveeld”

"Home by the sea vind ik een erg goed nummer"

"That's All vind ik een leuk en lekker nummer(lekker melodietje)"

"Laatste 2 tracks(silver rainbow en it’s gonna get better) blijf ik prachtig vinden"

"ik vind Just a Job to Do overigens wel een hoogtepunt"

"Ik vind de laatste 4 nummers(o.a. taking it all too hard) eigenlijk geen zwakke nummers"

"Illegal Alien is erg grappig"

Alles bij elkaar opgeteld misschien toch niet zo'n slecht album...?

Als leek in de discografie van Genesis bevalt deze plaat me eigenlijk wel. Illegal Alien vind ik ronduit slecht, en de twee daaropvolgende nummers zijn ook niet alles, maar de rest gaat er bij mij goed in met als hoogtepunten That's All en het duo Home By the Sea. Wellicht allemaal vele malen simpeler dan de symfo van jaren terug, maar toch gewoon composities van kwaliteit. Vooral Phil Collins vermaakt zich wel en blijkt een erg goede zanger. Moet misschien toch maar eens dieper graven in de Genesis-discografie.

De laatste Genesis-plaat waar deze ouwe progrocker zich nog enigszins in kan vinden, met een uitstekende kant 1 en een kant 2 die stof vergaart. Heeft ook niet meer zo veel te maken met de Genesis waar ik van hou, maar de eerste vier nummers zijn zúlke sterke composities dat het ook als "niet-Genesis" nog de moeite waard is.
 

In vele opzichten was dit het eerste Genesis werk waarmee ik aanraking kwam. Mama, kende iedereen in de jaren tachting, en kan inderdaad doorgaan als een ver boven niveau uitstijgend nummer als het wordt afgezet tegen andere Top 40 meuk die toen en vooral over de ether in onze woonkamer wordt geblazen. Intussen had Genesis Invisible Touch en We Can't Dance uitgebracht en was ik ergens in het begin van de jaren 90 bij een vriend op bezoek die men de video van de Mama Tour liet zien. Ik ging die dag naar huis en kon de melodie van die dubbele drumpartij van Phil en Chester tijdens het tweede deel van Home By The Sea maar niet uit m'n hoofd krijgen. Niet lang daarna kocht ik het op CD. Dat was de eerste cd, die testijds nog rechtstreeks zonder wat voor verbetering dan ook op cd was geperst. Compleet met ruis, mat geluid en allerlei andere buitengewoon frusterende elementen, maar, man, wat heb ik die cde vaak gedraaid, zeg. Toen uiteindelijk in 1994 deze cd werd vervangen met de Definitive Remaster' heb ik deze zonder de cd te beluisteren deze vervangen. Helaas alleen was een verbetering was alleen niet echt te spreken en meer en meer begon ergenis een grotere rol te spelen dan genot. Tot dat ik uiteindelijk maar besloot om em helemaal niet meer te draaien. Het album inmiddels kon ik wel dromen. Gelukkig bleek definitief met een korreltje zout te moeten worden genomen en kondigde Genesis 2006, in navolging van Peter Gabriel aan om alle albums compleet onder handen te nemen en ze om te zetten naar SACD en DVD-Audio (Hackett volgde hierna). De eerste box was een openbaring. De tweede veranderde daar niets aan en alle andere boxen daarna ook niet. Als ik nu dit album opzet, dan is het deze versie, die niet een remaster bevat maar een nieuwe mix, zoals ik inmiddels vele malen heb herhaald op deze website.

Mama, wellicht na I Can't Dance het meest bekende nummer van de band. Stevast voorkomend in de Top 100 Allertijden en verzamels als Pop Classics The Long Versions, is denk iedere radioluisteraar wel bekend met dit nummer. Maar interessant ook, het nummer is tijdens de 1992 tour niet gespeeld. Het nummer kenmerkt zich vooral om het beroemde en satanisch getinte Collins lachje, live veelal uitgevoerd met een rode spotlight in Collins z'n gezicht om het effect te versterken. Persoonlijk was ik altijd meer onder de uindruk van het strakke drumwerk, dat halverwege het nummer opkomt, het aanzwellende (eeg mooi over de DVD-Audio) dromerige toetsenwerk en de prachtige solo van Rutherford aan het einde van het nummer. Live nog ietsje prominenter. Het was denk ik daarnaast ook een van de eerste keren, dat we Genesis een drumcomputer horen gebruiken. Het nummer biedt aan de ene kant een voorbode naar Home By The Sea en andere kant een terugblik naar In The Air Tonight, waarmee het einde vooral veel raakvlakken heeft. Gespeelde op de Mama en Invisible Touch Tour.

That's All. Een vooral catchy nummer, dat desondankt ontzettend lekker in het gehoor ligt en daarom denk ik wederom een potentiele single, en ook als zodanig uitgebracht. Jammer genoeg is het niet meer gespeeld sinds de Invisible Tour, behalve dan als fragment in de Old Medley, tijdens de 92 tour. Het was een mooie toevoeging geweest aan de 2007 setlist. Vind vooral het middenstuk van het nummer, met het toestenwerk van Tony erg mooi (en duurt veel te kort). Daarnast het einde mooi, waar Mike de solo inzet, waar het nummer zich ietwat versneld en naar een einde gaat. Gespeelde op de Mama en Invisible Touch Tour.

Home By The Sea / second Home By The Sea. De epic van het album, en een nummer hoog op mijn lijst van meeste gedraaide Genesis nummers en ik denk nummers in het algemeen, en voor mij Genesis' meest indrukwekkende prog epic van de late periode. Dit nummer heeft alles waarvoor de Band zo bekend is, en wat een afsluiter van de eerste LP kant. Vaak herhaald (zoals There Must Be Some Other Way) maar nooit meer ge-evenaard. Live volgt meestal voorafgaand aan dit nummer het stevaste 'Audiende Participatience Time' hetgeen inmiddels is uitgegroeid tot een moment in de show van fantastische allure, waar een publiek wordt klaargestoomd voor een waar hoogtepunt in iedere show. Zoals Collins zelf vaak daarna zou bevestigen. Als je dit niet hebt ondergaan, heb je nooit echt een Genesis concert meegemaakt. Ook in 2007, wat het opvoeren van dit nummer niet te wensen overgelaten. Hoe in het tweede deel van dit nummers, de lichtconstructie werd opgetrokken, hoe die zoek lichten door het publiek gingen, fenomenaal. In 1993, kenmerkte de show zich vooral door de achtergrond, hoe op het scherm gezichten inelkaar smelte, en uit elkaar lipen. Ook zeker een prachtige aanvulling op de mystieke sfeet die het nummer probeert uit te drukken. Over het vakmansschap van de heren, blijft denk ik na het tweede deel niet meer veel te wensen over. Het nummer begint als een vrij normaal Genesis nummer, en in het eerste deel gaat de band eigenlijk niet zijn boekje buiten. Maar wanneer de overgang naar deel twee wordt ingezet, prachtig mysterieus toetsenwerk van Tony, en de drumbeat wordt ingezet....Live nog briljanter en strakker, (doordat het door Phil en Chester als double drum partij wordt gedaan) waar het nummer vrijwel tot bijna het einde instrumentaal blijft, maar steeds verder aanzwelt en waar ieder lig zijn kans krijgt om even los te gaan. Vooral Phil, omdat deze drukboat zo sterk aanwezig is, maar ook Mike, ontzettend mooi baswerk hier, vooral naar het einde toe, waar deze meer en meer op de voorgrond gaat treden. Het gitaarwerk, die solo....wauw !! En live al helemaal....vooral met de 92' tour en ook langer....Maar de absolute rol is hier weggelegd, voor Tony....wat een toetsenwerk hier, zeg. Je hoort het van alle kantenn komen en zoveel tegelijk door elkaar.....Op het einde komt Phil nog een keer terug, waarna het nummer pracht tot een einde komt en luisteraar diffuus wordt achtergelaten. Live, maar ook op het studio album. Het nummer is gespeeld op vrijwel ieder Genesis concert vanaf de Mama Tour.

Illegal Alien. Het is wellicht daarom dat Illegal Alien, nogal aandoet als een turkey en het gevoel geeft van een koude doche. Ik heb dit nummer nooit kunnen waarderen en denk dat het nummer volledig misplaatst is, of dat HBTS had moeten worden verplaatst naar het einde van het ablum. Veel te catchy, gepoogd grappig te zijn, denk ik dat het evenmin nog steeds wel thematiek aan snijdt die serieus is. Ook dit is jammer, want vooral de videoclip doet eerder grappig aan. Voor mij veruit het minste nummer van het album. Het einge te bekoren aan dit nummer is het middenstuk waar Tony wederom twee keer een heep mooi toestenstuk inlast. gelukkig na de Mama Tour nooit meer in zijn geheel gespeeld. Wat dat betreft net z'n misvatting als I Can't Dance. Nummer alleen gespeeld tijdens de Mama Tour.

Taking It all To hard. Dit nummer doet veelal denken aan That's All, Into Deep en Later Hold On My Heart. Het is een prachtig nummer, en ik denk een typische Genesis ballas, of collins ballad. Als het nummer was bedoeld als rustmoment, was het beter geweest om het HBTS te laten opvolgen. Nooit live gespeeld.

Just A Job To Do. Na Illegal Alien het zwakste nummer. Ook dit nummer begrijp ik niet helemaal en kan ik meestal niet erg bekoren. Nooit live gespeeld.

Silver Rainbow. Met dit nummer gaat het niveau weer omhoog, is en luidt de band het tweeluik in welke samen met It's Gonna Get Better de afsluiting van het album gaan vormen. Dit nummer heeft dezelfde sterke drum beat als Home By The Sea en doet daarmee veel aan dit nummer denken. Ook hier voorziet Tony van een aantal prachtige mysterieuze melodieen. Het zou interessamt zijn om te zien hoe het nummer live zou klinken, maar ben nooit een bootleg of een setlist tegengekomen waarop dit nummer stond, en ben daarmee geneigd om vast te stellen dat het nummer nooit live is gespeeld.

It's Gonna Get Better. Het nummer sluit af met een prachtig einde. Live een veel langere uitvoering (archives II), wederom een prachtige samenwerking tussen drums en toetsen. Tony vergezelt ons tot het nummer langzaam wegfaded met prachtige en dromerige toetsen, die ook de rest van het album kenmerken. Dit nummer is alleen tijdens de Mama Tour gespeeld.

Afsluitende kunnen we stellen dat het album zich vooral kenmerkt door zijn mooie toetsenwerk en strakke drumwerk. Het eerste deel is beduidend beter, maar door de twee laatste nummeers verdient het album het om helemaal uitgezeten te worden. Vooral de NW remaster klinkt fantastisch mooi en draagt op zoveel vlakken bij tot het produceren van een prachtig album. Dit is boven alles duidelijk voor het tweede deel van HBTS. Een van de betere albums van de late Genesis periode.

Hé Daniel 1974 dan mis je toch de ECHTE Genesis. Probeer eens wat oudere albums op de kop te tikken, want die zijn stuk voor stuk 100% beter dan dit commerciële album.

Goede recensie, Daniël. Wat mij betreft is de recensie beter dan de plaat
Net als bij de meeste Genesis albums is het er één van hoge pieken en diepe dalen.
De volgende vuistregel is bij Genesis bijna altijd van toepassing: Hoe meer pop, hoe minder het wordt.
Toch ga ik hem nog maar weer eens opzetten, dankzij jouw enthousiaste recensie. Met name de laatste twee nummers...

Commercieel is niet erg, maar deze plaat zakt al heel snel als een zoutzak inelkaar.

Ik ben het met je eens. Wees niet bang, ook ik ben ontzettend onder de indruk van The Lamb (nog steeds het meest briljante album dat ooit is gemaakt) & Selling (Toen ik Peter's stem op Dancing, voor de eerste keer hoorde). Maar ik geef er voorkeur aan om de Gabriel periode en de Hackett periode los van elkaar en los van deze periode te zien. Ook al is het zo dat deze zelfde leden hebben bijgedragen aan wat uiteindelijk op Genesis werd neergezet. Door de invloed van Peter en na zijn vertrek door de invloed van Steve, Genesis was feitelijk Steve's band in op Trick & Wind, kwam er zo'n andere chemie tot stand dat ik liever over verschillende periodes spreek die ik lof van elkaar wil beoordelen. Na Wind & Wuthering groeide dit album min of meer uit tot het album wat ik het meeste kon waarderen. Wellicht omdat, doordat dit het eerste album was dat ik volledig van haver tot gort kende, bleef het altijd een bijzondere plek behouden in mijn herriningen.

Ik had eigenlijk het idee opgevat om van iedere Genesis, in de volgorde van hoe ik ze heb leren kennen en wat ze met mij deden, een recectie te schrijven. Dit was de eerste.....hierna We Can't Dance.

Commercieel, inderdaad, een sterk begin, oplopende naar een hoogtepunt, naar een beduidend mindere drieluik, of vullers ? Naar, een mooi afsluitend duo.

relatief herstel van G, lekker commercieel zoals het hoort in de tachtig's.
home revisited

Kant 2 wordt wat ontsiert door het flauwe Illegal Alien (precies een soort nummer waarvan er teveel op Invisible Touch staan. Staat het trouwens al op kant 2?). Maar de nummers die erop volgen zijn behoorlijk (TIATH, JAJTD) tot zeer goed (laatste twee nummers).
Ik vind het in ieder geval niet onder doen voor Kant 1.