David Bowie - The Next Day (2013)

Fripp heeft nog nooit een grote rol gespeeld bij Bowie en nu verwacht je dat opeens? Sowieso verwacht ik niet meer zoveel van dat soort oude mannen, die inhoudelijk ook een beetje dood zijn. Bowie is dat nog niet.

Onzin natuurlijk. Fripp mag dan maar op enkele albums spelen, maar dan is het wel herkenbaar Fripp en daarmee heeft hij die albums mede geholpen aan hun herkenbare sound. En als je dat een fijne sound vindt is het niet vreemd om, als er na 10 jaar weer een album uitkomt, te hopen dat Fripp weer eens meedoet. Afgaande op de albumhoes: Fripp speelt echt wel een belangrijke rol op 'Heroes'.
Fripp inhoudelijk een beetje dood en Bowie niet, waar haal je die conclusie vandaan?

Fripp is een fenomeen, zijn sound is uniek en de man is nog altijd in staat om geweldige dingen te maken en zou absoluut een toevoeging zijn geweest hier op dit album.
Ik ben ook wel benieuwd waar je het ''inhoudelijk dood '' zijn op baseert orbit.

Track Next Day is duideliijk mijn favoriet.
Bowie is strijdbaar, rebels en bespot de critici die hem al / weer hadden afgeschreven

chorus
Here I am
Not quite dying
My body left to rot in a hollow tree
Its branches throwing shadows
On the gallows for me
And the next day
And the next
And another day

Hmm vind ik juist het minste nummer. Tekstueel best sterk, maar muzikaal nogal saai. Eigenlijk het enige nummer waar Bowie zich schuldig maakt aan ouwe lullen rock. De eerste keer dat ik het album luisterde schrok ik echt bij dat nummer, dat was gelukkig meteen verholpen toen het prachtige Dirty Boys begon.

Een opener als deze is lekker direct '' in your face'' . Prima song waar Bowie gelijk alle misstanden rond zijn lange afwezigheid van zich af gooit.
Lekkere '' Stones'' achtige riff ook.
Hoort niet tot Bowie'sbeste werk, maar werkt als opener uitstekend.

Ik kan ook moeilijk mijn vinger erop leggen wat ik zo zwak vind aan dat nummer, maar ik vind het gewoon een beetje lullig klinken. Ik vind de melodie zwak en het nummer mist gewoon iets. Ik hoor de intentie wel om te willen rocken, maar het knalt gewoon niet en mist elke vorm van spanning.

Het heeft toch ook wel iets weg van de opener van Reality 'New Killer Star'. Zelfde type song.

Ik vind The next day juist een goede opener. Geen oude lullen rock. Hij slaat meteen de roddel ,over zijn zogenaamde zwakke gezondheid, bij het begin van de plaat de kop in.
'Hier ben ik, niet bepaald dood'.
Onder het motto van, zo dat is gelijk de wereld uit geholpen en nu gaat de plaat pas echt beginnen.

Ik vind het inhoudelijk ook wel sterk hoor, zeker als opener. De boodschap is gewoon cool en typisch Bowie, maar ik had het liever in een goed nummer verpakt gehoord.

Ik vind het begin sowieso wel sterk opgebouwd. Bowie houd je lekker bij de les.
Dirty Boys heeft een eigenzinnig verloop, een beetje zoals hij deed op Lodger / Scary Monsters.
Tegendraads en die sax is origineel.
Love is Lost vind ik ook heel sterk. Ritmisch prima en die lang gerekte toetsen maken het uiterst spannend.
Ik kom eigenlijk steeds meer songs tegen die beter beginnen te bevallen.

Na een keer of 10 op de achtergrond en verschillende keren aandacht beluisterd te hebben ga ik dan de 14 songs van deze nieuwe Bowie langs. Er is al heel wat over gezegd en ook over het plotselinge verschijnen ervan. Laat ik 1 ding voorop stellen. Ik vind het fantastisch dat de plaat er is. En het is zeker een plaat met kwaliteit geworden ook al had ik meer in de stijl van de eerste single gehoopt. Bowie is er nog en doet er zeker nog toe. En da's mooi.

The Next Day
Vrij recht toe recht aan rocker en zoals al gezegd erg Stones achtig. Niet wat ik het liefst van Bowie hoor, maar vervelend is het niet en ik begin er steeds meer aan te wennen. Vind z’n stem hier niet echt herkenbaar Bowie en da’s jammer.

Dirty Boys
Heerlijk nummer, gave arrangementen, maar wat ik eeuwig zonde vind is dat effect op z’n stem bij de coupletten. Oh wat had ik daar graag gewoon puur die prachtige donkere stem gehoord!

The Stars (Are Out Tonight)
Lekker nummer, goeie tekst. Hier geen effect op z’n stem, maar toch had ik dit ook liever in een lagere toonsoort gehoord. Het klinkt toch een beetje geknepen vind ik. Ik ben over het algemeen toch meer een fan van z’n lagere stem.

Love Is Lost
Wat een k*t geluid uit dat keyboard! Zo’n heerlijk hypnotiserend nummer en dan zo’n plastic, goedkoop zeikgeluid er doorheen. Had daar een rochelende Hammond voor in de plaats gedaan en het was een top nummer geworden. Jammer, jammer.

Where Are We Now?
Mooiste nummer van de plaat. Prachtig breekbaar gezongen. Heerlijk timing in de zang zoals alleen Bowie dat kan. Super melodie. Hier mag ie er nog veel meer van maken.

Valentine’s Day
Catchy nummer met typische Bowie zang. Niet bijster bijzonder, maar verre van vervelend.

If You Can See Me
Dit mag ik wel, in de style van “Outside”. Prima voor de afwisseling.

I’d Rather Be High
Dit nummer doet me aan een ander nummer denken. Klinkt alsof het heel bekend is. Kon er maar niet op komen, maar tijdens het schrijven van dit bericht viel het kwartje ineens: "Beautiful Stranger" van Madonna. Het heeft een beetje dezelfde sfeer.

Boss Of Me
Bowie zoals Bowie hoort te klinken.

Dancing Out In Space
Ook weer een lekker catchy nummer. Niet heel bijzonder verder.

How Does The Grass Grow
Tja, alweer erg catchy en ook dit klinkt alsof ik het ergens van ken. Moeilijk te zeggen of ik dat ge-ja-ja-ja nou irritant vind of niet.
Mooie overgang inderdaad bij 2:40 Echt Bowie stukje. Mooie zangpartij.

(You Will) Set The World On Fire
Nice, nice. En alweer erg catchy (alsof ie ze zo uit z’n mouw schud, alhoewel, heb natuurlijk wel 10 jaar de tijd gehad). Heerlijke gitaarbreak ook.

You Feel So Lonely You Could Die
Eindelijk weer even gas terug. Dat doet ie te weinig deze plaat vind ik. Heerlijk gezongen dit. Leuk outro, even een omschakeling.

Heat
De afsluiter. Donker en theatraal. Hier dan eindelijk wel die lage stem. Een van de beste songs van de plaat.


All in all dus een prima plaat waar ik zeker aan moest wennen, maar die toch wel groeit.
Van mij mag ie nog een plaat maken met wat meer sentiment en terugblik zoals Where Are We Now.
En een tourtje zou ik ook niet erg vinden...

Gezien je beoordelingen, zal een 4 er toch wel inzitten echoes ?

Afgelopen vrijdag aan m'n lieve vrouwtje gegeven voor haar verjaardag.

Hij flikt het 'm gewoon weer.
Het sluit perfect aan bij Reality en doet bij vlagen aan Lodger denken.
Tegelijk zet hij ook hier weer het vizier uit naar de toekomst in een aantal sterke rocksongs waarin van enige belegenheid totaal geen sprake is. Geweldig vind ik ook de productie waarin alles vrij sober is vastgelegd. De bonustracks vind ik verder ook de moeite waard.

Bowie is back!!

Mee eens, een knappe opening van Bowie, zeker geen RS rip off. Naast "where are we know" 1 van de absolute hoogtepunten van dit mooie album (afgezien van "you will set the world on fire", een mi ietwat geforceerde poging jack white te klonen).

Toevallig vanavond Lodger weer eens beluisterd en verdomd, de afwisseling en vitaliteit van dit album deden mij ook denken aan "the next day".
En inderdaad, de bonustracks zijn (meer dan) okay.

Voor wat het waard is:

Muziekblad Oor (met een uitgebreide Bowiestory) is gematigd positief over The Next Day. Een echte 3 sterren plaat , maar wel met een paar behoorlijke hoogtepunten.

Muziekblad Lust For Life is lovender. Deze behandelen alle songs en slechts een paar tracks worden tot wat minder gerekend (Boss Of Me oa.)

Het is me niks waard.

Voor wat het waard is:

Muziekbladen Uncut, Muziek.NL en Oor hadden allen een uitgebreide Bowie-story.

Over Uncut niets dan lof (what else?). Geven het een 7 uit 10, maar ze duiken met overgave in het opnameproces en laten bandleden aan het woord.

Muziek.NL heeft geen recensie, maar gaat in op de Berlijn-periode.

Oor denkt, ondanks een aardig stuk over favoriete Bowie-nummers, dat Bowie alleen te pruimen was in de jaren '70, veegt zonder pardon het latere werk van tafel en toont elders ook ruimschoots aan waarom ik een paar jaar terug m'n abonnement opzegde.

Oor, bestaat dat dan nog?

Oor is wat cynisch inderdaad, maar de blijvende waardering is er wel als je goed leest. Bowie is dan ook niet te peilen, maar was dat ook niet de kracht van Bowie ?
Het verloop van de jaren 80 vind ik ook niet sterk, dus die mening deel ik wel.
Maar dat Scary Monsters de laatste echte belangrijke plaat was, vind ik te kort door de bocht.
Een album als 1Outside wordt feitelijk afgedaan als niet essentieel, terwijl de hernieuwde samenwerking met Eno een prachtige plaat opleverde.

De latere 90's/ 00 albums zijn niet meer vernieuwend, ook mee eens, maar het zijn wel stabiele platen die nog genoeg te bieden hebben.

Het is wat tweeslachtig wat Oor hier aanvoert. Een beetje zeuren om het zeuren, maar ondertussen kunnen ze niet om Bowie heen.

Wat ik al tijden mis bij Oor zijn echt goed geschreven stukken.
Nu lijken ze echt achter recentere Nederlandse muziekbladen aan te hollen.

Een Lust For Life lees ik in een zucht uit. Bij Oor blader ik herhaalde malen om er met enig geluk twee artikelen uit te pikken. Dan is er m.i. toch iets aan de hand.
Het niveau tot pak 'm beet 1995 is volgens mij een illusie geworden.

Om het even bij Bowie te houden: The Buddah Of Suburbia -dat aan 1.Outside vooraf ging- mag ook wel even genoemd worden.
Dat is absoluut een onmisbare voorstudie van wat er komen zou.

Oor heeft een andere insteek dan Lust For Life (wat ik ook een prettiger muziektijdschrift vind.)
Het volgt vooral de nieuwere lichting, maar maken hier en daar wat zijdelingse sprongen naar oudere helden.
In beide gevallen soms goede stukken, maar ook wel eens vaag, wat mij dus bij de Bowie-story opviel.
Het doet mij ook erg voorkomen dat Bowie vooral op een voetstuk wordt geplaatst vanwege zijn jaren 70 prestatie's.
Ik denk dat de Bowiekenner uiteindelijk die periode ook omarmt, maar vanaf de 80's tot heden, wordt er vooral plezier(?) in geschept om Bowie's miskleunen (met vaak citaten van Bowie zelf)
te laten gelden.
Inhoudelijk is het wat snel inelkaar geflanst, maar goed, er is aandacht besteed aan de come-back.

Lust For Life is duidelijk meer van de retro, maar is wel overzichtelijk, en ze hebben verdomd leuke stukken over vaak totaal vergeten bands.

Ach zo'n blaadje als Oor.
Ze gaan vooral in op zijn miskleunen. Maar over hoeveel platen heb je het dan echt. Het zijn er drie in een ouvre van ruim over de twintig.
Wat je ook vaak leest is dat Bowie alleen relevant was in de jaren 70. Maar dat is logisch. Van de paar artiesten die er echt toe hebben gedaan, en dat zijn er maar heel weinig, zijn ze allemaal maar een paar jaar echt toonaangevend dus relevant. Bowie (1970-1979), McCartney (1963-1973), Dylan (1963-1976) of een Presley (1956-1959).
Wat dat betreft zijn veel muziektijdschiften behoorlijk beperkt in hun visie. Voor een atiest als Bowie, die al zolang op heel hoog niveau meedoet, kan je alleen maar een diepe buiging maken.

Het blijft allemaal maar een mening, en natuurlijk heeft Bowie ook zijn mindere momenten gehad.
Maar dat is meerdere bands/artiesten overkomen, legio voorbeelden ten over.
Met die verstane dat Bowie zich meerdere malen knap revancheerde.
Over The Next Day zijn veel meningen, maar slecht of matig hoor je zelden langskomen.
Het verwachtingspatroon was hoog.
Maar de ervaring leert inmiddels dat dit album een degelijke indruk maakt. Een stuk of wat highlights, coherente songs en een paar mindere broeders.
Ik kan er prima naar luisteren en de plaat bevalt mij prima.

Als Bowie fan ben ik tot nu toe niet erg positief over dit nieuwe album.
Vergeleken met 1.Outside klinkt dit allemaal vrij doorsnee en weinig spannend.
Het jaren 70 werk van Bowie staat voor mij nog steeds op eenzame hoogte.
Maar misschien groeit dit album nog. Ik blijf nu steken bij 3 sterren.

Moeilijk vergelijkbaar met 1Outside natuurlijk. Heat is een song enigzins refereert aan die plaat.
The Next Day is vooral een allergaartje. Het is gemaakt met een knipoog naar het verleden, vooral de rock staat voorop.

1Outside vind ik ook een geweldig album, grimmige plaat, maar met een totaal andere beleving dan deze.

Net binnen op LP....

Toch vrij bizar dat op dit toch perfect gepromote album van Bowie in vergelijking met bijvoorbeeld een bandje als Alt-J maar zo weinig gebruikers hebben gestemd. Terwijl Bowie toch al tientallen jaren langer meedraait dan die jonkies. Ook het laatste album van Nick Cave trekt aanzienlijk meer stemmen. Raadselachtig....

Vind het eerder raadselachtig dat een artiest waar het hoogtepunt van zijn populariteit al jaren achter ons zit en waar we al 10 jaar niets meer van horen, in korte tijd 200+ stemmen vergaard. Dat een artiest als ALt-j die overal nu gehyped wordt, zo veel stemmen krijgt, vind ik logischer.

Zie ik niks raadselachtig in. Je onderschat de aantrekkingskracht en status van Bowie.