David Bowie - The Next Day (2013)

Waar wordt Alt-J gehypet dan? Ik hoor af en toe eens een liedje van ze op de radio, maar dat is het dan ook wel. Dat is bij Bowie wel anders, die is bijna dagelijks in het nieuws.

Deze Bowie heeft nu al wel meer stemmen dan al zijn albums na Let's Dance. Voor Bowie-begrippen is dat best goed. Het album van Cave doet het voor Cave-begrippen extreem goed. Over een week of 2,3 zal dat wel zijn meest bestemde plaat van zijn hele discografie zijn.

Dat Alt-J zo veel stemmen scoort zegt vooral wat over de vele jonge users op de site, denk ik.

Er was ook extreem veel aandacht voor het Bowie-museum in Londen. Bowie is zelf gelukkig nog geen museumstuk geworden, The Next Day klinkt namelijk helemaal niet futloos.

David Bowie is natuurlijk een grote naam in de popgeschiedenis en krijgt logischerwijze veel aandacht. De vele stemmen voor Alt-J zijn vooral te danken aan de goede recensies en de eerste plaats in de eindejaarslijstjes. Bij release kende nauwelijks iemand Alt-J en ik denk niet dat ik dit album zou beluisterd hebben moest het niet zo'n waardering hebben gekregen (ook op MuMe).

Van David Bowie had ik geen Ziggy Stardust of Low verwacht, wel een prima popalbum zonder meer en dat is The Next Day dan ook geworden.

Uiteraard heeft Bowie een muzikale aantrekkingskracht, maar dat dit, mijn inziens zeer middelmatige, album, nou zijn populairste sinds let's dance moest zijn, verbaast me wel. Ik vind dit album, op de stemmige ballad Where are we now en het scott-walker-achtige heat na, vooral een gevalletje: been there, done that. Zelfs al denk ik de naam weg, dan blijft slechts een uitgebluste rockplaat over. Alt-j ken vind ik zelf ook niet zo heel denderend, maar is in ieder geval een stuk frisser dan dit muffige tussendoortje. Ik heb het gevoel niet zo heel vaak, maar ik vraag me ten zeerste af of dit ook zo hoog gemiddelde had gehad als dit album van een of andere onbekende zestiger was geweest.

Natuurlijk jou mening, maar een uitgebluste rockplaat ? muffige tussendoortje ?

Je kunt Bowie misschien kwalijk nemen dat hij wederom niet vernieuwd (maar dat deed hij toch al een tijdje niet meer)
Niet alles is even sterk, ook een feit, maar een futloze plaat kan ik het echt niet vinden.
Er straalt juist gedrevenheid uit. De plaat is fris en ruimtelijk geproduceerd en nergens klinkt het oubollig.
Tekstueel is hij ook aardig op stoom. Hij kijkt om, zeker, maar wel op een typische Bowie manier die wal raakt.
Dat de man na 10 jaar weer van zich laat horen zal ongetwijfeld een rol spelen in de euforie, maar ik begrijp de aantrekkingskracht van The Next Day ondertussen goed.

Dat is wel een heel theoretische vraag, want als mijn oom van 66 dit album had uitgebracht, had iedereen het toch wel aan Bowie gekoppeld, denk ik. Puur omdat de muziek wel heel erg Bowie-achtig is. Staan toch wel erg veel typische Bowie-melodieën op. Als je dit album niets vindt, heb je ook niets met zijn andere werk wellicht? Dat uitgebluste hoor ik er nou echt totaal niet in, eigenlijk.

Ik vind David Bowie hier gedreven en emotioneel uit de hoek komen. Natuurlijk is het niet meer vernieuwend maar kan je anno 2013 nog veel albums opnoemen die dat wel zijn? The Next Day is een typische Bowie-plaat, niet echt vernieuwend maar zeker niet inspiratieloos of belegen.

Ik kan het werk van de jaren 70 van Bowie erg goed hebben, maar daar klonk het fris en gemeend. Alleen al het openingsnummer(maar zeker ook iets als love is lost en dirty boys) hier klinkt totaal ongeloofwaardig en geforceerd. Vernieuwing zoek ik heus niet, maar met dit gevalletje van veel geblaat weinig wol, kan ik ook niet zo veel.

Nee, ik ook niet - "muffig tussendoortje" - wat had je dan verwacht Foolio - een album dat als een natte scheet een spoor achterliet?

Ik heb de recensie van - ons aller - Hester Carvalho (NRCNext) nog liggen om 'me tegen mijn eigen bevindingen aan te leggen, maar daar ben ik nog niet aan toe(gekomen). De ene keer bevalt ie goed en de andere keer ga ik na 4 nummers naar een ander album. Draai 'em veel in de auto en dan rijdt ie lekker weg. Meesterwerk is het niet, maar een "muffig tussendoortje"is het zeker niet - in Foolio's geval hou ik het op POOO (= puberale overmoed of onbalans) en daarmee is ook meteen de NL herkomst van iPod bekend.

Ik had liever een minder geforceerd album gehad. Op where are we now en ook heat laat Bowie horen dat hij heus wel door heeft dat hij als 60+'er zich op muzikale aspecten moet richten. Deze op een mooie manier slepende nummers passen Bowie als een handschoen. Cave heeft dat mijn inziens beter begrepen. Een subtiele, in zijn geval licht dreigend sfeerschets werkt beter dan overal maar tegenaan willen schoppen. Op de up-tempo nummer lijkt het hier haast wel alsof Bowie's stem het gewoonweg niet meer bij kan benen, wat ik persoonlijk uitgeblust vind klinken.

Dat idee heb ik ook wel overigens; het gaat hem moeilijk af.

Dit vind ik toch ook wel ja. Hij komt veel beter tot z'n recht in de rustigere songs en daar staan er helaas erg weinig van op deze plaat.

Dat Bowie's stem wat aan kracht heeft ingeboet, is duidelijk.
Maar het is nog altijd een stem die gehoord mag worden.
De man is op leeftijd, laten we dat niet vergeten.

Misschien is dat tevens de redenen dat Bowie tot dusver geen tourplannen heeft.
Hij is een perfectionist en hij heeft toch een hartaanval gehad.
Voor Bowie moet alles 100% kloppen en het laatste wat hij wil is een artiest zijn die fysiek en stemtechnisch heeft ingeleverd.
Ik kan mij er best iets bij voorstellen.

Mijn muzikaal oordeel over dit album heb ik al gegeven. Verder mijmerend en lezend over het ongrijpbaar fenomeen Bowie had ik behoefte aan houvast. Hoe werkt dat eigenlijk: meningsvorming over muziek? De 'wetenschap' dan maar geraadpleegd.

Muziekprofessor, socioloog en publicist Simon Frith (de broer van gitarist Fred Frith) heeft wereldwijd een grondig staitistisch onderzoek gedaan naar de rating van albums in muziekbladen en op muzieksites. Daaruit blijkt dat op de gebruikelijke schaal van 1 tot 5 de 'fanfactor' (fans stemmen meer en hoger dan niet fans) de gemiddelde waardering 0.5 punt omhoog duwt.
Dat zou dus ook voor ons gelden, MuMe-gebruikers.....

Als deze redenering klopt - en dat geloof ik - dan heeft Bowie een redelijke epiloog afgeleverd. Maar commercieel welzeker een succes mede door zijn adelijk statuur en uitmuntende marketing.

Ik geloof dat ook wel, Simon Frith is onwijs intelligent. Ik lees werk van hem altijd graag. Ik zal het onderzoek ook eens opzoeken, ben nml. wel benieuwd hoe hij bepaald heeft wie wel/geen fan is.

Het meest objectieve intsrument daarvoor is een thermometer - en waar stop je die

Tegenwoordig is er een nieuw soort en die werken ook in het oor. Misschien heeft ie zoiets gehanteerd. Verder denk ik dat ie gewoon bepaalde fan-termen/triggers heeft gedefinieerd.

Inmiddels zit ik zelf op 3 - 3,5* (eigenlijk 3,25).

Dank je wel

Uitzonderingen bevestigen de regel

Draai Alt-J ook, onderweg. En toen ik vaststond kreeg ik er zo hekel aan dat ik snel switchte naar Amanda Mair - Amanda Mair (2012) en toen was ik weer blij.

Ja, maar jij bent een muzikale alleseter (behalve Arcade Fire dan..).

Niemand een mening over God Bless The Girl trouwens? Op mijn cd staat 'ie niet, maar op welke uitgaves dan wel?

Heb het album nu twee weken in huis, vind het beoordelen van het totaal nog steeds erg moeilijk.

Laat ik voorop stellen dat ik mij haast niet kan voorstellen dat David Bowie er in had kunnen slagen om op zijn 66e met nog een beter album te kunnen komen dan dit.

Gezien het feit dat hij wereldwijd vrijwel overal de eerste plaats van de albumlijsten heeft weten te bereiken met The Next Day (alleen Let's dance heeft ooit een vergelijkbaar resultaat gehaald) lijkt het er op dat er ook een algemene goedkeurende instemming is, met dit album.

Je kunt ook zeggen dat het album toegankelijk genoeg is om grote aantallen mensen er voor te interesseren.

Aan de andere kant geloof ik dat ik zijn laatste trilogie (Hours, Heathen, Reality) toch als iets beter en ook iets specialer inschat.

Daar zit mijn dilemma. Ik geef namelijk ook direct toe dat dit album prima weg luistert, van onberispelijke Bowie kwaliteit. Voldoende alvast voor 4****. Maar die laatste halve of hele ster moet The Next Day in de komende periode echt nog verdienen, als dat gaat lukken.

Grappig. Is mij namelijk ook opgevallen, bij wel meer artiesten van de "oudere garde", dat een recent uitgebracht album met gemak evenveel als of zelfs meer stemmen vergaart dan eerdere albums. Check naast Bowie en Cave o.a. ook Mark Knopfler, Neil Young, en in mindere mate Marillion, Rush. Weet niet of het iets zegt over de kwaliteit van de albums, Gedachte: Zou het te maken kunnen hebben met een groeiend aantal (actieve) users hier op MuMe?

De Japanse uitgave heeft 1 nummer meer, daarop dus, denk ik. Ik heb trouwens dat nummer op youtube gehoord, klonk wel aardig. Was iemand die hem afspeelde en dat op camera had opgenomen, dus geen goed geluid.

Ik wel en het zou me ook niet verbazen als er hierna een beter album komt, een wat minder commercieel album misschien. Who knows...

Ik vind hem energieker klinken dan op zijn vorige drie albums, daar hoorde ik meer een oude man. zeker geen slechte albums, maar hier hoor ik een Bowie die terecht een aantal jaren rust heeft genomen om vervolgens met een meer jeugdig klinkend resultaat te komen.
Vreemd dat het eerste Tin Machine album helaas minder wordt opgepakt, daar zijn veel raakvlakken mee.

De LP van Tin Machine is onderweg, dr.

Maar die hoes lijkt op zo van die idiote wasmiddel reclames, leeg en ongeïnspireerd....10 jaar wachten en dan met zo een hoes komen ------> schande....

Ach een jaar of 36 geleden had die hoes het goed (zwart wit, sfeer) gedaan , maar dan zonder dat stomme blok in het midden

De hoes lijkt perfect....er is nog nooit zo veel geluld over een cover.

Ik kan ondermaatse albums genoeg opnoemen waar al genoeg over geluld is die nog altijd geen kwaliteit onthullen. Word of mounth does not equal perfection.

Ik ben gewoon niet wild van de cover. Het had echt wel beter gekund, alsook sommige songs, maar algemeen ben ik tevreden.

En toch hè, heb ik de vinyluitvoering vandaag ontvangen en draai ik hem hard vanaf LP en dan vind ik hem echt stukken beter dan wanneer ik hem stream. Heb nu het vinyl voor het eerst op staan en zit echt intens te genieten. Zo heerlijk dat er een nieuwe Bowie is!!

Sowieso is deze plaat gemaakt om hard te draaien heb ik gemerkt.