David Bowie - The Next Day (2013)

Dat is natuurlijk en gelukkig maar jouw mening. Een beetje een naieve vind ik dan persoonlijk. De twee beste nummers moeten nog komen na nummer 5 en Valentine's day vergelijken met Robbie Williams??? Lekker makkelijk. iemand schrijft een goeie popsong en Robbie word erbij getrokken. De laatste van Robbie gehoord toevallig?
Er is natuurlijk altijd reden genoeg om te roepen dat Ziggy Stardust beter was of Low of Station to Station enz.. Ik ben het eigenlijk meer eens met musician. David Bowie heeft zich altijd heel slim aangepast aan de bestaande muzikale trends en doet dat nu weer op een verdomd goeie manier met een bovengemiddeld album.
Het is alleen jammer dat er zo wordt gemijmerd over het verleden van Bowie.

Laten we ons zelf niet te belangrijk maken hier op deze 'hobbysite'; de ego's zijn soms wel erg groot....... als waren we grootse popjournalisten/kenners..... . Bovendien is dit ook maar een muziekalbum en geen wereldzaak.

Dit is een keurig album wat goed mee kan, maar maak het niet groter dan het niet is ....

Ook weer jouw mening cured die je graag geeft anders had hij hier niet gestaan. En is dat nou niet het leuke van deze hobbysite.

Het was meer naar aanleiding van user Orbits opmerking: we hebben belangrijker zaken te bespreken. Dan schiet je door , ik vond dat wel erg overdreven, maar het zal aan het nachtelijk uur gelegen hebben of 'middeleninname '. Discussie is uiteraard leuk en interessant (voor de duidelijkheid), maar het wordt wel wat van'kijk ons er eens verstand van hebben'. maar goed, het mag en dat maakt het ook wel weer grappig /geinig....

Ik vind de synths wel iets kerkelijks hebben, past mooi bij de thematiek van het nummer.

Ik stoor me er ook niet aan. Ik vind het juist wel een mooi tapijtje voor deze song. Uitstekende song overigens. Een highlightje.

Deze verrassende comeback kunen we gerust al geslaagd beschouwen.
10 jaar uit beeld zijn en het voor elkaar krijgen om 2 jaar in alle stilte aan een nieuwe plaat te werken kun je in dit digitale tijdperk wel als zeer bijzonder betitelen.
De plaat ligt voor wat betreft niveau voor mij in het verlengde van Heathen & Reality.
Het titelnummer is een sterke opener, de rest wat volgt is sterk tot bovengemiddeld, behalve If You Can See Me wat ik de minste track van de plaat vind.
Dancing Out In Space vind ik dan weer een pakkend nummer die mij bijzonder aanspreekt.

Bowie van zijn beste kant.
Zeer divers klinkend album.

Nou ja... Fame is dit album nu al aan het verkopen voor dumpprijs.
Dat vind ik overigens wel érg snel en not done.

^wat is een dumpprijs?

Hij is bij Fame nu 7 euro.

Is dat degene met of zonder bonus nummers?

Die met bonus heb ik ook al voor 10 zien liggen,.

Ze willen ervan af....

ze vinden er geen zak meer aan.....

Heb deze 1e week na uitkomen een weekje gedraaid, daarna niet weer. Zegt denk ik genoeg.

Over wie?

Ik heb dat ook een beetje. Ben er eigenlijk wel weer op uitgekeken, omdat Bowie zoveel beters heeft gemaakt en het qua sound en stijl(en) ook niet echt heel uniek is binnen zijn oeuvre. Prima plaat verder, daar niet van, maar niet goed genoeg.

Tja naar een cd kijken dat maakt een mensch ook zelden gelukkig en overdaad schaadt. Af en toe draaien en er is helemaal niets mis met deze schijf - heb 'em niet op vinyl gekocht, want dat werd me te gortig - de cd-prijs uit de UK is ie me echt wel waard.

Bowie doet een aardige recap/samenvatting van zichzelf op dit album. Niets om niet te missen, maar wel aardig voor de draai en op zich vitaal genoeg. Ach en uniek is een net zo raar woord als duaal of triotisch.

Niet eens zozeer een herhaling van zichzelf als wel een herhaling van wat vele anderen al hebben gedaan! Zat er maar wat meer Bowie in deze Bowie, zeker muzieksgewijs.. zijn stem is natuurlijk wel present.

En dan is zijn stem is ook niet meer wat het geweest is

Wellicht dat veel mensen hun eerste mening baseren op de euforie die de plaat tot stand brengt.
Het is ook wel effe wat. Bowie die onverwachts met een single komt en doodleuk een nieuw album aankondigd.
In die joepie stemming werd er al snel gesproken van een meesterwerk en de beste come-back plaat sinds lange tijd.
Is allemaal niet zo.
Je moet ook kunnen relativeren en de realiteit nemen zoals het is.
Ik heb 'm ondertussen al weken dagelijks in de cd-speler gehad en ik vind het nog altijd een plaat die absoluut zijn momenten heeft.
Typisch zo'n plaat met sterke, gemiddeld en wat zwakkere momentjes (al zijn die in de minderheid gelukkig.)

The Next Day is een aardige middenmoter in zijn oevre. Het had veel slechter uit kunnen pakken.

The next day is een onverwacht cadeau van Bowie, niets meer verwacht toch gekregen.
Tuurlijk is hij niet zo goed meer als wat hij ooit was. De periode 70-80, zeg maar. Maar degene die dat hadden verwacht zijn niet realistisch.
Wel vind ik The next day beter dan al zijn jaren 80 werk bij elkaar, en dat zegt genoeg.

Dat weegt bij mij ook wel fors mee, inderdaad. Ik heb al negentien Bowie albums, dus het maakt me ook niet zoveel uit dat het er geen twintig worden.

De stem, de oudere artiest, tegen de 70. Stembanden worden minder flexibel, worden harder. Waardoor de hoge tonen moeilijk worden gehaald, de stem wordt zwaarder, soms wat hees. Het is puur de ouderdom die toeslaat, de oxidatie, het verval. Je kan het de oude artiest op geen enkele wijze aanrekenen.
Niet alleen Bowie, maar legio oude rotten klinken niet meer als wat het was. En dat gaat ook nooit meer gebeuren, stemband transplantatie bestaat nog niet.

Robbie Williams is de koning van het goed jatten en bijeen rapen. Het klinkt altijd wel gelikt en aardig, maar ook zo verschrikkelijk standaard! En dan noem ik een bekende naam, de hele hoos aan radiovriendelijke bandjes van de laatste decennia doet natuurlijk niet anders.

En jij en musician hebben weinig van Bowie begrepen. Zijn kenmerk in de 70s was nou juist dat hij revolutionaire dingen bracht aan het grote publiek en het experiment daarin niet schuwde. Een plaat als Low was (en is) revolutionair natuurlijk en niet bedoelt voor de gemakkelijke radioluisteraar. Hunky en Ziggy zijn niet meteen vernieuwend qua geluid, maar de hele performance en de muzikale uitvoering grenst natuurlijk wel aan perfectie en overtreft die zelfs! Behalve Roxy Music ook geen vergelijkbare artiesten destijds. Het zijn standaarden geworden voor hele generaties muzikanten van daarna. En natuurlijk verwachtte ik dat niet bij deze plaat. Maar vanaf nummer 5 wordt het dus erg kazig en komt het ene cliché-rifje na het andere rockplatitude langszij zetten, dat vind ik dus Bowie-onwaardig. Dat had hij ook op zijn 65e wel beter gekund hoor.

Deze stelling is eigenlijk een beetje Bowie onwaardig. Ik weiger te geloven dat Bowie veel naar hedendaagse muziek heeft geluisterd en zich daaraan heeft aangepast. Bowie maakt wat Bowie wil maken en heeft altijd maling gehad aan muzikale trends. Dat is juist één van zijn kwaliteiten, wars van wat de massa wil.
En dat gemijmer over zijn verleden, tja die man heeft een muzikale erfenis waar je U tegen zegt, daar kan je niet omheen. Het is geen debutant.

Nou, de Spiders is verre van een perfecte band. Die komen (live) op z'n minst een beetje rammelend op gang.

Bowie, die geen interviews deed rondom de release van het album, doorbreekt de stilte in 42 woorden.

Mick Ronson wordt anders geroemd als één van de beste gitaristen ooit, erg herkenbaar geluid en maakt Ziggy ten dele de unieke plaat die het is.

Maar de platen zitten gewoon muzikaal erg goed in elkaar met composities die je niet van andere artiesten gewoon was voor die tijd. Tel het stemgeluid van de heer Bowie en zijn bizarre teksten erbij op en je hebt een unieke mix. De performance was natuurlijk wel heel bewust om alles kompleet te maken, maar ook zonder dat zouden het geniale platen zijn geweest.

Ronson was wel een slordige gitarist, check bijvoorbeeld de Ziggy dvd. Nummers als 'Moonage Daydream' en 'Ziggy Stardust' zijn niet veel moeilijker dan het gemiddelde Nirvana nummer.