David Bowie - The Next Day (2013)

Natuurlijk is de beleving van een plaat uit de hoes halen, opleggen en de naald in de groef horen vallen heel anders dan een bestandje online openen, maar tegelijkertijd moet je voor jezelf goedpraten dat je zoveel geld hebt uitgegeven aan de vinyluitvoering, niets menselijks is ons vreemd. En dat scheelt zomaar 0,5 tot 1,0 wed ik...

De hoes is spraakmakend. Iedereen heeft het er over. Missie geslaagd.

The Next day is een goede plaat. Dat zeker, maar niet beter dan veel minder verkochte latere Bowies als Outside of Heathen.
Het grote succes is denk ik te wijten aan enorme media aandacht, vergelijkbaar met Lennons comeback in 1980 Double Fantasy, en de slimme marketing aanpak van zijn management. Daarnaast spreekt het ook tot de verbeelding dat een artiest van het allure Bowie na tien jaar compleet van de aardbol te zijn verdwenen ineens weer van zich laat horen.

Ik stem sowieso niet en uiteraard geeft vinyl draaien een andere beleving, maar moet zeggen dat hij ook beter klinkt dan een spotify stream, ook logisch natuurlijk. Verder hoef ik niks goed te praten voor mezelf. Ik had hem tenslotte al gehoord en wilde hem gewoon hebben.

..vandaag eindelijk binnen op vinyl. ..ben heel benieuwd. ..bezig met een Bowie oeuvre te luisteren, maar deze schuift zekers naar voren.

.....vindt de hoes nog steeds mooier dan Reality, lelijkste hoes ever.
Shit, nou begin ik er zelf over.

Gelukkig gaat het vooral om de muziek. Reality is een sterk album. Dat David Bowie tien jaar later nog eens zo'n krachttoer zou overdoen had ik eigenlijk niet verwacht. Maar The Next Day komt zeker dicht in de buurt of evenaart het zelfs.

Ik ben geen Bowie-kenner, maar heb de indruk dat dit album wel eens zijn meest persoonlijke zou kunnen zijn. De stem, waarin soms een tikkeltje vermoeidheid doorklinkt, is doorleefder dan ooit en ook in de nummers zit dat gevoel van terugkijken op een boeiend en intens leven. Maar misschien is dat louter mijn beleving.

Hoe dan ook een mooie aanvulling op 's mans omvangrijke oeuvre. Een echt hedendaagse held, die Bowie. Altijd geweest.

Ik ben het in grote lijnen wel met je eens Kronos.

Ik heb dat gevoel ook wel. Je hoort een duidelijk ouder geworden Bowie, maar is hier en daar gepassioneerder dan ooit lijkt het.
Een ouder geworden stem, maar nog altijd Bowie zoals ik hem graag hoor. Laag, midden, hoog.
Hij flikt het nog steeds.
Ik ervaar de oudere Bowie in ieder geval als een geschenk. De man heeft het toch allemaal overleefd, en laten we dankbaar zijn voor deze plaat.
Zeker niet zijn beste plaat, maar eentje die aan mijn verwachtingspatroon voldoet.

Fijn album!
Maar Dancing out in Space doet me - zeker qua ritme - steeds denken aan "Selfish Jean" van Travis - luister via YouTube - Selfish Jean 'The Boy with No Name' 'Travis'. Wat vinden jullie?

Heeft inderdaad dezelfde feel. Interesting.

Komt ook wel omdat Bowie in zijn carrière vaak personages heeft opgevoerd en ook wel veel aan 'performance' deed. Dan verschuil je je toch in meer of mindere mate. Weten we eigenlijk wel wie de échte Bowie is?

Een performer in ieder geval.

Ik vraag me af of Bowie dat überhaupt kent. Het ritme lijkt ook erg op iets wat veel vanzelfsprekender is (en waar Travis het onbewust misschien ook vandaan heeft) en dat is deze: YouTube - Iggy Pop - Lust For Life (co-written by Bowie )

En zo vind je op dit album wel meer links naar Bowie's verleden.

Deze plaat van Bowie is zeker meer een link naar zijn verleden.
Iedere song heeft wel elementen van zijn vroegere songs.
Daarnaast hoor je gitaar erdoorheen ala robert fripp en adrian belew, geluidsbehang van brian eno.
Is ook geen schande wanneer de nummers goed zijn ....en dat is het ook.
Ik vind zijn stem nog opvallend goed.
.
Hij stond vroeger bekend om zijn muziek dat steeds met iedere plaat anders was. Nu laat hij de echo's uit het verleden door zijn nummers horen.
Ik ben bang dat dit zijn laatste plaat is.....maar wat een meesterwerk!

David Robert Jones, een man die poept en piest als iedereen. In ons land zou het de zoveelste Robbie Jansen kunnen zijn. Van beroep muzikant, beeldend kunstenaar, schrijver, acteur. Op die professionele kwaliteiten reken ik hem af. Alle poeha er om heen is mij verder worst. Ik waardeer hem zeer.

Terecht natuurlijk al is Bowie natuurlijk niet je alledaagse Robbie Jansen. En welke Poeha bedoel je precies?

Met poeha doel ik allereerst op het kameleontisch karakter van Bowie als artiest en performer. Ik heb daar niets mee. Als ik naar Bowie luister gaat het me namelijk om de muziek en interesseert het me niet in welke persona met bijpassende outfit hij zich presenteert. Live vond ik dat aspect van vormgeving overigens wel van toegevoegde waarde. Anderzijds bedoel ik met poeha ook de slim gecreëerde hype rond deze release inclusief tentoonstelling. Als de storm van aandacht is geluwd zal blijken hoe dit album van onze Robbie zich op de lange duur houdt.

Vooralsnog blijf ik hem draaien En dat van die tentoonstelling heb ik gemist maar ik heb denk ik ook niet veel van de hype meegekregen. Hoorde dat er een nieuwe was en ben hem maar eens gaan kopen.

Leuk album dat toch iets te lang is. Het stuk vanaf If You Can See Me tot en met Dancing Out in Space vind ik beduidend zwakker dan de rest. Die nummers rocken zoals de rest van het album dat doet, maar ze klinken wat ongeïnspireerd. De bonustracks hadden wel omgewisseld mogen worden met deze nummers. Die zijn ten minste korter. Beter zijn dan de eerste paar nummers, die wel erg tof zijn. Hoogtepunt in deze eerste helft is Valentine's Day. De gitaarklank is hemels.

Gelukkig eindigt het album ook sterk. Vooral de twee laatste nummers zijn erg sfeervol. De strijkers in Heat zorgen voor een dreigende climax. Dit album, dat samen met Ziggy Stardust het enige is dat ik van Bowie ken, nodigt me wel uit om verder te graven in zijn reusachtige discografie.

@hallo!: Ik wens je een goede reis!

Dat stuk vind ik ook wat minder, alhoewel Boss Of Me toch wel heel sterk is. Hier zijn het vooral Dancing Out in Space en How Does The Grass Grow die wat achterblijven bij de rest. De bonustracks vind ik eigenlijk ook sterker, die hadden best op het reguliere album mogen staan in plaats van deze nummers.

Terwijl ik in Dancing out in space de beat van Lust for life terug hoor.

Ik heb hem nu een keer of 5 geluisterd en tijd voor een eerste oordeel! De eerste indruk is die van "goede plaat!", alhoewel ik van meet af aan gelijk al wist met geen Ziggy of Hunky te maken te hebben. Maar na verloop van draaien wordt duidelijk dat dat ook zeker geen referentiekader moet zijn, anders kom je pijnlijk bedrogen uit. Bowie schraapt hier zijn collectieve muziekkennis bijeen en pakt wat hippe dingetjes her en der op om een uiterst fijn te beluisteren plaatje te maken, meer is het niet. Weg urgentie, weg vernieuwing en weg nieuwe kameleonhuid. Dit is gewoon popmuziek van de betere soort, zoals er tienduizenden bestaan. Neemt niet weg dat de stem van de meester en de soms indringende teksten wel blijven hangen en doen terug mijmeren. Maar een nieuw meesterwerk is dit niet.
Eigenlijk is het beste kruit al verschoten na nummer 5. Daar zit nog echt wel een meeslependheid en felheid achter, maar vanaf nummer 6 wordt het bijna carnavalesk en een beetje ordi zelfs. Valentine's Day begint bijna als een routineus rockstampertje waar ook Robbie Williams of plattere artiesten hun hand niet voor zouden omdraaien. En eigenlijk blijft dit discutabele niveau een beetje aanwezig. Het zijn wel lekkere nummers, maar niet Bowie-waardig. Behalve de afsluiter, die weer lekker duister en onheilspellend is. Maar de plaat laat toch teveel honger bestaan naar betere tijden in plaats van op zichzelf te staan. Sowieso wordt teveel gerefereerd aan allerlei passé rockclichées die Bowie niet nodig heeft en meer bij een modaal spacerock bandje zouden passen.

Love is lost

Dit album wordt met elke draaibeurt mooier!

Love Is Lost is tot nu toe één van mijn nummer van het jaar.

Inderdaad een prachtig nummer, maar irriteert niemand zich aan dat gruwelijk klinische fabrieks synth geluid?

Synth shinth.. sorry, maar dat is niet de issue, lees mijn recensie. Er zijn andere, belangrijke, zaken te bespreken.

Knipperdeknip....



Overtuigende opinies waarmee ik het eens ben. Gewoon een goed album met een vijftal fijne songs. Niet meer of minder. What's next?

Absoluut wel de issue. Hoe breng je een prachtig nummer om zeep..

Tja, waar begint vernieuwing, urgentie en kameleonhuid eigenlijk (en waar juist niet)?

David Bowie heeft inderdaad het geweldige vermogen zijn muziek in te passen in moderne trends en de laatste mode en dan vooral ook in een vroeg stadium. Het betekent, dat hij al 46 jaar overleeft en ook altijd "modern" overkomt. Maar niet altijd de eerste is.

Ziggy, het album staat verder in het geheel niet ter discussie, was een geweldige samenvoeging van glam- en artrock, ook geheel aansluitend bij de laatste mode. Maar was het ook de eerste in z'n soort of vooral de beste?

Het feit dat Bowie, zoals je terecht constateert, "her en der wat hippe dingetjes oppakt" is dus niet zo heel erg anders dan ten tijde van Ziggy. De vraag is alleen, of in 2013 een man van 66 een dergelijke aanpak nog wordt gegund, of dat Bowie inmiddels door zijn eigen systeem in tijd is achterhaald.

Ik denk dat David Bowie nog wel aan zijn karaktereigenschappen voldoet en om die reden in zekere zin ook nog wel als modern mag worden beschouwd. Hier is de vraag of dat nog voldoende is om kreten als "vernieuwend" en "urgent" bij een kritische beoordeling mee te krijgen.

Ik vind dat je nauwelijks meer kan verwachten in de huidige omstandigheden maar zie, ondanks de inderdaad goede rocksongs, dat David Bowie met zijn composities iets achter blijft bij zijn latere albums vanaf Outside. Hoewel hij daar ook niets anders doet dan aanhaken bij de moderne tijd.....