David Bowie - The Next Day (2013)

Bovendien, bij welke nieuwe aansprekende stroming zou je anno 2013 als bekend artiest aansluiting kunnen zoeken... halverwege de jaren '90 was het (ook voor Bowie) overduidelijk: Drum 'n Bass. Maar noem nu eens een nieuwe stroming die geen ontzettend versplinterd subgenre is (dus geen juke, footwork en dat soort marginale genres).

Dubstep...

I rest my case.

Tony heeft (on?)bedoeld wel een punt. Samenwerkingen met Emika, James Holden, The Field of Shackleton - de meer modern/experimentele dance scene zouden niet eens een slecht idee zijn misschien. Zeker Holden's geflirt met krautrock zou een Bowie samenwerking zeker mogelijk maken, lijkt me?

Ik wil het anders ook best een herhalingsoefening noemen i.p.v. 'een authentieke Bowie plaat' [sic]. Wel een heel degelijke herhalingsoefening hoor, daar niet van. 'Where Are We Now' is heel mooi en verder vind ik 'Dirty Boys', 'Love is Lost' en 'Heat' ook heel geslaagd, maar nummers als '(You Will) Set the World on Fire' vind ik gewoon reactionair en plat.

Ik ben het hier meer eens met Maarten. Bowie is min of meer tien jaar van het toneel verdwenen. Met een hoop bombarie komt hij terug, maar nu blijkt dat Bowie in die tien jaar volledig stil is blijven staan. Wat zeg ik? Achteruit gegaan zelfs, want zijn stem is niet meer als voorheen. The Next Day is eigenlijk niets meer dan het zwakkere broertje van Reality.

Best een goed album, maar na drie weken heb ik 'm toch semi-permanent aan de kant geschoven. Van Bowie verwacht ik meer.

Nou nou, de Oostgelderse smurfencombi roert zich - what's the matter boys, knopen van de gulp gesprongen dat Bowie zo afgezeken wordt?

Tsjongekoekieponge - Bowie is een Rock-god in relatieve ruste die idd nog eens een redelijk tot goed album aflevert. Voor 't zelfde geld was ie van zijn EE OOOH Double YOU gaan genieten.

"Reactionair en plat" ghee en dat van de boezemvriend van de poëzie: Bowie een AA-cup geven. Skäms ditt pathetiska ordkräkts!

Waarom zou Bowie met dubsteppers of dancers of electronictsi moeten samenwerken? Low en Heroes was ook zijn werk met eenbeetje hulp van Eno. De stem van Bowie gaan je net verdancen of verdubben. Bah, wat een LLI-uitingen - vanavond geen smurfinnenkus, zo!

Hahahaha. Ik wil niks verdubben, de mensen waar ik t over heb zijn juist erg smaakvol en vernieuwend in wat ze doen. Maar misschien had ik me niet aangesproken moeten voelen, maar ik hou nu eenmaal niet van blauw, dus het idee van een smurfinnenkus werkte me al behoorlijk op de zenuwen.

Ik vind het best een lekker album.

Oost-Gelderland is meer mijn kant op, maar wat 't allemaal met smurfen en zweeds te maken heeft beats me. Mjuman, af en toe word ik zo moe van jou man....

Eno hielp Bowie met de experimenten, Fripp bracht de gitaar met scherpe randjes, Nile Rodgers zorgde voor de hits en de volle stadions, een Holden (die bedoelde ik inderdaad, TEC bedankt, meer ken ik ook niet van het genre) had The Next Day in die lijn toch best naar 2013 kunnen halen? Is toch geen heel rare gedachte?

Dat klinkt onhebbelijk en een beetje zuur.

Vind dit we mogen blij zijn dat er nog wat komt album prima passen bij de man en zijn huidige status. Om nu weer/nog met een geforceerde vernieuwingsdrang op de proppen te komen zou wellicht enigszins misplaatst uit de verf kunnen komen en wie weet heeft Bowie om die reden bewust de keuze gemaakt om dat niet te doen.

Daarbij is The Stars (Are Out Tonight) gewoon een machtig nummer waarvan ik blij ben dat ie het nog gemaakt heeft.

Jonge muziekvrind Blomkwist, ik ben geneigd je reactie te kwalificeren als 'epic failure'.

Ten eerste is dit een zaak tussen smurfen onderling: dichtsmurf, gitaarsmurf en oude (rode muts) smurf. So WTF are you smurfing here?

Ten tweede ik heb je als eens op weg geholpen met wave en toen was je ook niet moe van me - c above!

Mijn punt: Bowie heeft zijn sporen al verdiend - in the 70s was hij de wegwijzer, voorloper en leverde hij een prima aantal albums af. Hij hoeft zich niet meer te bewijzen.
Ik ga niet alle albums nalopen maar op een gegeven moment (Tin Machine) was ik een beetje Bowie-moe.

Helemaal niet erg - hij kwam terug en verraste met een een goed album, niets meer niets minder. Diezelfde Stijn en Slowgaze heb ik niet zien zeuren bij another album van Neil Young, resp. Leonard Cohen. Kortom ben een beetje reël in je afwegingen en je kriktiek en lyricist moet zeker niet de termen "epic failure" uit zijn toetsenbord laten vloeien - schoenmaker, hou je bij je leest!

Wie wind zaait zal ... wie winden laat, loopt kans op een natte onderbroek Kalle Blomkvist, niet te verwarren met Mikael Blomkvist (al noemt Lisbet hem wel zo) onderzocht en nam niets aan. Geen plopkoeken vanavond bij de koffie voor jullie.

Exactement, fuzzy matchsmurf, Bowie hoeft zich niet meer te bewijzen, maar is dat een reden om op dit album een soort Bowie-coverband met eigen liedjes te spelen? Maar natuurlijk! Het OLM-publiek krijgt wat het OLM-publiek wil, want laten we wel zijn, dit album lijkt vooral goed te landen bij mensen die vintage Bowie willen, die willen wat ze kennen, maar ja, iets over oude wijn en nieuwe zakken hè, terwijl die zakken potverdeurie ook nog eens ontworpen zijn alsof ze nog van vroegâh stammen, want authenticiteit hè. Verklaar anders eens de hallelujah-recensie in het Algemeen Dagblad, die vijf sterren alleen omdat meneer de oude held een nieuw album uit heeft gebracht. En er werden nota bene minpunten genoemd waarvoor een weldenkend mensch zeker geen vijf sterren zou geven! Maar verdorie, dit is toch weer echte muziek, net zoals toen, en daarom al veel beter dan die moderne boenkeboenk! Hadden we Indonesië maar weer terug en was een dubbeltje maar weer een dubbeltje waard, maar dat is ook niet meer zo!

Ondertussen kunnen minder nostalgisch ingestelde luisteraars als de gitaarsmurf en de dichtsmurf hier gewoon aanzienlijk minder mee: Bowie herhaalt zichzelf en omdat wij geen nostalgische gevoelens koesteren vinden we dat jammer. Ik wil nieuwe wijn in nieuwe zakken, kan me niet schelen dat de brouwer hoeveel jaar voordat ik geboren werd echt de shit was en nieuwe dingen deed. En dan is dat herhalen niet eens het allergrootste probleem, maar wel dat het met zulk een platte rockmuzak moet, fijn hoor, allemaal van die gitaarriffs en zo, dat is tof als je lange, grijze haren en verwassen bandshirts hebt; net zo slecht gekleed als hipsters en net zo weinig authentiek in hun eeuwige vasthouden aan een imaginaire Heilige Graal van authenticiteit.

Mijn beste vriend sloomblik, ik zie het pensel hierboven, ik begrijp de teneur - ik kijk naar mijn eigen 3,5 * zie die van jou en denk: waar gaat dit over?

Nee, ik hol niet achter het AD aan - sterker nog de lokale versie werd vroegah ook wel getypeerd als het Utrechts Nietsblad.Ik blijf van mening dat Bowie ondertussen wel zijn sporen heeft verdiend, maar was verrast door dit album - dat vitaliteit uitstraalt.

Heb het evenwel al weer zo'n 2-3 weken niet meer gedraaid en da's een (veeg) teken. Ik zal het weer eens draaien en al zal dat niet mijn waardering veranderen, kan ik je wel vertellen welke songs ik goed vind. Ik ga niet in op alle zwelpraat in je post - hopelijk draag je wel een borstrock, want met dit wisselweer vangt een zwelgborst snel een kou.

Vintage Bowie - tja een dichter in spe mocht willen dat zijn toekomst dezelfde vorm en ontwikkeling aanneemt als het verleden van Bowie. Lijkt me leuk om tegen die tijd te kunnen zeggen ik heb die Sloomblik nog verleid tot een superbe vintage post en een metaforistische metafoor.

Overigens zou Fennesz, Hecor Zazou, Biosphere, Nils Petter M of Anders T eerder een mooie samenwerking hebben kunnen betekenen.

Wat onaardigheden verwijderd.

Zie: Neil Young - Are You Passionate? (2002) , Neil Young - Fork in the Road (2009) en Neil Young & Crazy Horse - Americana (2012)

Natuurlijk is The Next Day niet de meest vernieuwende album maar zijn er anno 2013 nog veel vernieuwende albums? David Bowie doet zijn eigen ding en brengt gewoon een prima album uit (en dit jaar heeft in de top-40 nog geen beter nummer dan Where Are We Now? gestaan).

Het hoge verwachtingspatroon moet je hier aan de kant schuiven. Zo ben ik er ook ingestapt.
Je kunt van Bowie in dit stadium niet meer verwachten dat hij met iets totaal nieuws komt, die tijd ligt achter hem en achter ons.
Ik ben alleen maar blij dat hij weer eens iets heeft gemaakt en dit is natuurlijk niet zijn beste, maar behoort ook niet tot zijn mindere werk.

Vandaag in de platenzaak kwam ik deze tegen voor Euro 8,00, toch maar meegenomen.
Met 3 bonus track's , geen God bless the girl
Het gaat wel snel, Delta Machine van Depeche mode lag er ook al voor 8 euro's

Er worden nog genoeg vernieuwende albums gemaakt (nieuwe James Blake bijvoorbeeld gehoord?). Dat top 40-argument is ook best flauw. Ik vind het een alleraardigst album, maar velen lijken hier te redeneren van 't is eigenlijk een 3,5*-album, maar ja, Bowie en zo, doen we er nog een halfje bovenop. Prima is echt zo'n 3,5*-woord.

LucM vergelijkt graag met de top-40, maar daarmee legt hij de lat ook wel bijzonder laag. Dat gebruik je toch niet als graadmeter?

De nieuwe Chelsea Wolfe?

Ik haalde enkel de top-40 aan omdat Where Are We Now? daarin heeft gestaan. Een meesterwerk is dit niet (wat sommigen ook beweren), het haalt inderdaad niet het peil van bv. Ziggy Stardust of Low maar het is veel beter dan wat hij in de jaren '80 uitbracht (buiten Scary Monsters). Geen verrassend album (dat had ik ook niet verwacht) maar een sterk Bowie-album zonder meer.

Is een verrassend album verwachten geen paradox?

Ik dacht dat prolapsis de technische term is, maar ik snap je redenering

Hoezo een veeg teken?
Ik beluister mijn all-time favorieten ook niet vaker dan een paar keer per jaar.
Ik heb zoveel andere muziek te beluisteren cq. ontdekken.

2-3 weken zou ik ook niet gelijk van gaan hyperventileren nee..

Hm, dat het album over de hele linie genomen niet sterk genoeg is om het vaak op te zetten vind ik toch wel jammer. Hij had er beter een EP'tje van kunnen maken.

Die uitspraak is inmiddels 1,5 week oud en in tussentijd heb ik nog geen prangende behoefte gevoeld het album op te zetten. Selectief citeren is common place alhier, vooral bij rockisti die niet verder lezen dan hun eigen scherm groot is - het oeuvre van Bowie en het belang ervan staat imo niet ter discussie.