menu

Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

mijn stem
4,28 (1556)
1556 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Factory

  1. Disorder (3:33)
  2. Day of the Lords (4:50)
  3. Candidate (3:05)
  4. Insight (4:29)
  5. New Dawn Fades (4:49)
  6. She's Lost Control (3:57)
  7. Shadowplay (3:56)
  8. Wilderness (2:39)
  9. Interzone (2:16)
  10. I Remember Nothing (5:53)
  11. Dead Souls [Live] * (4:25)
  12. The Only Mistake [Live] * (4:12)
  13. Insight [Live] * (3:52)
  14. Candidate [Live] * (2:08)
  15. Wilderness [Live] * (2:32)
  16. She's Lost Control [Live] * (3:47)
  17. Shadowplay [Live] * (3:35)
  18. Disorder [Live] * (3:29)
  19. Interzone [Live] * (2:05)
  20. Atrocity Exhibition [Live] * (6:14)
  21. Novelty [Live] * (4:29)
  22. Transmission [Live] * (3:50)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 39:27 (1:24:05)
zoeken in:
avatar van pmac
5,0
Mjuman schreef:
(quote)


Tjonge, jij draagt hier niet echt de Kerstgedachte uit, maar gaat dus voor de gotspe van de maand - bij Lana del Rey viel me al op dat je kennis van de muziekgeschiedenis op zijn minst gezegd enige hiaten vertoont, maar deze uitspraak is apert onjuist. En dat terwijl de zgn JD-maffia (waartoe ik ooit behoorde) voorheen fiks in de clinch lag met de Cure-clan.

In de begintijd had Smith helemaal niet dat Polletje-Piekhaarkapsel en alle parafarnalia daarbij - check live-opnamen van The Cure uit '79/80 (Beekbergen of Apeldoorn oid - met een beetje zoeken goed te vinden). De eerste3 (of 4, afhankelijk van je telwijze) albums zijn niet echt gothic te noemen; bij Faith (3 of 4) begon het. En "gemaakte gimmick" - bij The Cure; wat dacht je hoe UP zou worden of Closer - zonder productionele gimmicks van Martin Hannett. En gimmicks - what about de Sinatra-achtige manier van zingen die Curtis aannam op sommige tracks van Warsaw? En op een andere Factory band die nauwe banden erop nahield met JD zou je eerder het label "gimmicky" kunnen plakken: A Certain Ratio - en dat is desondanks een heel fijne band, met prima muziek.

Veel te kort door de bocht je uitspraken. Dat snap je zelf hopelijk ook wel als je The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987) - MusicMeter.nl naast New Order - Brotherhood (1986) - MusicMeter.nl (nb: NO = 3/4 van JD) of New Order - Technique (1989) - MusicMeter.nl naast The Cure - Disintegration (1989) - MusicMeter.nl legt.


Je bent het niet me eens begrijp ik. En ook al niet over Lana del Rey. Ik begrijp je belerende korte lontje toon niet helemaal. Je kunt toch een andere mening hebben?

avatar van Slowgaze
5,0
Kinders, lief zijn.

avatar van dix
4,5
dix
Lachen met pmac ... Binnen 30 minuten zó reageren en de ander een onbegrijpelijk kort lontje verwijten

avatar van Snakeskin
5,0
Dit blijft een heel bijzondere productie bij elke luisterbeurt.

Wrathchild1
Het album begint sterk , maar valt voor mij wat weg met track 3 en 4 om met New Dawn Fades erg sterk terug te komen. De tweede helft is ook best goed.

De zang heb ik wel wat moeite mee , hoewel het wel bij de muziek past en markant is. Toch wel een opvallend album en op zich een ‘must have’ uit deze periode.

avatar van pmac
5,0
Het heeft lange tijd voordat het kwartje viel in de vroege jaren tachtig. Muziekkrant Oor had destijds lovende recensies geschreven en uit nieuwsgierigheid ben ik bij de plaatselijke platenboer de lp een paar wezen beluisteren. Ik snapte de muziek niet.
Pas later in die periode kreeg ik Closer op cassette die wel gelijk klikte. Alsnog Unknown Pleasures op lp gekocht en deze heeft misschien wel een half jaar op mijn draaitafel gelegen. Zeldzaam beklemmende muziek. Gek genoeg vind ik de single Atmosphere uit deze periode (ik hoorde em gisteren bij de top 2000 voorbijkomen) helemaal niet zo bijzonder. Maar Unknown pleasures en ook Closer hebben een bijzondere plek in mijn lp collectie.

avatar van Thekillers87327
5,0
pmac schreef:
(quote)

Het verschil met de Cure is dat de Cure een gezocht en gemaakte gimmick is en Joy Division echt. Niets te nadele van Robert Smith en de zijnen want ze hebben prachtige muziek gemaakt maar Ian Curtis had geen treurwilgenkapsel nodig.

Totaal oneens, Smith heeft zelf genoeg moeilijke tijden gekent en is ook depressief geweest dacht ik.
The cure is voor mij romantiek en duisternis, als die dingen perfect in elkaar vallen krijg je disintegration, het beste album ooit.
JD is puur frustratie en onmacht, ook mooi daar niet van.
Maar ik ben dan ook iets meer van van the cure dan jd☻

avatar van pmac
5,0
Voor een deel heb je gelijk hoor. Robert Smith heeft ook een lange depressieve periode gehad maar the Cure had die “verpakking” die het ook toegankelijker maakte als ik het zo mag zeggen The Cure klinkt ook gestileerder als JD. Het waren ook betere muzikanten. Ik heb beide grijs gedraaid maar in alle eerlijkheid heeft Joy Division mij destijds echt geraakt terwijl ik de Cure ook gewoon lekkere muziek vond. The Cure heb ik destijds live gezien en had gewoon een gezellige avond. Heb J.D. helaas niet live gezien maar dat moeten bijzondere ervaringen geweest zijn.

avatar van Snakeskin
5,0
"Disintegration" het beste album ooit???? pfff. Het is zelfs verre van de beste Cure plaat. De platen van Joy Division staan volkomen op zich zelf. Het toeval wil dat ten tijde van de release van beide albums het heel donkere tijden waren. Economisch ging het niet goed en nog minder: er was zelfs oorlogsdreiging. Die ellende en de persoonlijke shit van Curtis verklankt door Joy Division valt perfect samen (voor zover daarvan gezien de omstandigheden sprake van kan zijn) en is door de jaren heen al maar meer op zich zelf komen te staan. Dat wist men bij de release ook niet, maar dat blijkt veertig jaar na dato zo te zijn. Zo voel ik het.

avatar van jurado
3,0
Allemaal leuk hoor maar wat mij betreft één van de meest overschatte bands ooit.

avatar van Lontanovicolo
4,5
jurado schreef:
Allemaal leuk hoor maar wat mij betreft één van de meest overschatte bands ooit.


Zo hebben we allemaal onze voorkeuren.

avatar van Thekillers87327
5,0
Snakeskin schreef:
"Disintegration" het beste album ooit???? pfff. Het is zelfs verre van de beste Cure plaat. De platen van Joy Division staan volkomen op zich zelf. Het toeval wil dat ten tijde van de release van beide albums het heel donkere tijden waren. Economisch ging het niet goed en nog minder: er was zelfs oorlogsdreiging. Die ellende en de persoonlijke shit van Curtis verklankt door Joy Division valt perfect samen (voor zover daarvan gezien de omstandigheden sprake van kan zijn) en is door de jaren heen al maar meer op zich zelf komen te staan. Dat wist men bij de release ook niet, maar dat blijkt veertig jaar na dato zo te zijn. Zo voel ik het.

Ja, ik vind disintegration het beste album ooit, alles zit erin. Duister, diep, hoopvol en met lullaby wat grappige nummers. Je hoeft het er niet eens mee te zijn natuurlijk. Maar met disintegration op volgensmij 12 op musicmeter ben ik zeker niet de enige. ( natuurlijk zegt dat ook niet perse iets)

avatar van Snakeskin
5,0
in de albumlijst Top 500 van 2019 van Veronica staat de plaat op de 467e stek, achter "Seventeen Seconds" en "The head on the door".

avatar van Thekillers87327
5,0
Snakeskin schreef:
in de albumlijst Top 500 van 2019 van Veronica staat de plaat op de 467e stek, achter "Seventeen Seconds" en "The head on the door".

Veronica zegt mij niet zoveel, evenals musicmeter waar hij op 12 staat. Mijn punt is dat ik niet de enige ben.

avatar van Snakeskin
5,0
Bij de lijst van Veronica ook niet hoor, alleen daar zijn er veel meer die andere albums hoger aanslaan. Als ik een top 500 moest samenstellen dan stond "Disintegration" er niet in. Ik vind het nl niet zo'n goede plaat en daar kunnen anderen niet zo goed tegen en komen dan moet overspannen reacties. Ik heb bij de plaat wel het iets geschreven waar ik bij deze naar verwijs.

avatar van Thekillers87327
5,0
Snakeskin schreef:
Bij de lijst van Veronica ook niet hoor, alleen daar zijn er veel meer die andere albums hoger aanslaan. Als ik een top 500 moest samenstellen dan stond "Disintegration" er niet in. Ik vind het nl niet zo'n goede plaat en daar kunnen anderen niet zo goed tegen en komen dan moet overspannen reacties. Ik heb bij de plaat wel het iets geschreven waar ik bij deze naar verwijs.

Ik kan er wel goed tegen en waar zie je me overspannen reageren? Jij mag je mening hebben hoor en ik lig er ook niet wakker van.
Laten we het bij deze houden bij deze plaat, wat ook een juweeltje is

avatar van Snakeskin
5,0
"daar kunnen ANDEREN niet zo goed tegen" Jij bent cool. De plaat van Joy Division is fantastisch, beide overigens. Die staan volledig op zichzelf.

avatar van linxde1
5,0
Het zegt genoeg over deze plaat uit 1979. 40 jaar later wordt er nog volop over gepraat.

5,0
Ja en over de Beatles na 60 jaar nog...

avatar van Castle
5,0
Bach en Mozart hebben ook nog velen fans

avatar van itchy
4,0
Castle schreef:
Bach en Mozart hebben ook nog velen fans

En dat terwijl ze nooit een plaat hebben uitgebracht, puur op basis van hun livereputatie!


4,5
The Doors uit Engeland, 10 jaar later. Beide platen terecht bovenin de toplijsten.

avatar van perrospicados
5,0
Kent iemand deze al?

Joy Division - Complete Rehearsals Archive 1977-1980 - YouTube - m.youtube.com


Kende 'm niet: leuk om te horen hoe de jongens een nummer lieten evolueren en het geluid brengt me ook weer helemaal terug naar het jongerencentrum van begin jaren 80, wat een klein wereldje hadden we eigenlijk

avatar van Thekillers87327
5,0
geplaatst:
Day of the lords is ook een zeer onderschat nummer zeg! Heerlijk subtiel gitaarwerk ook jeez.

avatar van blaauwtje
4,0
geplaatst:
Eindelijk de twee Joy divisions gekocht, ik kende het al sinds de release van Closer uit 1980, heb me er nooit aan durven wagen, ik kan me nog goed herinneren dat deze beide albums erg goed werden verkocht in de shop waar ik idd werkte, daar waar ik from the lions mouth van The Sound bijna grijs heb gedraaid ,durfde ik me niet wagen aan deze van JD, ik heb bewust niets op spotify beluisterd.
Vandaag waag ik me aan het debuut, komende week aan closer, ik ben benieuwd, kom erop terug.

avatar van Chameleon Day
5,0
geplaatst:
blaauwtje schreef:
...daar waar ik from the lions mouth van The Sound bijna grijs heb gedraaid ,durfde ik me niet wagen aan deze van JD...


Vertel, waarom geen durf? En waarom nu wel?? En waarom bewust niet eerder op Spotify beluisterd???

Hier moet een mooi (persoonlijk) verhaal achter zitten. Wil je het delen?

avatar van Premonition
4,5
geplaatst:
Ben ook benieuwd in welke shop je werkte. In Groningen had je (je bent mijn leeftijd) destijds alleen Hemmes en Elpee, die Joy Division verkochten.

avatar van blaauwtje
4,0
geplaatst:
In Winschoten had je Hekman ( nog steeds) maar van 1979 t/m 1983 ook Disco Danser, zeg maar de voorloper van Free record shop, wij waren destijds hofleverancier van oa Pleintje, waar deze muziek veelvuldig werd gedraaid, ik was destijds 16 , in de bloei van mijn muzieksmaak. Ik las veelvuldig de muziekpers , waarin toen ook het verhaal van Ian Curtis werd opgetekend, daar werd ik destijds niet bepaald vrolijk van( nog steeds niet trouwens).

Op de een of andere manier is het verhaal van Curtis altijd in mijn hoofd blijven zitten, en heb daar een bepaalde voorstelling van gevormd ( misschien wel een soort angst) die altijd aan die platen is blijven hangen, daardoor heeft zich een soort cultstatus ontwikkeld, waarbij een muur is gebouwd rond Joy Division. Daarbij heb ik een muzieksmaak ontwikkeld die een heel andere kant op is gegaan . Op de een of andere manier heeft het geheel(platenshop ,pleintje, het plezier van muziek luisteren, de muziekstroming eind jaren 70 begin jaren 80) zich vast gezet in mijn onderbewustzijn, waardoor ik af en toe deze muziek weer op zoek(The Sound,passions,xtc), nu vond ik de tijd rijp om de twee klassiekers van JD te kopen( op vinyl) want ik vind dat deze muziek het best tot zijn recht komt op vinyl.

Een heel verhaal , eigenlijk niet zo veel bijzonders, maar wel heel persoonlijk. Maar we wijken af van de lp unknown pleasures , de eerste draaibeurt zit erop , en het onheilspellende komt mede door de donkere synths goed naar voren, ga er nog eens goed voor zitten.

avatar van blaauwtje
4,0
geplaatst:
Vanaf de eerste klanken kwam er toch een vlaag van herkenning over me heen , blijkbaar heb ik ook de muziek, die ik in die begin jaren 80 ooit eens heb geluisterd, toch ergens opgeslagen, vanaf de eerste schreeuw om aandacht en hulp tot en met de laatste noten van I remember Notting , kreeg ik koude rillingen van de wanhoopskreten die Curtis op je afvuurd.

Prachtig baswerk, zang op gevoel, mooie donkere synthesizers die soms als kanonskogels je innerlijke ziel raken, kortom , net als voor de vele muziekliefhebbers die mij voorgingen, een hoogtepunt uit de begin jaren 80.

Een plaat die eigenlijk tijdloos is( ondanks de jaren 78/82 deken die er over hangt)zeker in deze onzekere tijden verwoord het een gevoel die vele mensen ook nu weer voelen , en die we hopelijk ook weer achter ons laten.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:41 uur

geplaatst: vandaag om 21:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.