Depeche Mode - Delta Machine (2013)

Hé Wibro dat gevoel komt mij bekend voor....
Ook mij sloeg de vonk geen momnet over dat ik wel had bij hun oudere werk

Heb Delta Machine een flink aantal keer gedraaid maar wat mij betreft mist het de sfeer, samenhang en kwaliteit die ze ooit zo perfect wisten te creeeren. Ik hoor dit enkel terug bij een klein aantal tracks.
DM begon ook steeds vaker in de pers te refereren aan voorgaand werk zodra ze een album aan het maken zijn, lijkt mij niet handig.
Martin Gore geeft zelf aan dat zodra een track iets teveel naar popmuziek neigt hij er direct een andere draai aan geeft en daarmee vergeet hij wat DM zo sterk maakte nl. de perfecte combinatie van pop en alternative/ electronic muziek waarvan het album Violator het perfecte voorbeeld is.
Ik zit niet te wachten op een 2e Music for the Masses, Violator, Songs of Faith and Devotion, Ultra, etc. maar dat zijn wel de albums die de tand des tijds zullen doorstaan. De band wordt ouder, ik wordt ouder en de de tijden zijn veranderd. Als je het zo bekijkt dan doen ze het zeker niet slecht met hun nieuwe album maar meer dan iets boven gemiddeld kan ik er niet van maken.

Dit is de eerste DM plaat die ik me aangeschaft heb.
Ik heb ze eerst beluisterd op youtube en was onmiddelijk verkocht!
Man man wat een muziek! Ik begrijp echt niet dat ik niet eerder albums van DM beluisterd heb.
Ik ken een heel aantal nummers en heb ze al eens op Werchter aan het werk gezien. (zeer goed), maar toch nog nooit een volledig album beluisterd.
Als kind heb ik wel veel van dit soort muziek beluisterd omdat mijn nonkel super fan is en dit altijd had opstaan.
DUS ga ik eens bij hem langsgaan en wat albums lenen..

Met welk album kan ik best beginnen? Welk leunt het meest aan bij dit Album?

Zeer uiteenlopende meningen over de nieuwste DM dus. Ik hoor juist een perfecte mix tussen de sound van 1982, 1993 en 2013. Alle muzikale ideeën worden samengevoegd in een frisse kijk op hun eigen historie. Dat hoeft voor mij niet perse iets nieuws te geven. Een fijne avontuurlijke luisterervaring, die de behoefte tot herluisteren creeërt is ruim voldoende.
Op DM staan maar liefst 10 songs die voor mij boven het gemiddelde van de afgelopen 20 jaar liggen: Welcome tMW, Heaven, Secret ttE, Broken, Soft TRN, Should BH, Alone, Soothe MS, Goodby & Always. Hoogtepunt van het album zijn nummer 9 t/m 13 om maar aan te geven dat de krenten in de pap achteraan zitten, na een minder toegankelijk middendeel.

@ Mel24: Songs of Faith and Devotion vind ik het meeste op dit album lijken, maar dan nog een stuk beter.

Wat leuk dat je op deze manier in de wereld van DM kan stappen (mooie toch wordt dat!! )

Songs of faith and devotion wordt hier veel als vergelijk genoemd, evenals Violator. Dit zijn in ieder geval, samen met Music for the masse toch wel de 3 favoriete DM albums onder de liefhebbers. Deze zou je zeker als goede start kunnen gebruiken!
Het vergelijk met Songs of faith snap ik enigszins wel omdat dit een donker album is, maar verder ligt een vergelijk me te ver weg. Dit album had lekker veel gitaar, wat op Delta Machine toch zeker niet het geval is.

Toch vind ik dat de sound van Delta Machine ook erg dichtbij Sounds of the Universe ligt (vorige album) en ik vind dat een prettige plaat, maar is door velen afgebrand.

v.w.b de 'oudere' Depeche Mode is het wellicht leuk om het livealbum 101 te kopen. Hier knallen de toppers van weleer achterelkaar voorbij. (mijns inziens het beste live album ooit...)

Maar verder zit je denk ik het beste met:

Music for the Masses
Violator (door velen gekend als hun allerbeste album... maar persoonlijk vind ik dat niet)
Songs of faith and devotion

Verder aan te raden:
Black celebration
Ultra
Playing the angel

Eerlijk gezegd heb ik dit jaar interessantere platen gehoord, al betekent dit album (Deluxe versie hiero) wel een herstel van de dramatische 'drop' die werd ingezet door Exciter - al was Playing the Angel wel een lichte 'recoup'. Ik ga hier nog geen cijfer op plakken.

Alom veel commentaar op de geluiden bliepjes, scheurende synths e.d. Opvallend wel dat Gahan goed bij stem is. Langzamerhand wordt het tijd dat ie zich aan serieuzer werk gaat wagen, zijn stem heeft daar ondertussen de juiste klankkleur voor.

Bedankt voor de tips iedereen!

Zal morgen al eens beginnen met Songs of Faith and Devotion en Violator..

Kijk al uit naar Rock Werchter dit jaar! Zondag Depeche Mode en Editors..

Goed en degelijk album. Elke periode van Depeche Mode klinkt door op dit album.

Het gemiddelde is toch aardig aan het kelderen nu... van 4.05 naar 3.88. (oftewel van erg goed naar gewoontjes)

Erg jammer

3.88 rond ik af naar 4 . In cijfers: een goed album. Ik kan me wel vinden in die 3,88 overigens.

Laten we ook realistisch blijven: met 4,05 stond het album hoger dan Violator en Songs Of Faith And Devotion en hoewel Delta Machine een erg goede plaat is, is dat een beetje overdreven.

Voor mij is dit wel absoluut de beste Depeche Mode sinds Ultra. Vanaf Exciter ontbraken naar mijn mening vaak de spanning en opbouw in de nummers, maar hier is dat weer helemaal terug. De composities zijn ook een stuk beter dan op bijv. Sounds Of The Universe. Het enige wat ontbreekt is een goede Martin-track, want The Child Inside is echt een beetje jammer.

Mee eensch idd... dat zou wellicht net té overdreven zijn.
Maar overall vind ik dat dit album toch echt wel > 3.90 waard is.

En ik blijf het zeggen (maar volgens mij ben ik de enige)... de mastering van dit album is deels weer om te janken.

Mijn god, ik weet niet wat ze doen in de masteringstudio. Maar sommige tracks zijn echt kapot door de té hoge compressie. (b.v. soft touch))

Wat maak thet nou uit dat hetgemiddelde keldert. Het gaat er toch om wat je er zelf van vindt. We zijn toch niet allemaal van SCNC (statische cijferneukerijclub)? Mij zal het jeuken als ik een album prachtig vind en het gemiddelde hier is 1,22.

Overigens ben ik er nog steeds niet uit - na ca 10 * draaien wat ik hiervan vind. Aan de ene kant ben ik aangenaam verrast tov Sounds of the Universe - wat een boutalbum was dat. Aan de andere kant ben ik ook weer niet zo verrast dat ik van mijn stoel pleur.

Soms klinkt het goed, maar overwegend klinkt het herkenbaar als Depeche Mode (ja, ik weet het). Krijg wel een beetje het gevoel dat ze bewust geprobeerd hebben de klanken van allerlei analoge synths er terug in te breien - zo hoor ik ook de overbekende schaar-sample ergens. The jury is still out.

Klopt, maar helaas is dat al jaren een algemene trend in de muziek.
Ten opzichte van het compleet kapotgemaakte Playing The Angel is de mastering hier (net als op Sounds Of The Universe overigens) nog best aardig te noemen.

Van Playing The Angel heb ik destijds de vinylversie erbij aangeschaft, omdat die een volledig andere mastering had dan de cd. Echt wonderbaarlijk hoezeer de nummers op die manier ineens tot leven kwamen; ik hoorde echt dingen die ik op de cd nooit had waargenomen.

(Re)Mastering lijkt idd soms te worden uitgevoerd door gehoorgestoorde overspannen PA-artiesten.

Ik heb het bij dit album nog niet kunnen vaststellen. De simpele verklaring zou kunnen zij dat men ernaar streeft dat een cd ook op de meest lullige spelerd (My first sony) nog acceptabel moet klinken - vandaar ook het veelvuldig inzetten op 'Gain'.

De remaster van Script of The Bridge (Chameleons) is bijv volkomen verkloot.

Even een lans breken voor het ondergewaardeerde Broken.
Lijkt in sfeer direct van Music for the Masses te komen. En groeit per luisterbeurt.

Mee eens. Heb deze ook aangevinkt als favoriet.

Broken is een wereldnummer!

En ik breek een lans voor should be higher. Dat nummer kan niet hard genoeg.
Wat een wonderschoon refrein zeg...

En muzikaal zit dat ook erg lekker in elkaar.

Een hosannastemming is altijd fijn. Ik vind het dan ook erg leuk om al die positieve berichten te lezen. Toch wil ik de sfeer een beetje komen bederven.

Ik beschouw mezelf als Depeche Mode-fan en ik vind dit een heel aardig album, maar bijzonder goed vind ik het eerlijk gezegd niet. De meeste nummers zijn allemaal ongeveer even langzaam, somber en melancholisch en onderscheiden zich in mijn ogen maar moeilijk van elkaar. Delta Machine is één grote, sombere trip. Dat kan heel mooi zijn, maar 58 minuten vind ik toch wat aan de lange kant. Na bijvoorbeeld Soft Touch moet ik toch echt even kijken hoeveel er aan zit te komen, want dan heb ik mijn buik eigenlijk wel vol.

Op dit album staan erg goede nummers, maar helaas ook wat nummers die in mijn ogen net zo goed weggelaten hadden kunnen worden. My Little Universe, Slow en The Child Inside rekken dit album alleen maar op, zonder echt iets toe te voegen.
Favorieten zou ik eigenlijk niet aan kunnen wijzen. Klassiekers-in-de-dop kom ik op dit album niet tegen. Heaven, Secret to the End, Broken, Should Be Higher en Alone vind ik allemaal erg sterk.

Eigenlijk zijn er nog wel meer nummers die ik in dat rijtje zou kunnen zetten, maar dat voelt zo tegenstrijdig. Als ik ieder nummer op zichzelf ga beoordelen komt Delta Machine er nog best goed vanaf, maar dit hele album voelt gewoon niet zo lekker. De lengte en sfeer maken het ontoegankelijk.
Ondanks alles zit ik toch te denken aan 3,5 of 4 sterren, maar ik ben er nog lang niet uit.

Spelbederver

Dat zijn inderdaad de 2 die ik je zou aanbevelen om mee te beginnen, vind dat persoonlijk net als velen anderen ook hun sterkste albums.

Nu ik dit album voor de zoveelste keer in een week beluister zijn er toch echt maar enkele uitschieters. Het begint redelijk goed met Welcome to My World, al vind ik dat het wel wat beter uitgewerkt had mogen worden. Angel is wel aardig maar niet echt m'n ding, gevolgt door het prachtige Heaven, en dan komt voor mij de eerste echte topper Secret to the End, heerlijk nummertje met een typische DM sfeer. My Little Universe is een beetje een vreemde track en komt wat te laat op gang. Slow haalt het tempo er nog even wat meer uit, maar blijft wel een aangename track. Broken kan me nog steeds niet bekoren, maar is ook weer niet zo slecht dat ik hem zou skippen, en The Child Inside, wat ik eerst de minste track vond, is wel wat gegroeid en kan er best mee door. Soft Touch Raw Nerve is de volgende uitschieter, maar zoals al door velen anderen terecht opgemerkt laat de mastering op dit album soms te wensen over. Should Be Higher is, net als Broken, een beetje aan de lamme kant. Het is zeker niet slecht, maar op dit album behoort het wat mij betreft tot de middelmaat. Alone is de laatste uitschieter, en hiermee laat DM horen dat ze het nog steeds hebben na meer dan 30 jaar. Soothe My Soul klinkt ook wel lekker en de afsluiter Goodbye sluit het album goed af.

Zonder de bonustracks meegerekent geef ik dit album 3,5*.

My Little Universe vraagt eigenlijk om een remix van James Holden.

Toch wel een van de betere nummers hier, zo niet de beste. Had eigenlijk wat langer mogen duren.
Should Be Higher is een andere favoriet, al is het refrein niet zo sterk. Ook een wat electronischer getint geluid, dat mag ik wel.

Nummer als Slow en Soft Touch vind ik dan wat minder, die eerste wat te zeurderig en die tweede een beetje kinderlijk. Maar misschien groeien ze nog.

Waarom ziet niemand de groeibriljant die Slow is.

That's how I like it...

Helemaal met je eens Mr B. Slow was voor mij een matige opvuller... Maar des te vaker ik hem hoor des te gruwelijker ik hem vind. Superplaat!

Van Depeche Mode ken ik eigenlijk alleen de (bekende) singles en na enkele goede verhalen over dit album gehoord te hebben, ook maar eens beluisterd. En op zich klinkt het wel oké, al vind ik de eerste helft nogal wat gezapig klinken het lijkt teveel op hetzelfde. Pas vanaf Soft Touch / Raw Nerve wordt het voor mij pas interessant.

De bonustracks mogen er ook wel zijn, maar die reken ik niet mee.

Voor nu 3,0 sterren.

Ik vind de Portisheadachtige Heaven fantastisch, een eenvoudig nummer maar zeer gedreven. Ook het openingsnummer word steeds beter. De rest toch wel meer dan gemiddeld goed. De heren zijn het niet verleerd. Hier en daar lijkt het op hun eerdere werk of andermans werk, maar het blijft vakkundige combinatie van koele electronica, muzikaliteit en echte emotie