Kate Bush - Aerial (2005)

Het is vooral wat Kate Bush schrijft natuurlijk:




Noem dat maar een nummer over stofzuigen en schoonmaken...

Nou ja, afstoffen....

Maar je hebt gelijk dat is absoluut een spannende tekst

Ik heb expres een paar weken gewacht met stemmen, om te zien of m'n mening nog zou veranderen, maar tot dusver is het niet helemaal mijn album. Ik sluit mij aan bij de eerdere gebruikers die het soms wat te traag, rustig en/of voortkabbelend vonden. Het is ook wel even wennen aan Kates stem. Zonder alle hoge uithalen ontstaat er toch een groot verschil.

Ik ben het er wel mee eens dat de tweede cd een stuk beter is dan de eerste.

Ïk sluit mij van harte aan bij de woorden van AmazingPP. Stijn_Slayer bericht hierboven dat hij een paar weken heeft gewacht alvorens een stem te geven aan "Aerial (2005)". Vraag aan Stijn: hoe vaak heb je gedurende die weken van wachten naar "Aerial (2005)" geluisterd 't Is even wennen met "Aerial (2005)" maar na een aantal luisterbeurten breekt toch echt de zon door .

Stuk of tien keer? Ik sluit niet uit dat deze alsnog gaat groeien (bijna iedereen is namelijk enthousiast over deze plaat), maar voorlopig draai ik liever wat andere albums van Bush.

Na 11 keer luisteren viel bij mij het kwartje .

Ik had dit album al een jaar of drie geleden neergeladen en het deed me niet veel. Het 'kwartje' viel pas toen ik een jaartje terug op Youtube "The Architect's Dream" aanklikte (ik had het helemaal niet herkend als "Aerial"-track) en ik het een verbijsterend mooi nummer vond. Vooral CD2 herbergt een paar uitstekende en betoverende tracks. Het is niet zo hemelbestormend als "Hounds of Love", maar dit album is twintig jaar later gemaakt! Je verwacht van McCartney anno 1983 ook geen "She Loves You" meer! De thema's zijn huiselijker en subtieler, de muziek minder "in your face", al wordt er groots op gemusiceerd!

Door het artikel in de NRC toch dit album weer eens uit de kast gehaald en ik moet zeggen: had ik eerder moeten doen; half puntje erbij

Op het gevaar af dat ik de toorn van enkele Aerial-diehards over me afroep: deze plaat kan toch het tromgeroffel waarmee de release destijds werd begeleid niet helemaal waarmaken.
Sunset en Nocturn zijn heel goed, maar de overige 14 tracks vallen in categorie voldoende/ruim voldoende. Niet minder, maar ook niet meer.
Aerial haalt het gewoon niet bij de 3 platen uit de periode 1982-1989.
Eerder opgemerkt is al dat de 2e CD beter is dan de 1ste.
Klopt, maar waarom is er eigenlijk een 2e CD? ’t Had ook allemaal op 1 CD gepast, maar dat was blijkbaar niet spectaculair genoeg…

Ik weet het.... 't is een kwestie van smaak. Maar "Aerial (2005)" is toch echt het beste/mooiste album van Kate.

Ik denk dat je gelijk hebt.... Het is echt een groeibriljant, deze plaat. Toen dit album uitkwam waren de reacties bijna wat teleurgesteld; geen echte 'hits', maar naarmate de jaren vorderen groeit dit uit tot één van de beste platen van de 21ste eeuw. Vooral de tweede cd is van A tot Z genieten!

Ik ga het weer proberen na de zoveelste zondagmorgen

Ik begin er meer mee te krijgen, maar ik waardeer voorlopig nog niet verder op. Wie weet is het nml. de teleurstelling in 50 Words for Snow dat mij naar deze doet teruggrijpen.

Moet wel zeggen dat ik het 'pi' en 'washing machine' geneuzel erg storend vind. Ik zie geen artistieke of komische reden die eraan ten grondslag ligt. Ik vind het eigenlijk maar geforceerd afwijken en 'iets aparts doen'. Kate Bush heeft dit soort fratsen helemaal niet nodig om op te vallen. Probleem is dat het dermate prominent aanwezig is dat ik er niet omheen kan luisteren. Een vlek op een schilderij kan het geheel ook verpesten. 'Pi' vind ik instrumentaal ook niet bijzonder interessant en vooral te langdradig.

Zo vind ik dat geneuzel over haar zoontje, Bertie, een zware kluif.... En die vogels kan ik ook niet meer aanhoren.

Af en toe mooie momentjes maar over het algemeen vind ik dit album toch wat traag en lang duren..

Verhoog het album naar 4.5 sterren want de plaat valt voor mij steeds meer op zijn plaats en kan mijns inziens zonder meer wedijveren met haar debuut.
Enkel met Mrs. Bartolozzi krijg ik geen klik, mocht dat ooit nog eens gaan gebeuren dan ga ik over naar de volle mep.
CD 2 wint het van schijf 1, vooral de laatste nummers Nocturn en het titelnummer vind ik grandioos.
Prachtplaat.

Grappig, ik vind Mrs. Bartolozzi (gaat over een wasmachine, geloof ik) juist een van de (vele) hoogtepunten van het album.

Dit blijkt gewoon één van de beste albums van Kate Bush te zijn Als je dit gehoord hebt is de stap naar 50 Words for Snow overigens totaal niet vreemd.

De ultieme zondagochtendplaat. Rustig en dromerig, maar vooral schitterend mooi. Beide cd's van dit dubbelalbum zijn bijzonder goed, maar de tweede vind ik toch wel het prachtigst

Geweldig artwork heeft dit album trouwens.

Met de vorige ervaringen met Kate Bush albums in gedachten, wist ik dat de cd's van Aerial minstens 10 keer gehoord moesten zijn om ze op je te laten groeien, en dat deden ze. Na de Red Shoes was er een zucht van verlichting om te bemerken dat Kate eindelijk het album had gemaakt, waar ik sinds Hounds Of Love op zat te wachten. Met The Dreaming had ze zich daarvoor als volleerd popmuzikant op de kaart gezet, Hounds... was de overtreffende trap, dacht ik toen. Nu Aerial zijn geheimen blootgegeven heeft, heb ik The Dreaming herontdekt. Met name de titeltrack van Aerial deed mij beseffen dat er een bron was: The Dreaming. De vele jaren die verstreken waren sinds de release van dat album hebben geholpen om met een nieuwe en open houding het werk onder de loep te nemen. Verbazingwekkend dat de meeste nummers nu beduidend meer worden gewaardeerd. Niet meer gehinderd door de ergernis dat het werk afstand in het kwadraat van The Kick Inside had genomen, geeft The Dreaming nu zijn diepste geheimen prijs en blijkt Aerial (a sky of honey) een logisch maar vooral melodieus vervolg op The Dreaming te zijn. Aerial vormt de verbindende factor tussen The Dreaming, Hounds Of Love en een beperkt aantal gewaardeerde nummers van The Sensual World en The Red Shoes. Ondanks dat Aerial op zich een niet perfect album is, maakt deze kwalificatie het album voor mij onmisbaar.

Zat net ergens bij 'The Kick Inside' (hier op de site) te lezen en las lyrische berichten over 'The Kick'. Dus ik weer eens luisteren, maar al snel skipte ik over naar 'The Dreaming' (heerlijk..). En nu zit ik 'Aerial' dus te beluisteren. Lang geleden dat ik dit draaide. Ik was toen helemaal hieperdepiep hoera dat Miss Bush weer een album uit bracht. En wat voor eentje... Damn...

Mooie is ook dat het, voor mij, nog steeds als een nieuw album overkomt. Net zoals met '50 Words for Snow'. Ik hou meer van het nieuwe werk van Bush dan haar eerste 2 albums. Daar staan zeker wel goede nummers op, maar ik vind haar stem daar soms licht irriteren ( en ik hou niet van saxofoons - er is maar 1 band die weet hoe je een saxofoon moet toepassen in muziek en dat is Pink Floyd).

Tsjonge, ben nog steeds een beetje ziek dat ik geen kaartje voor Londen heb.. Ben wel heel benieuwd van welke albums ze zal gaan spelen. Het oude werk (met dansjes ? ), juist de laatste albums ? Of veel oude nummers in een nieuw jasje ?

En ik ben ook zeer benieuwd welke collega's er van haar komen kijken, want deze Dame is door vele beroemdheden als inspirerende bron genoemd.

Besef net dat ik dit album nooit, onderuitgezakt op de bank, met een koptelefoon heb beluisterd..

Ik heb vandaag de tijd, dus...

Negentien september 2014 gaat het eindelijk gebeuren: Ik ga mevrouw Bush live aanschouwen in Londen. Kan haast niet voorstellen dat het echt is. Ben zo benieuwd...

De bonustrack die vandaag is toegevoegd, betreft een nieuwe opname uit 2011 van de tweede CD (tracks 8-16).

Lijkt me heel sterk dat ze het opnieuw heeft opgenomen. Wat wel zo is dat er qua indeling twee versies zijn geweest: de eerste oplage die het cd lange stuk op cd twee onderverdeeld in separate tracks (ze lopen wel gewoon in elkaar door) en een heruitgave waarbij cd 2 als één lang stuk op cd staat. De muzikale inhoud is hetzelfde, alleen de indeling op cd is verschillend. Dus dit lijkt me niet goed zo als het nu op MuMe staat

Aerial @ Wiki

Dat dacht ik ook toen deze toevoegcorrectie voorbijkwam en wilde deze in 1e instantie afkeuren. Voor de zekerheid dit beluisterd en ik meende dat de opname anders is dan in mijn herinnering (Ik heb de originele Aerial zelf in de kast staan). Maar door jouw opmerking heb ik beide naast elkaar gelegd en merk dat de inhoud wel degelijk dezelfde is. Bedankt, de 'bonustrack' is er weer af.

zonder overdrijven, één van de mooiste albums ooit gemaakt
hoe meer je luistert, hoe mooier die wordt
wat een ongelooflijke trip

Deze herontdekt via aERodynamIC, in zijn Top 40 lijst van Kate Bush stonden verschillende nummers van Aerial.
Bij de eerste nummers hoor ik zelfs wat Radiohead en Bjork invloeden.
King of the Mountain ga ik steeds meer waarderen, een van haar beste nummers.
Met cd 2 heb ik wat minder, soms net wat te langdradig.

verhoogd naar 4,5x
had toentertijd nooit meer verwacht dat Kate terug zou komen na wat mindere platen...
maar wat een topper is dit. Na een wat mager beginnetje komt Mrs. Bartolozzi voorbij en dan gaat het bloed stromen. A Coral Room en Prologue halen me terug naar het oude Kate werk.
Maar dan komt de finale...Nocturn en Aerial. Meesterwerkjes.

Volgens mij heeft ze hiervoor maar 1 mindere plaat gemaakt, the red shoes. Daarna was de koek op, 12 jaar werd er niets meer van haar vernomen, werd ze moeder en verstopte ze zich letterlijk in haar eigen wereldje in haar kasteel aan de Thames, waar ze vooral in haar tuin bezig was. Kate was een Engelse Tuinvrouw geworden. Plotseling was daar zonder vooraankondiging Aerial, waarna ze weer jaren uit de publiciteit verdween.

Eigenlijk zouden we met z'n allen een petitie moeten tekenen dat ze dit weer op vinyl uitgeeft..