The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Bedankt voor het compliment : )

Voor mij zal dit altijd de beste Beatlesplaat zijn.
Je kan niet geloven hoe graag ik die titel uitspreek
De nummers liggen mij op één of ander manier beter dan Abbey, White album en Revolver.

Een plaat met een dusdanig gezwollen reputatie, dat het moeilijk is om een te omschrijven voor mensen die hem nog niet kennen. Deze plaat is namelijk zo hoog gewaardeerd en beroemd, dat iemand die hem voor het eerst opzet bijna zou mogen verwachten dat hiermee zijn of haar muziekcollectie compleet is, dat de muziek hem of haar meeneemt in een trip waarin de geheimen van het leven en de muziek worden onthuld, dat de muziek je superkrachten geeft, je van je hoofdpijn afhelpt en meteen de kat te eten geeft. Ik kan me voorstellen dat de dertien liedjes van de plaat dan een kleine teleurstelling teweeg brengen, want het blijft natuurlijk gewoon een popplaat, die je leuk kunt vinden of niet.

Voor mezelf bestaat dat risico niet, omdat ik min of meer door Beatlefans ben opgevoed, en dus deze plaat al ken vanaf mijn kindertijd. Dat ging ongeveer zo:

Ik moet een jaar of tien zijn geweest, en het vinyl was uit de platenzaken verdwenen. Na enig wijfelen kochten mijn ouders een stereo met cd-speler, zodat vooral mijn moeder weer wat muziek van vroeger op cd kon kopen. Eén van de eerste albums die werden aangeschaft was Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band van The Beatles. Mijn moeder draaide de plaat als ik uit school kwam, en dat was mijn eerste bewuste kennismaking met de Beatles.

De generatie die me opvoedde was vroom, ze hadden nooit met gekleurde busjes door Europa gereisd en de vrije liefde bedreven. Maar wel waren ze massaal geraakt door de Beatles. Zo ook de meester die ik had in groep 7, een leraar op een christelijke basisschool, maar desondanks een man met halflang haar en een wilde baard, die in bandjes speelde en met vervoering over rock 'n' roll sprak. Hij leerde de klas allerlei liedjes, religieuze liedjes maar ook, bijvoorbeeld, With A Little Help From My Friends. 'In die tijd,' verklaarde hij grinnikend, 'wist iedereen dat met 'friends' drugs werd bedoeld.'

Ik kwam thuis, draaide samen met mijn moeder Sgt Pepper's, en vertelde haar over de theorie van de meester. Zij liet mij toen zien wat er gebeurde als je de initialen van 'Lucy' 'Sky' en 'Daimonds' achter elkaar zette.

Het was, zogezegd, mijn initiatie in de wereld van de rock 'n' roll.

Dit alles niet om de indruk te wekken dat de Beatles expres allerlei drugsverwijzingen in hun muziek verstopten (weet ik niet), of dat ik ben opgevoed door een generatie junkies (integendeel). Het punt is dat, zoals vaker is opgemerkt, kinderen heel sterk reageren op de muziek van The Beatles.
Dat talent om zowel kinderen te laten dansen als de goedkeuring te dragen van kritische muziekliefhebbers is een van de grote verworvenheden van deze band.

Ik heb dan ook nooit meer verwachtingen bij deze plaat gehad dan dertien prima liedjes om mee te zingen, duizenden leuke geluidjes om te horen, en dat is denk ik ook de juiste manier om de plaat te beluisteren. Sgt Pepper's is geen 'conceptalbum' of een 'psychedelisch meesterwerk', hoewel het lichtjes neigt naar beide. Het is 'gewoon' een verzameling liedjes van een band die in de studio gepokt en gemazeld was, en wist wat ze wilden en konden.

Toch zijn mijn vijf sterren ook het gevolg van een bepaald respect voor het instituut dat deze plaat is geworden. Van de bijna tweehonderdduizend albums die op deze site zijn toegevoegd, zijn er weinig die zo'n magische sfeer oproepen, waar iedere fan zo'n kluwen van gevoelens en associaties bij zal hebben: een album dat je kan vergezellen vanaf je kindertijd, en wat je nog, als je tachtig bent, luid kan draaien door boxjes die je aan je rollator hebt vastgemaakt, overlast veroorzakend in je bejaardenflat. De vraag is dan wel of er veel mensen zijn die er overlast van ondervinden, want deze plaat is doorgesijpeld tot in de vezels van de moderne cultuur, de invloed is overal voelbaar.

Alleen al daarom verdient deze plaat de volle vijf sterren. Vier en een half zou net zo goed kloppen wat mij betreft. Lucy In The Sky vind ik eigenlijk maar een matig liedje, met een couplet en refrein die niet goed bij elkaar passen, en het op zich fraaie mantranummer van George Harrison (Within You Without You) duurt te lang en haalt de flow uit de plaat.

Verder is dit nog steeds een heerlijke plaat op te luisteren, puur genieten vanaf de theatrale titelnummer (eigenlijk past deze plaat meer in de traditie van de Engelse revuemuziek dan van de psychedelische rock, wat niet zo gek is met Paul McCartney als belangrijkste architect) tot aan de hemelse finale van A Day In The Life. Een frisse en creatieve plaat, waar over elk geluidje is nagedacht door een band die de tijdsgeest perfect wist te vangen en voor de eeuwigheid vast te leggen, en dat door te doen waar ze het beste in waren: fantastische liedjes maken en die perfect op de band zetten.

Favoriete track: A Duh in the Life

Wederom

Ik vind de plaat eigenlijk pas echt werken als je goed stoned bent. 'Being for the Benefit of Mr. Kite' en 'Within You, Without You' werken dan pas écht.

Het is helemaal toegestaan.

Raar.... de enige plaat die wat "gedateerd" klinkt, en daar zal het instrumentarium en de vorm waarin de liedjes gegoten waren wel veel mee te maken hebben. redelijk vèr van rockmuziek af, en daarom...heb ik deze altijd wat overroepen gevonden.
Historisch zéér belangrijk voor de band, maar voor mij iets, ik zeg wel... iets minder interessant, en ook dit; McCartney trok muzikaal het laken echt te veel naar zijn kant.
En dan ben ik wel een grote, wat zeg ik... zéér grote McCartney fan, maar het kwam het muzikaal evenwicht van dit album niet echt ten goede.
Nummers 4-5-6 daar slaat de balans echt teveel door naar McCartney's kant.

Lennon was rond deze tijd niet erg productief, dat kan ook wel, en uiteindelijk maakt zijn A Day in the Life véél goed, maar toch.... béétje teveel een Macca plaat, toch?

White Album is een puur rockalbum, met zowel hardere dingen als pure singer-songwriter liedjes, en dat dubbele witte ding zal dan bij mij voor eeuwig en drie dagen mijn nummer één blijven, maar wie weet, spreken we elkaar later nog eens in het rusthuis, Buffalotid!

Was het dan beter om de tracklist anders in te delen? Wat meer balans verdelen?

Er is gewoon een onevenwicht; er zijn méér McCartney songs dan van de anderen, de tracklist veranderen zou daar niet veel aan veranderd hebben. Lennon had hier echt iets meer zijn best moeten doen en met iets méér aankomen dan Lucy in the Sky, Being For the Benefit of Mr. Kite, Good Morning Good Morning en dan die pracht-slotsong die maar half van hem is... hij was echt een beetje lui toen, of hij was al aardig met drugs in de weer en was een behoorlijke junk-in-wording....???
En van Harrison staat er trouwens ook maar één song op, en dan nog niet echt een van zijn betere.

Sgt peppers lonely hearts club band is vooral het idee van McCartney. Hij leverde het concept, het idee en de meeste input aan. En was vooral het meest enthiousiast, dus is het niet zo vreemd dat McCartney de meeste nummers leverde. Voor Pepper was Lennon de onbetwiste leider van de band, maar vanaf Pepper werd het roer overgenomen door McCartney die feitelijk tot aan het einde (Abbey Road/Let it be) de motor in de groep bleef.

Ben ik correct met het volgende:

Ik had es gelezen dat Sgt. Peppers er kwam, enkel omdat Macca onder de indruk was over de plaat Pet Sounds van The Beach Boys. McCartney had ooit es verteld dat The Beatles moesten ingrijpen om dus danig Pet Sounds te overtreffen. En dit zou het resultaat zijn. Is dat de reden dan waarom hier meer werk op staat van Macca?

Voor mij nog altijd bizar waarom Macca die opmerking maakte. Revolver is toch een magisch album

Je formuleert het wel grappig..."John Lennon had hier echt iets meer zijn best moeten doen"...op een album waarop Mr. Kite en A Day in the Life staan! Voor dat laatste nummer was voor ieder minder getalenteerd componist een levenswerk geweest...hier is het een prachtige albumtrack!
En Lennon was grote delen van de dag in Hoger Sferen door veel LSD. De regie was vooralsnog volledig in handen van McCartney die de boel bij elkaar hield. Overigens is het voort 80% de verdienste van Paul dat dit album er gekomen is...eigenlijk was George vooral geintresseerd in sitars, India en Hindoeisme en John was full-time bezig met geestverruimende middelen. Ze moesten onderling flink nadenken over hun eigen bestaansrecht na het stoppen met toeren.
Wat wél eeuwig zonde was is dat ze twee zwakkere songs niet hebben geskipt en alsnog Penny Lane & Strawberry Fields Forever op dit album hebben gezet.

En 'Only A Northern Song' ook nog. Dit album had zoveel beter kunnen zijn. Wie zit er nou op 'When I'm Sixty-Four' of 'Getting Better' te wachten als deze nummers ook voorhanden waren?

Ware het niet dat het toendertijd nog steeds gebruikelijk was om singles (en die beide waren de dubbele A-kant van 1 single volgens mij) NIET op een album te zetten.

Ik twijfel er eerlijk gezegd aan of deze nummers al waren geschreven, ten tijde van het uitbrengen van Sgt. Peppers maar daar heb ik geen bewijs voor.

Waren Penny Lane en Strawberry fields forever niet gewoon nummers die bestemd waren voor (het nieuwe idee) de Magical Mystery tour film en bijbehorende LP/EP's?

Als ik het goed heb is Strawberry Fields van 1966.

Edit: Penny Lane ook.

Nee Musician heeft geen gelijk: Strawberry Fields en Penny Lane waren volgens mij de eerste opnames van deze sessies, daarna When I'm Sixty-Four en meteen daarna A Day In The Life.

Bedenk je dat eens, dat deze band Strawberry Fields Forever, Penny Lane en A Day In The Life zo'n beetje achter elkaar heeft opgenomen, in dezelfde paar weken. Dat is bijna eng, toch?

Klopt! Over een geinspireerde start gesproken! Het lijkt een beetje op de start van de Revolver-opnames toen Lennon na een (relatief) lange opname-onderbreking en een soort vakantie met het tamelijk vergezochte maar briljante "Tomorrow Never Knows" op de proppen kwam.
Ditmaal had hij zich een tijdje verveeld op een filmset (How I Won The War) en kwam hij op de proppen met de prachtige demo van Strawberry Fields Forever!
Ik denk dat dit moment de 'piek' was van de Beatles; eind '66/begin '67; uit MacDonalds Revolution In The Head valt te lezen dat de Beatles zich op dit moment ervoeren als een soort spirituele vier-eenheid. In persconferenties/contacten met de buitenwereld (die waren sporadisch, letterlijk dagen werden doorgebracht in de studio) ging het vaak over 'wij'....

Ik stelde slechts de vraag maar ik heb graag ongelijk in deze! Nu weet ik ook gelijk waarom Magical mystery tour leuker is dan Sgt. Peppers!

Het even weggelegd hebben van dit album zorgde er vandaag voor dat ik weer een magische luisterbeurt mocht beleven. Dat in combinatie met de recensie van Sandokan-veld doet mij het laatste halfje aan Sgt. Pepper's schenken. Ieder nummer genieten geblazen, ongekend goed!

Ik vind het trouwens onbegrijpelijk dat Good Morning, Good Morning zo laag staat. Mooie versnelling rond 0:40, lekkere shuffles van Ringo (zo heten die dingen toch?), prima gitaarwerk vanaf 1:15 (altijd plezierige korte solootjes van The Beatles), grappige effecten gedurende de laatste halve minuut en een leuke tekst. Eén van mijn favorieten dus, samen met Mr. Kite en A Day In The Life.

Ik heb het hele stuk met een glimlach gelezen : )

Moeilijk om favoriete tracks aan te duiden.
Naast "A Day in the Life" is eigenlijk alles zo goed als gelijklopend.

Enige grote minpunt is het gedrocht "Within You, Without You". Het ergste van al is dat het zelf 5 minuten duurt

Dan maar "A Day In The Life", "Lovely Rita", "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise)" aangeduid.

Ach, luister "Within You, Without You" op de koptelefoon en je gaat ook dat nummer waarderen. Het is zonder twijfel het meest ontoegankelijk nummer op de plaat maar ik luister er graag naar. Het brengt even rust in het album om de luisteraar voor te bereiden op een nieuwe stortvloed aan geweldige songs.

Ik heb 'm toch maar weer in mijn Top 10 gezet omdat het kippenvel weer op mijn armen staat. Op dit album voegt de Reprise ook echt iets toe, in tegenstelling tot Their Satanic Majesties Request.

De tekst vind ik vrij indrukwekkend, maar de muziek is een wat simpele Ravi Shankar rip off.

Ik heb het wel meer leren waarderen, maar naast werk van de meester zelf steekt het nogal schril af.

George Harrison werd als afgod beschouwd omdat hij binnen no-time het Indiase instrument beter bespeelde als de Indiërs zelf. Simpele rip off vindt ik dus een wat oneerbiedige omschrijving.

Afgelopen weekend was er op tv een Beatles-docu over het maken van alle albums. Ik kon niet anders dan vaststellen dat ze wat mij betreft een hoop vrij banale popdeuntjes bij elkaar hebben geschreven.

Nu wil ik hier niet zo'n heiligschennis plegen om hen onbelangrijk te noemen, want dat zijn ze zeker niet. Hun invloed op vele anderen is onmiskenbaar. Maar zo'n beetje los van de tijd waarin deze muziek werd gemaakt beschouwd, maakt het niet echt indruk op mij.

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is trouwens nog het enige album dat ik van The Beatles heb en ik draai het bijna nooit. Ik vind het gedateerd, te zoutloos en ook wel wat pretentieus.

George Harrison scheen erg gemotiveerd te zijn, en ook wel voortgang te maken, maar hij zei zelf dat hij er nooit echt goed in zou worden.

Natuurlijk is 'Within You Without You' beter gespeeld dan 'Norwegian Wood' (waarvan George het sitarspel later erg slecht noemde, hoewel passend voor dat nummer), maar 't is niet erg bijzonder..

Kan zijn, maar evenals in Norwegian Wood klinkt het gewoon uitstekend naar mijn mening. Ravi Shankar mag dan een grootheid zijn maar z'n jams tijdens "Concert for Banglasdesh" vindt ik niet bepaald opwindend.

Kan zijn, maar jij stelt dat hij beter de sitar bespeeld als de Indiërs zelf. Dat is op z'n minst gezegd zwaar overdreven.

Wat een vreemde discussie over within you without you. George Harrison speelt niet één noot in dat nummer. Er is een indiaas orkest de Abbey road studio's ingehaald met proffesionele indiaase muzikanten. Harrison heeft voorgespeeld hoe het moest klinken en het nummer ingezongen. Verder was er niet één andere Beatle betrokken bij de tot standkoming , het is eigenlijk een solo nummer.

Volgens Wikipedia speelt George wel mee:

George Harrison – lead vocal, tambura, sitar[6]
Session musicians – swarmandal, dilruba, tabla
Erich Gruenberg, Alan Loveday, Julien Gaillard, Paul Scherman, Ralph Elman, David Wolfsthal, Jack Rothstein Jack Greene – violin
Reginald Kilbey, Allen Ford, Peter Beavan – cello

Dit wordt er als bron voor aangedragen: MacDonald 2005, p. 243.

Gelukkig zijn de officiele Abbey Road opname gegevens in boekvorm uitgegeven : The Beatles Recording Sessions ; The Official Abbey Road Studio Session Notes 1962-1970 ; Mark Lewisohn.

Wie heeft er nu gelijk : Stijn's Wiki of devel- hunt ???
Het is ditmaal Stijn's wiki geworden. Gefeliciteerd !

Within You was overigens het laatste Pepper nummer waaraan gewerkt werd.
Op maandag 3 april 1967 tijdens een 11 en een half uur durende sessie , en met de namen die Stijn noemt , werd het nummer en incl. o.a. een sitar spelende George vervolmaakt.
O.a. Alan Loveday , de 1e violist van de Academy Of St.Martin In The Fields , speelde dus mee. Alan zou mij enkele jaren later verblijden met een van de mooiste uitvoeringen van Vivaldi's Vier Jaargetijden.