The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Eigenlijk klinkt dat behoorlijk negatief, dan zou je ook The Rubettes en Asia (ik noem maar twee groepen) kunnen waarderen; gewoon een paar dagen naar luisteren. Zowel in deze als in je vorige bijdrage klinkt wat weinig enthousiasme voor de muziek uit, vind ik.... Wát staat je in dit album tegen (tegenover bijvoorbeeld Revolver of Abbey Road?)

Het aardige is dat The Beatles juist niet aan leeftijd en aan één bepaalde generatie gebonden is. The Beatles worden door iedere nieuwe generatie herontdekt omdat de muziek ansicht blijkbaar tijdloos is en het Beales verhaal leest als een spannend jongensboek. De meeste Beatles fans waren nog niet eens geboren toen de groep uit elkaar ging of sterker nog, toen John Lennon werd vermoord.

Wat mij op dit album tegenstaat is de weinige variatie denk ik, want na twee nummers kan ik mijn aandacht niet meer echt vasthouden. Echt negatief bedoel ik het niet, want ik beluister deze zonder vooroordeel en sentimenten.

Ik luister gewoon hoe ik het gekocht heb als geremasterde cd.

Revolver vond ik eerst ook maar zo zo, maar klinkt nu toch wel lekker.

Deze gaat ook vast nog groeien, want die 2.5 geef ik na ongeveer 3 volledige luisterbeurten.

En devel-hunt met leeftijd heeft het in die zin te maken dat naarmate je ouder word toch wel meer interesse krijgt ook in wat rustiger muziek. Ik was altijd van de hardrock en metal, en toen ik rond de 25 was hoefde je bij mij echt niet met dit soort albums aan te komen. Als je als kind opgegroeid bent van ouders die gek zijn/waren van The Beatles dan is het niet zo vreemd dat je er zelf ook mee besmet geraakt bent, en de opvolgers van die generatie net zo.

Muziek is van alle tijden vind ik, en is maar net wat je gewend bent. Ben blij dat ik het heb leren kennen, en groeit vanzelf.

Weinig variatie?

Dit is juist een ontzettend gevarieerd album. Ieder nummer laat iets anders horen.

Ja, dat van die weinig variatie begrijp ik ook even niet.
Wel dat Sgt. Pepper niet je favo Beatle album is. Ik vind het ook een van de "minste" van de post Help periode.

Hij zal best enorm variabel zijn, maar heb hem in totaal 3 keer gedraaid en vind het begin enorm sterk, alleen verslapt mijn aandacht al na 2 nummers.

Dat heb ik meestal met albums waar ik niet veel variatie in vind zitten en waar de nummers veel van hetzelfde klinken.

Misschien klopt het niet wat ik zeg, maar dat is mijn eerste indruk in ieder geval wel.

Mijns inziens zijn de enige nummers die op elkaar lijken #1 en #12.

Gefeliciteerd ermee!

Hij heeft wel gelijk. Als je Within You Without You en het openingsnummer veel van hetzelfde vindt dan heb je niet goed geluisterd. Die nummers lijken in niets op elkaar.

Ik heb er genoeg over gezegd wat ik er tot nu toe na 3 luisterbeurten van vind, vind ik.

Het plakt niet, het blijft niet hangen en dat valt mij bij dit album echt wel op.

Ik zeg dat er weinig variatie inzit, maar misschien klopt dat ook gewoon niet, maar wat de reden is dat revolver, Abbey road en de witte dubbelaar mij beter bevallen weet ik niet precies te benoemen.

Om de nummers los te benoemen moet ik het album eerst wat vaker gaan beluisteren.

Kan ook maar zo zijn als ik alle nummers goed ken dat hij nog wel groeit bij mij, heb me nog maar oppervlakkig in dit album verdiept zeg maar. Dat gebeurd soms ook weleens, en soms krijgt het een vervolg en soms ook niet.

Draai dan in elk geval het laatste nummer een paar keer los. Een van de allermooiste Beatle songs.

Dat kan toch en is geheel legitiem. Het gebeurt dat sommige mijlpalen in de muziekgeschiedenis je om wat voor reden niet pakken. Je hoeft niet alles goed te vinden wat op invloed is geweest op ontwikkelingen in de muziekgeschiedenis.
Dat het ik bijv. met een plaat als Velvet underground & Nico. Iedereen, althans bijna, is er lyrisch over, terwijl ik er geen zak aan vind.
Kwestie van smaak en gevoel en dat is heel persoonlijk.

probeer ook is dit ondergewaardeerde meesterwerk van jeff Lynne bandje voor elo, zwaar beinvloed door sgt pepper maar origineel genoeg
The Idle Race - The Birthday Party (1968)

Voor velen is ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” het favoriete album van The Beatles. Voor mij persoonlijk is dat verre van de waarheid, daar ik ”Abbey Road” op eenzame hoogte vind staan. Hier spreekt overigens geen grote Beatles fan en/of kenner. Toch vind ik ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” gewoon een goed album. Er zijn gewoon een aantal dingen waar ik me bij The Beatles toch wel aan stoor. En dat geldt eigenlijk binnen hun gehele oeuvre en is niet zozeer toe te schrijven aan dit specifieke album. Vaak vind ik de experimenteerdrift van The Beatles iets teveel doorslaan naar mijn smaak. Voor mij zijn The Beatles meesters in het schrijven van prachtige liedjes. Soms gaat de kracht daarvan verloren door in mijn ogen overbodige productionele toevoegingen en/of tierelantijntjes. Het titelnummer van dit album vind ik in essentie een geweldig liedje, maar de erdoor heen gemixte publieksgeluiden vind ik ronduit ergerlijk. Ook de Oosterse invloeden op ”Within You, Without You” vind ik gewoon niet mooi. Ik snap ook dat je het geheel moet plaatsen in de tijd en dan zijn The Beatles ontegenzeggelijk vernieuwend en innovatief geweest. Helaas moet ik ook vaststellen dat het niet altijd een positief effect heeft op mijn luisterervaring. ”Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” bevat mijn inziens mooie liedjes, maar ik kan me helaas niet altijd vinden in de mijn ogen bijverschijnselen.

Mee eens!

Het zal misschien niet hun sterkste werkje zijn, maar naar mijn idee wel hun meest opvallende.
Het valt met de experimentdrift overigens wel mee. Het is geen zware plaat, best wel lichtvoetig.
Ik hoor vooral melodieuze liedjes en Lennon( vooral) geeft het wel eens een melige twist mee.
George zijn bijdrage wijkt misschien wat af, maar het is voor mij geen stoorzender.
Al ben ik blij dat hij op de volgende albums het Indiase laat voor wat het is.

Knappe plaat, er is werk van gemaakt. The Beatles waren inmiddels een echte studioband en dat hoor je er van af, zeker voor die tijd.

Lees trouwens net op wiki (for what it's worth) dat de Beatles voor dit album naast Pet Sounds, wat ik al wist, ook veel inspiratie haalden uit Frank Zappa's Freak Out! Ik zal Sgt. Pepper nog eens beluisteren met Freak Out! indachtig, want ik leg zo de link niet meteen, maar ik vind het wel geweldig te lezen dat deze mijlpaal in de popmuziek mede geïnspireerd is op de snor.

Barry Miles, de man achter de Indica Gallery, de International Times en auteur van vele boeken over muziek, heeft ten tijde van de release van Absolutely Free in Engeland een telefoongesprek met Paul McCartney gehad.

Dit na aanleiding van een opmerking van De Snor tegen Miles tijdens een persconferentie in London.
Zappa gaf aan dat hij voor zijn volgende plaat een parodie van de hoes van Sgt. Pepper wou maken en dat hij de Beatles wou ontmoeten om ze toestemming te vragen.

Miles, die McCartney kende via International Times en de Indica, belde vervolgens Paul om dit mee te delen.

Paul zijn reactie was dat hij Freak Out zeer de moeite waard vond.
Daarnaast zei Paul dat Sgt. Pepper hun versie van Freak Out was, maar niet zoals Zappa natuurlijk.

tja daar hebben wij zelfs een topic voor:
Genres >> Rock >> Zappa vs McCartney

enne Stalin's verwijzing linkt waarschijnlijk naar,
"According to David Fricke, the album (Freak Out !) was a major influence on The Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Paul McCartney regarded Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band as The Beatles' Freak Out! However, Zappa criticized the Beatles, as he felt they were "only in it for the money"

Fout...als ik quote, dan toch zeker niet uit Rolling Stone

Nee, dit komt uit een artikel van Barry Miles uit de Zappa 70th Birthday Special van Mojo

Ha, ik heb jou nog getipt over die Mojo special, jij op de fiets naar station Leeuwarden.
Ach die bronnen citeren elkaar, het zijn net mensen als jij en ik

Nee, dat is ietwat onzinnige discussie over wie de betere componist was/is en wie de betere liedjesschrijver. Hoeven we het toch helemaal niet meer over te hebben?

Ach ik heb gelukkig niet de arrogantie om te willen beslissen welke discussie op een muziek site als deze zinnig en onzinnig zijn.

Voor deze top Beatles plaat heb ik de volle vijfpunten voor over. Geen zwak nummer!!!

Misschien wel de beste plaat van the Beatles voor mij. Lekker afwisselend. Veel experimenteren in de studio stel ik me voor. En dan te bedenken dat dat allemaal gemaakt is zonder de hedendaagse digitale technieken.

Schitterend album! Zie hier wel "vreemde" berichten langs komen. Weinig variatie? Nee, dat kun je moeilijk zeggen. Of dit de beste plaat is? Ik vind van niet, zeker niet. Maar zie wel in waarom mensen er zo over denken. Zelf blijf ik ook liever bij Abbey Road!

Favorietjes op deze plaat zijn toch wel "Lucy in the Sky with Diamonds", "She's Leaving Home" (mede door de strijkers) en "When I'm Sixty-four" (geweldig dat dixieland-smaakje!).

Verder wel genieten van alle verschillende invloeden die je op deze plaat tegen komt, zelfs de ska blijft niet uit (Good Morning, Good Morning).

Ik vind wel dat de hoes zowel aan de buitenkant als binnenkant een grote schoonheidsprijs verdient.

Vind 'm ook wel mooi en popart is cool. Peter Blake is ook een beroemde kunstenaar.

Ik lees bij de remaster in het stukje van Paul McCartney dat het zijn idee was om met een alter ego band en alter ego's voor de bandleden te werken. Weg met the Beatles, lang leve Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band! Deze start zorgde ervoor dat ze als bevrijd en met veel plezier aan dit album gewerkt hebben. En verdraaid: juist dat plezier hoor je terug in zowel de songs als de uitvoering.

Hoewel het regelmatig (erg) mooi is en soms zelfs triest, is plezier de leidraad van dit album. Een album wat vol staat met leuke, aparte, mooie en wel hele fraaie liedjes. Toch zijn er een paar uitblinkers: bovenal A Day In The Life, zeker ook Lucy in the Sky With Diamonds, het mooie She's Leaving Home, het 'andere' Within You Without You en toch ook de titelsong. Maar vooral is dit ondanks de tegenstellingen tussen de songs 1 fraai prachtig album.

Hier staat A Day In The Life op, en dat is mijn favo Beatle nummer. Andere favorieten zijn het titelnummer, With A Little Help From My Friends, Lucy in the Sky with Diamonds en Lovely Rita. Baanbrekend artwork met een eervolle vermelding voor The Stones