The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Even dit:

Mijn droom release voor dit album (ter gelegenheid van 41 jaar Sgt. Peppers)-
-boxed-set formaat (a la Pet Sounds Sessions)
-2cd: originele mono-versie en de originele stereo-versie, geremastered
-2cd: complete remix door Giles Martin, op de tweede cd de Penny Lane/ Strawberry Fields single in twee versies; de originele mix en een nieuwe remix. Verder outtakes van de Sgt. Peppers sessies met als slagroom op de taart de wereldpremiere van Carnival of Light.
-1 fotoboek met kiekjes van de sessies, voorwoord door Paul McCartney
-boekje met sessie-aantekeningen door Mark Lewisohn, voorwoord door George Martin.

Kijk, voor zoiets wil ik best een euri of 60 uittrekken!
(Ik heb dus geen interesse in dat iTunes-gedoe met opgepoetste MP3's!)

Ja man! Voor mij nog een Giles/george martin-remiw zoals de Love cd.

Als dit ooit uitkomt, dan ga ik spontaan in huilen uitbarsten. Overigens, een dvd-tje met het geluid in DTS zou ook niet verkeerd zijn (net als bij het Love album)!

Hm...over dat DTS zijn we het nog niet eens (maar is een detail en onderhandelbaar)... Het remixen lijkt me te verkopen door ervan uit te gaan dat de stereo-mix van Peppers een haastklusje was in tegenstelling tot de mono-mix. Bij de mono-mix waren de Beatles betrokken, de stereo-mix werd overgelaten aan Martin en de technici..

Dat DTS komt m.i. dichterbij het inkleuren van een zwartwit-film; het is erg spectaculair, maar levert (nog) weinig op als het gaat om opnames weer te geven uit 1967.
Maar, nogmaals,ik ga me er niet tegen verzetten!

Alsof het Beatles-bedrijf iets om jou of onze mening geeft

Ik vermoed zelfs dat het Beatles-bedrijf uberhaupt nix om de fans geeft...Het veertigjarig jubileum van dit album was een buitenkans om 'ns fijn uit te pakken, maar nee...een hoop navelstaarderij en geruchten...
Volgend jaar gaan de fans vast wachten op een 40-jarig jubileum van de White Album (en wedden dat er dan weer een halfgeslaagde tribute-covers-cd komt?)

inderdaad. Rotte multinationals!

Gelukkig waakt goede oude John nog over ons...

Ik vindt dit de meest overgewaardeerde plaat van de Beatles. Abbey Road, White Album, Revolver en Rubber Soul zijn beter. A Day in the Life is qua muziek en tekst het beste nummer, verder vindt ik er niks aan en stellen de nummers textueel niet veel voor, een beetje simpele nummers, ook muzikaal gezien. Ik draai hem ook zelden. Mijn mening: Het is geen rockmuziek, maar meer muziek voor een musical, niet eens voor een rock opera a la Tommy.

je brengt mensen misschien op goede ideeen

helemaal mee eens. ik ben een redelijk Beatleliefhebber, maar zet deze zo goed als nooit op.

Ik kan alvast niet wachten


-------
@Thuurke

Daar heb je inderdaad wel gelijk in, qau tekst of qau muziek is deze plaat niet half zo goed als Abbey Road ofzo. Maar toch is er iets magisch aan deze plaat waardoor het toch een geweldige plaat is. Ik zou niet weten wat het is....

Big bullshit!

De BeeGees en Peter Frampton hebben eens een film gemaakt van de Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band, een muziekfilm zoals Grease. Zij gebruikten toen veel meer nummers van de Beatles in de soundtrack, waaronder een groot aantal nummers van Abbey Road. De film was crap en heeft niets gedaan in de bioscoop. Het idee voor een musical was er dus al, helaas Joop v.d. Ende.

Nou ok, qau muziek valt het wel mee. Maar de teksten van sommige nummers is nou niet geweldig. Fixing a hole of Getting Beter, hebben goeie muziek maar de teksten zijn zeker niet het top niveua van de Beatles(vind ik dan). De stukken op deze plaat zijn pareltjes, maar zeker niet het beste werk van The Beatles. Maar bij deze plaat is het gehele gevoel wat hem zo goed maakt. De nummers opzich zijn prachtige liedjes, maar toch zijn ze als je ze los luisterd niet zo goed als in het geheel. Mr. Kite bijvoorbeeld is een meesterwerkje, maar het is geen nummer wat je ff los opzet.
En zo zit de plaat vol met nummers. Lovely Rita Getting Better en when i'm 64 kan je nog wel eens afzonderlijk van de rest luisteren, de meeste andere songs zijn dan niet zo geweldig. Maar nogmaals het is het geheel dat deze plaat goed maakt.

En je had toch ook wel moeten weten dat als ik zo iets zeg, dat je het moet relativeren

De nummers 3 en 5 t/m 10,en de laatste zijn juist nummers die ik makkelijk alleen op kan zetten,de overige numers zijn trouwens wel mooi in het geheel.Ben het in ieder geval zeker met je eens dat dit een mooi geheel is.

En 'dat geheel' en 'dat magische' is mijns inziens niets anders dan dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band-themaatje wat bij nummer 12 weer terugkomt. Het aan het einde terugkeren van een beginthema geven platen altijd iets extra's, of je het nou mooi vindt of niet.

Zie bijvoorbeeld ook The Lamb Lies Down On Broadway van Genesis en (veel onbekender, maar daarom niet minder mooi) The Visitor van Arena. En ook bij deze platen verliezen veel andere nummers op de cd hun kracht als ze afzonderlijk gedraaid worden.

Dus alleen als er een reprise is,is het een magisch geheel volgens jou?

freitzen slaat de spijker overigens op de kop. dat gedoe over 'concept'. als iemand mij kan uitleggen wat 'lovely rita', 'Lucy in the sky' en 'when i'm sixty four' met elkaar van doen hebben?
het zijn allemaal afzonderlijke liedjes.

Niks, wat heeft Sgt Pepper.. met With a Little Help.. te maken?? Wat is het concept van Yellow Submarine (m.u.v. kant 2) en van Magical Mystery Tour?, Allemaal losse nummers.

De bedoeling was om deze plaat als SGT. Peppers Lonley hearst club band te maken. Daar werd mee begonnen, met het titelnummer. Daarna steld Sgt.Pepper Billy Shears(Ringo's alterego) voor, en zo zou het de hele plaat gaan. Na With a little help from my friends vonden de heren het al weer saai en werd het overboord gegooid. En om er dan toch nog een geheel van te maken kwam de reprise van Sgt. Pepper nog een keer langs. John verklaarde later ook dat op die 3 nummers na de nummers zelf niets met elkaar te maken hadden:"Lucy en Kite zouden zo op een andere plaat gezet kunnen worden. Getting better en When i'm 64 hebben niets met Lovely Rita of Good moring, Good morning te maken."

In dat idee zijn bijvoorbeeld Rubber Soul of Revolver eerder concept albums dan deze plaat.

Nee, volgens mij zei ik dat niet...

Wat ik wél wil zeggen is dat er veel cd's bestaan met nummers die, met name melodieus gezien, weinig tot niks met elkaar te maken hebben. Als een beginthema later op een cd dan terugkomt, maken de andere nummers toch automatisch deel uit van een soort geheel, zelfs als ze niks met elkaar te maken hebben (wat Frankieman al zei). Eigenlijk is het dus heel eenvoudig om zo'n gevoel te creëren, voor zo'n simpele ziel als ik

En natuurlijk zijn er genoeg platen die ook zonder een reprise een magisch geheel vormen.

Het is moeilijk uit te leggen wat dit precies tot een geheel maakt. Maar ik heb gemerkt dat je het op de LP duidelijker hoort. Al die nummers die elkaar zo snel opgvolgen zonder pauzes er tussen, die productie, ... Voor mij klinkt Sgt. Pepper duidelijk als een geheel, niet noodzakelijk met een concept achter al de nummers. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen, maar ik hoor een 'magisch' geheel, en ik ben het nog nooit tegen gekomen bij albums die voor Sgt. Pepper uitkwamen, dus ik snap heel goed dat deze LP zo 'anders' klonk, om niet te zeggen revolutionair, toen het in juni '67 uitkwam.

Ik begrijp helemaal wat je bedoelt. Noem eens wat toppers volgens jou waar je zo'n gevoel bij krijgt? Misschien heb ik nog wat aan de tips

Noem eens wat toppers...

Ach ja, ik ben maar een onbenullige 16-jarige die druk bezig is met het uitbreiden van zijn inmiddels ontdekte(?) muzieksmaak...

Dat ik ontdekt heb dat albums als deze al snel iets magisch krijgen door de reprises, betekent dat ik daar al vrij zeker over kan praten. Of ik jou, reeds 933 stemmen uitgedeeld tegen nog geen 100 van mijn kant, echter nog tips kan geven

Misschien niet met overduidelijke reprises, maar ik weet nog wel wat albums die mij veel doen, die iets subtieler beginthema's terug laten komen. Zoals (ik blijf in de proghoek, zoveel meer ken ik er ook nog niet) Ayreon - Into the Electric Castle en Camel - Nude.

En waarschijnlijk ken je Operation Mindcrime van Queensryche ook wel, al doet deze mij iets minder dan bovenstaande twee.

Ik vond de reprise van "Band on the Run' op de gelijknamige plaat van een zekere P. McCartney (bassist en oud-B.) uit 1973 ook niet gek. Het schijnt dat de reprise op dit album zijn idee was. Collega-B. John Lennon was er niet zo'n voorstander van, maar het reprise-nummer is wel charmant omdat je kan horen dat het even vlot is opgenomen, alsof ze na de voor- en hoofdgerechten en vóór het heftige toetje (A Day in the Life) nog even een pepermuntje serveren...

Kijk dit probeerde ik dus net te zeggen,het is gewoon meer een muzikaal geheel,niet perse een verhaaltje erachter ofzo.

Brave van Marillion vindt ik b.v. wel een conceptalbum.

Tommy en Quadrophenia (WHO), Artur (KinKs) en S.F. Sorrow (Pretty Things) zijn echte conceptalbum

Jethro Tull - Thick as a Brick met een mooie reprise

Weten jullie dat ze de foto van een zekere meneer Adolf H uit Duitsland van de cover hebben gehaald.