The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Mooi artikel Toon1!

dankje

Erg goed album dat bij mij wel zijn tijd nodig gehad heeft om te groeien, knappe teksten ook

prachtig artikel toon1.

Inderdaad `n mooi schrijven Toon 1 .
Schitterend album ook , maar Abbey Road vind ik net iets beter .

Het meesterwerk onder de meesterwerken. Dit album is om diverse redenen baanbrekend : het maximale gebruik van stereo-effecten, oosterse invloeden (wereldmuziek avant la lettre), de enorme verscheidenheid en muzikale rijkdom en toch vormt het album één geheel. Tevens is dit het eerste album met een klaphoes en een tekstvel en dit Beatles-album is tevens opmerkelijk omdat hier geen enkel nummer op single is uitgebracht.
Dit album gaat verder waar "Revolver" ophield en is tevens geïnspireerd door o.a. "Pet sounds" van Beach Boys en "Freak out" van Frank Zappa & the Mothers, eveneens twee baanbrekende albums die op hun beurt door the Beatles zijn beïnvloed.
Alle 13 songs zijn juweeltjes en klassiekers die vele andere muzikanten inspireerden. Joe Cocker bv. kende zijn doorbraak met een cover van "With a little help from my friends". "A day in the life" vind ik het beste en meest dramatische nummer ooit van the Beatles.

Het zal wel vloeken in de kerk zijn maar dit album deed en doet mij nog steeds niet veel. Ik heb al hun officiele werk al heel lang op LP en inmidddels ook op CD, maar deze draai ik vrij weinig. De liedjes vind ik veel minder catchy dan op andere albums. Hoe vernieuwend het ook mag zijn, ik beleef toch veel meer luisterplezier aan ander werk: Rubber Soul, Revolver, de Witte en vooral Abbey Road. Zelfs For Sale, Help en Let it be draai ik veel vaker. De hoes vind ik wel top. Zo zie je maar weer.

Over de stereo-effecten is nauwelijks nagedacht; aan de mono-versie is tijdenlang gewerkt met de Beatles erbij ; de stereoversie is in anderhalve werkdag in elkaar geflanst. De mono-versie heeft duidelijk meer pit (naast de waardeloze cd-mix) en is tot op heden de definitieve versie van dit album.

Ik doe er een half punt bij (van 3 naar 3,5). Ik blijf erbij dat het zeker niet tot mijn favoriete Beatles albums moet worden gerekend, maar in de drang dat statement te maken was ik een beetje te streng. Zeker geen slecht album maar het grijpt mij niet aan zoals ander werk van de Beatles.

verhoogt naar een 5, helemaal géén minpunten en gewoon tot nu toe de beste beatlesplaat zover ik ze ken.

En A day in the life op het eind maakt dit zeker 0.5 punten extra.

Komaan, dit is niet de beste Beatles plaat, dan heb je nooit Abbey Road, Revolver en Rubber Soul gehoord. Deze zijn allen 10 x beter dan dit gedrocht.

het is dan wel een muzikaal sublieme gedrocht

jah...

Misschien waardeer ik hem.........When I'm 64.

Ik las het toch goed.

Thuurke we zitten hier bij `n Beatles album. Berichten die hier niks mee te maken hebben worden verwijderd. Dus verwijder ik even mijn bericht wat hier niet thuis hoort .

het is zeker geen gedrocht, maar het is inderdaad niet de beste van de Beatles. te gekunsteld. het frisse van Rubber Soul, revolver en later ook Abbey Road en The White Album ontbreekt hier.

Het is niet mijn favoriete album van De Maatkevers, en ik zet het ook amper op. Maar het is volgens mij wel hun belangrijkste album. Bij mij zit het altijd raar met Sgt. Pepper. Ik hoor het geniale in het album en snap wat voor een grote muzikale mijpaal is, maar bijna nooit kan het album mij de hele tijd vasthouden(in tegenstelling tot Abbey Road of Revolver). Maar dat heb ik bijvoorbeeld ook met Pet Sounds, ik luister veel liever naar de andere albums van The Beach Boys, maar het is wel een geniaal album en het beste wat zij hebben gebracht.

Ik weet niet wat het is met Sgt. Pepper, ik kan er mijn vinger nog steeds niet opleggen.

Ik herken 't wel een beetje. Misschien wat te gekunsteld? Het viel me op dat de Anthology-versie van Good Morning Good Morning (zonder toeters of bellen) veel puntiger en frisser klinkt dan de uitgebrachte versie. De genialiteit van Rubber Soul en Revolver heeft iets spontaans; zelfs een 'weggestopte' track als She Said She Said heeft iets achteloos. Dit was meer het album van 'we gaan een paar Serieuze Maanden in de studio aan de slag' en werd het allemaal wat meer zelfbewust.

Beatle-plaat met de beste, en daarbij ook vreemdste, sfeer. Het heeft soms iets ongrijpbaars. Het zal wel aan de geestverruiming gelegen hebben. Hoewel niet alle tracks mij evenveel kunnen bekoren staat hier wat mij betreft wel dé song van The Beatles op. 'A Day in the Life' komt (al) het goede van Lennon en McCartney bij elkaar in ruim 5 minunten.

Lucy in the Sky with Diamonds - LSD

Ik vind deze toch niet zo heel geweldig, waar ik Revolver de beste Beatles-plaat vind (gevolgd door Rubber Soul en Abbey Road). Vooral Within You Without You ergert me een beetje (kanttekening: Love You To van voorganger Revolver vind ik ook niet zo). Desalniettemin zie ik waarom veel mensen dit als een klassieker bestempelen. Ikzelf ga nu voor een ruime 4,0*. Ik vind The Beatles trés awesome, maar dit is toch niet één van mijn favorieten.

Das een fabeltje. Helemaal niet de bedoeling geweest van John.

Ik heb anders juist gehoord dat hij het eerst inderdaad ontkende, maar later toch toegaf. Bron: m'n docent Engels. Geen idee of echt waar is of niet, maar hij zegt dat Lennon heeft toegegeven dat het voor LSD staat.

Heb de biografie van Robert Spitz gelezen over de Beatles, en daarin staat nochtans duidelijk dat het Lennon's intentie zeker niet was.

En Lennon heeft geloof ik altijd volgehouden dat de titel van het nummer afkomstig is van een tekening die zijn zoontje had gemaakt.

Inderdaad... (Interessant boek trouwens, look it up Beatles-fans!)

ik ben dat boek net aan het lezen. goed en (soms iets te) uitgebreid boek. er staat mooi in beschreven waar de Beatles mee bezig waren en hoe deze plaat tot stand is gekomen. en met LSD heeft volgens het boek Lucy inderdaad niets te maken.

Dan zat zijn zoontje zeker aan de LSD

John heeft tot aan z'n dood volgehouden dat het niets met LSD te maken had, en dat hij verbaast was toen hij het hoorde. In een interview voor de amerikaanse tv vertelde hij dat hij daarna al z'n nummers heeft nagekeken uit angst voor meer van zulke onzin.


Dat hoor ik van bijna iedereen, en ik kan het maar niet begrijpen. Ik vind WY,WY een van de beste nummers op de plaat . Ik houd(in tegenstelling tot vele) wel van die zweverige indiaanse muziek. De Sitar is ook een van mijn favoriete instrumenten

Same here

dan vind ik toch Tomorrow Never Knows toch het beste Beatles sitar nummer