The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Paul vertelde mij net het volgende : ' Ik stelde John dit idee voor: we nemen 15 maten , gewoon een willekeurig aantal en dan proberen we iets nieuws. We vertellen het orkest te beginnen met de laagste toon op hun instrument en naar de hoogste toon op hun instrument te gaan. Maar ze doen dat in hun eigen tempo. We namen dat werkelijk in de partituur op. ' Vanaf hier heb je het rijk alleen' . '

Klopt, had dit verhaal vergeten ofwel ik het had moeten weten. Hierover staat er ook een heel goede bericht in het boek van Geoff Emerick "Here, There and Everywhere". Moet ik vanavond nog een keer lezen

Ik ga het ook 'ns naslaan....ik dacht dat één van de beatles een 8mm-cameraatje had meegenomen om de happening vast te leggen voor het nageslacht. Ik zag de beelden voor het eerst bij de Anthology-serie.

@ EVANSHEWSON: Het was John Lennons idee.

George Martin zei: The problem is that you can't ask classical musicans of that caliber to improvise and not to follow a score....they'll simply have no idea what to do.

En de oplossing van John Lennon was: Well, if we put them in silly party hats and rubber noses, maybe then they'll understand what it is we want. That will loosen up those tight-asses.

John's idee was: Tto get them into the spirit of things, to create a party atmosphere, a sense of camaradie....to make them look silly....John was actually trying to tear down the barrier that had existed between classical and pop musicans for years".

Ik heb altijd het idee dat na het pianostuk gaat komen .

I see a little silhouetto of a man
Scaramouse scaramouse will you do the fandango.

Zou Freddy dit pianostuk gebruikt hebben en erzijn grootste wereldhit mee hebben gescoord. Het lijkt er verdacht veel op .

Helemaal vergeten, maar het gaat om het nummer A Day In The Life.

wie??

Ik begrijp er ook niets van...

@ rudiger : Nu je het zegt, ik heb dat er nooit in gehoord, maar dat pianostukje (Woke Up, Fell Out of Bed, dragged a comb across my head...) ja, dat heeft wel verwantschap met dat stukje wat jij daar noemt uit Bohemian Rhapsody, ik kan erin komen, al had ik dat er zelf nooit in gehoord, tot nu toe!

Enkel vanwege de staccato piano shots en de overgang van een beladen stuk naar een lichtvoetiger gedeelte, ik vind deze vergelijking om eerlijk te zijn iets te ver gezocht. Op die manier kun je alles wel met elkaar gaan vergelijken...

Idd, net even beluisterd en ik zie hier ook niet echt overeenkomst in.
Wel 2 geniale nummers m.i.

de enige overeenkomst is de piano en manier van spelen, steeds dezelfde noot

heeeeeeeeeeel ver gezocht

Ik heb dat juist wel weer met Mr. Blue Sky van ELO...

volgens mij is crescendo dat je steeds HARDER speeld niet HOGER

en nu wachten op een reactie...

Evanshewson heeft zich uitgeschreven.

Crescendo gaat niet over toonhoogte, maar over volumesterkte.

Jammer dat Evans zich heeft uitgeschreven

Inderdaad Cresendo gaat over het volumesterkte, het engelse woordje increase (toenemen) is er van afgeleid.

had ik weer eens gelijk!

maarja, met die 3.5 zit je er weer dik naast

veel te overschat album
het is GEEN stukje hemel mensen....
ik vind al zeker geen vernieuwend album...
ook ongeloofelijk lelijke hoes.....

Zeg ff waarom niet dan

gewoon, niets nieuws

Berichten verplaatst naar Genres > Overigen > Jaren '60 en '70

@ 999Grey:
De vraag of dit een vernieuwend album is of niet, kan je natuurlijk op verschillende manieren bekijken. Ik heb begrepen dat je vrij jong bent (ik vergelijk dat dan met mijn eigen leeftijd ), en ik neem aan dat je baseert op je huidige kennis van muziek, dus inclusief alle muziek die na dit album is uitgekomen. Dat is je goed recht natuurlijk. Aan de andere kant zijn er natuurlijk ook een hoop mensen die die tijd (min of meer) bewust hebben meegemaakt. Die mensen zullen je allemaal kunnen vertellen dat dit album, toen het uit kwam (dus met de toenmalige stand van muziek) wel degelijk vernieuwend was. Sterker, het was een slag bij heldere hemel. Je zou zelf kunnen zeggen dat popmuziek voor het eerst zelfbewustzijn vertoonde. Als je deze muziek beluisterd/beoordeeld, afgezet tegen de toenmalige stand van zaken in de popmuziek, kan je niet anders dan tot de conclusie komen dat het een vernieuwend album is.

eerlijk gezegd heeft 999grey volkomen gelijk. indana tiept een heel verhaal, maar legt nergens uit waar dit album vernieuwend zou zijn (muzikaal bezien dan). ook anderen hebben vage pogingen gewaagd en komen zelfs tot ernstig foute beweringen dat op deze plaat 'klassiek' de 'popmuziek' ontmoet . . . . . deze plaat heeft met klassieke muziek niets van doen. sommige mensen denken dat als je een strijkertje gebruikt, het gelijk klassiek is kennelijk.

ik kan me overigens wel voorstellen dat deze plaat insloeg als een bom. mensen die destijds naar popmuziek luisterden hoorden een voor popmuziekbegrippen nieuw geluid. dat alles elders al eens eerder gedaan was, maakt dan even niet uit. voor hun is het nieuw.

Ik bedoelde het niet zo Nicci. Ik wilde zeggen dat men het niet eng vond om klasieke muzikanten te betrekken bij hun projecten. Want hoewel een orkest je muziek laten begeleiden niet persé klasieke muziek is, was het destijds in de popmuziek nog nooit gedaan. Ik zeg niet dat The Beatles op deze plaat naar Mozart gingen, maar dat ze het niet schuwden om een "saai" klasieke orkest bij hun popmuziek te betrekken. Het is sinds Sgt. Pepper vele malen vaker gedaan en de twee genre's zijn steeds dichter naar elkaar gegroeid. Het is tegenwoordig niet raar meer als je een strijk-orkest op je nummer mee laat spelen, destijds was dat wel raar.

@ Nicci: Merkwaardig dit, ik leg volgens mij duidelijk uit waar het verschil in beleving van het vernieuwende in zit en laat 999Grey daarin volkomen vrij. Sterker nog ik zeg zelfs dat het zijn goed recht is.

wat een muziek!

een feest om op je deurmat te krijgen, en de kracht van de originele hoes hebben ze op de cd versie extra laten uitkomen door er een hoes over het doosje te plaatsen.

Lovely Rita en vooral lucy in the sky with diamonds zitten de hele dag in m'n hoofd.

eerst wat vaker luisteren voordat ik een vijf geef.

Nicci, volgens mij heb ik ergens in dit topic gezegd dat ik heb vernomen dat deze plaat erg innovatief was toen der tijd. Is het niet gewoon zo dat dit album vooral vernieuwend was als je kijkt naar het voorgaande werk van the Beatles zelf?

Wat betreft strijkinstrumenten en The Beatles, denk niet dat dat nou zo specifiek vernieuwend was aan deze plaat. Ik noem maar een Eleanor Rigby... Denk overigens dat het vernieuwende aspect misschien wel ligt in de variatie in instrumenten die worden gebruikt...

Is dit album zo belangrijk? Is dit album zo vernieuwend? Het antwoord op de eerste vraag is ongetwijfeld ja. Het antwoord op de tweede ligt al wat moeilijker. Ik denk dat je 'Sgt. Pepper' gewoon moet beschouwen als de culminatie van een proces dat al anderhalf jaar aan de gang was. Het belangrijkste gevolg van 'Sgt. Pepper' was dat 'men' (muziekliefhebbers/fans/muzikanten/tieners/critici, ... whatever) ging inzien dat een een album niet zomaar een verzameling van losse nummers is, of gewoon een LP om een paar singles te promoten (en dus minderwaardig aan de single), maar een volwaardig op zich. 1967 is trouwens het eerste jaar in de geschiedenis van de popmuziek waarin de albumverkoop hoger lag dan de singleverkoop dacht ik.
Zoals gezegd is dit de culminatie van een proces dat al lang bezig was. Zowel The Beatles als andere muzikanten hadden in de maanden en jaren voor de release van 'Sgt. Pepper', op 1 juni 1967, verschillende vernieuwingen geintroduceerd of bekend gemaakt in de popmuziek. Denk maar zoals gezegd aan de strijkers op 'Eleanor Rigby' of een nummer als 'Tomorrow Never Knows', of de vernieuwingen van andere artiesten.
En nu moet je gewoon even inleven in de spannende tijd van toen. The Beatles waren nu eenmaal de meest invloedrijke band op dat moment, en heel de wereld, zelfs artiesten als Bob Dylan, Frank Zappa of Jimi Hendrix, keek naar de Beatles. Geen enkele band of artiest kon zoveel mensen bereieken. En dan is het op z'n minst knap dat ze met een album als 'Sgt. Pepper' komen. Op 'Sgt. Pepper' kwamen alle voorgaande vernieuwingen samen tot een hoogtepunt; gaande van klassieke en indische instrumenten tot achterwaartsgespeelde tapes. Voor de eerste keer ooit werden de lyrics van de LP uitgeprint op de hoes, het artwork van de plaat was een kunstwerk op zich, en ook al zit er geen echt concept achter de plaat, toch is 'Sgt. Pepper' een of ander magisch geheel, want er zitten geen pauzes tussen de nummers, wat ook nieuw was toen. Op de LP hoor je dit geheel nog beter vind ik.
Tuurlijk waren er wel artiesten vòòr 'Sgt. Pepper' die een album als een volwaardig geheel beschouwden en niet als iets dat als inferieur aan de single. Ik noem een Frank Zappa of een Bob Dylan, die allebei in 1966 een dubbelalbum uitgaven ('Freak Out' en 'Blonde on Blonde'), of de 13th Foor Elevators met hun 'Psychedelic Sounds'. Maar die albums zijn natuurlijk geen 'Sgt. Pepper'. De platen van Dylan en Zappa voelen niet aan als een magisch geheel, in zowel de muziek als de artwork is ook niet veel tijd gestopt en er wordt niet zo rijk geëxperimenteerd met als op 'Sgt. Pepper'. Precies hetzelfde geldt voor een album als 'Psychedelic Sounds', dat op zich wel een geheel is met mooi artwork, maar het is nog steeds een plaat die (deels) het doel had het vergezellen van de single.
In feite is 'Sgt. Pepper' misschien niet de beste maar wel de belangrijkste plaat in de popmuziek. Want welke andere popplaat kan al deze invloed en innovaties voorleggen?