Deep Purple - Now What?! (2013)

Dat is dan weer een andere reden. Maar wel een eerlijke in ieder geval.

Dat een ieder zijn mening heeft als Maiden, Sabbath of Purple fan zal dan ook altijd het twistpunt van het gesprek blijven.

Enkele maanden geleden was ik nog behoorlijk lyrisch over deze plaat, maar die inschatting heb ik toch wat naar beneden moeten halen. Het blijft een degelijke plaat met enkele uitschieters ('Hell to Pay', 'A Simple Song'), maar er staan ook minder geslaagde songs op. Bovendien moet ik Edwynn bijtreden. Morse en Airey zijn Blackmore en Lord niet. Het zijn heel goeie muzikanten, maar die energie en kracht die van platen als 'Machine Head' uitgingen, hoor ik niet meer in terug.

Desalniettemin, niet slecht! Maar die andere oude glorie, Black Sabbath, wint het wat mij betreft dit jaar.

3 sterren

De energie en kracht die er ooit van Ozzy uitging hoor ik er ook niet meer in terug als je met alle geweld terug gaat grijpen naar het verleden. En daar ontbreekt ook nog eens de originele drummert die een wezenlijk andere stijl heeft dan stand-in Wilk. Muzikaal sprankelt Purple me duidelijk meer dan de Sabbath comeback, waar ik ook live meer van verwacht, maar beide platen komen gewoon degelijk uit de verf, zij het dat de Purpelaars van huis uit altijd net iets meer muzikale bagage meebrengen en wat diverser zijn. Dan pakt het ook anders uit. Verder gewoon een kwestie van smaak.

Precies. Het kan er ook aan liggen dat ik deze plaat al meer heb beluisterd dan '13'. Ik hou daar ook rekening met het achteruitgangsscenario.

Ik ook niet.

Dat is dan toch echt een kwestie van wat je eigenlijk precies wilt horen.

Ik heb Machine Head erg hoog staan maar de amusementswaarde voor een DP- liefhebber ligt nauwelijks hoger dan Now What?!

Morse en Airey spelen hoorbaar heel wat af op Now What?!, en heel behoorlijk ook, maar krijgt wat ze doen sowieso wel een eerlijke kans t.o.v. Blackmore en Lord?

We praten over 2013. Jon Lord is helaas overleden, Blackmore kon Deep Purple al jaren geleden niet meer brengen wat moest gebeuren. Al eigenlijk niet meer sinds de (aardige) comeback Perfect Strangers.

Wat Jon Lord nog deed op bijvoorbeeld Purpendicular is zeker niet beter dan wat Airey doet op Now What?! En er is op het gitaarwerk van Morse eigenlijk geen smetje te ontdekken. Het fabelachtige doet zich voor, dat de band volledig klinkt als Deep Purple en dan ook nog eens met het beste werk sinds in ieder geval Perfect Strangers.

Dat Gillan-Paice-Glover, hebben óók hun beste beentje voorgezet sinds jaren, daarvoor zijn te prijzen lijkt mij logisch. Maar Airey en Morse leveren ook een belangrijke topprestatie, waardoor Now What?! het beste album van Deep Purple in dertig jaar is.

Je kunt de prestaties van de toetsenist en de gitarist hier echt niet zomaar wegpoetsen. Overigens, wat is nieuw. Airey speelt al 11 jaar bij Deep Purple, Morse bijna 20. Dan zal het toch redelijk tot wederzijds genoegen zijn.

Je maatschappelijke indeling die je tracht te maken door te bepalen welke amusementswaarde een DP-liefhebber aan dit album moet toekennen heeft gevaarlijke fascistische trekjes. Jij hebt ongetwijfeld het enige juiste oordeel en in je hoofd is een DP-jugend al in de maak. Lazer op met je propaganda en laat je nakijken.

Aan plagiaat doe je dus ook, weinig eigen originaliteit. Maar ik mag als DP liefhebber gewoon vinden dat de amusmentswaarde van Machine Head nagenoeg gelijk is aan Now What?! Eigenlijk best een verademing, 40 jaar na dato.

Je zult het maar de rest van je leven het met Machine head moeten doen.

Meer dan je balletje terugkaatsen leek met niet nodig om je te doen inzien dat je onzin uitkraamde. Maar misschien vergis ik me.


Tuurlijk mag dat. Net zoals ik als DP liefhebber mag vinden dat de amusementswaarde van dit album een pak lager ligt dan die van Machine Head.

Tuurlijk mag dat. Net zoals ik als DP liefhebber mag vinden dat de amusementswaarde van dit album een pak lager ligt dan die van Machine Head.

Als je niet inhoudelijk ingaat op zaken maar uiteindelijk maar een kwalificatie los laat op mensen die het goed vinden door te stellen dat het dan mensen zijn die achter geraniums zitten, kun je verwachten dat er iemand komt die zegt dat je die geraniums kunt steken in een plaats waar het zonlicht niet komt.

Ian Pace speelt een paar tellen het intro van Woman from Tokyo, daar is helemaal nog niets aan tempo ingeleverd. Deep Purple heeft per album altijd tempowisselingen en speelt geen speedmetal. Maar per saldo, en dat is ook juist zo aardig aan Now What?!, klinkt het volledig in lijn met hoe Deep Purple altijd heeft geklonken en beter zelfs, door de goede songs.

Het belang van een goede ritme sectie inzake de sound van een band wordt vaak onderschat. Maar Glover en Pace zijn vanaf het begin twee op elkaar ingespeelde en constante krachten gebleken. Die gaan niet opeens vertragen. Ik zou haast zeggen: die kunnen niet anders dan dit tempo.

Het brave en veilige heeft niets met het tempo te maken. Noch heeft het onbetwiste muzikale vakmanschap er iets mee van doen. Het is meer het gevoel erachter. Dat is heel persoonlijk. Uiteraard.

Wat dat betreft vind ik Perfect Strangers vele malen krachtiger en sfeervoller. Urgenter vooral. En dat was ook al geen speedmetalalbum. Wel een album met Blackmore en Lordchemie in optima forma. Flauw misschien. Maar zo zie ik ik het nu eenmaal graag bij Purple.

Niemand stelt ook dat Now What?! een waardeloos album is. Maar het maak bij mij ook weer niet al teveel los. Het sluit mooi aan op de vorige Purple albums. Niets meer niets minder.

Neuh, tempo en geraniums zijn hier ook totaal niet aan de orde. Wellicht de produktie waardoor het allemaal veel gepolijster, ruimtelijker, gelaagder en gladder klinkt dan een Machine Head. Misschien toch te overgeproduceerd, wie zal het zeggen. Vergeet ook niet dat de techniek de heren zelf hebben ingehaald zo langzamerhand. En dat er heel veel glad wordt gestreken in digitale goocheldozen. Dat was dan ook de gein van de eerste platen. Alles moest nog worden uitgevonden als het ware. En het was nog bijzonder.

Purple heeft de eerste aanzet gegeven tot het speedmetalfenomeen (Speed King, Fireball) maar heeft daar nooit zn handelsmerk van gemaakt. Blues, funk, klassiek, psychedelica, alles heeft men geprobeerd samen te vatten in dit laatste album als een knipoog naar de Purple roots en een diepe buiging naar de overleden oprichter en baanbrekende organist. In mijn oren op een smaakvolle en geslaagde manier, voor een ander die alleen speedmetal dan weer als zijn referentiekader heeft blijft het een duffe bedoening. Na ja, verschil moet er tenslotte zijn ook.

Highway Star. Dat is pure speedmetal. Dat hoor ik hier verder niet. Ik was er ook niet naar op zoek. En ik versta dat ik dat bij Purple ook verder niet zal aantreffen. Het doet aan als het bekende stropopbouwen om de beleving van anderen mee te bekritiseren.

Verder vind ik de produktie geen storend element in deze. Niets stoort me trouwens. Evenmin is er iets dat prikkelt.

Highway Star is gewoon een uptempo rocker, niets meer en minder. Met een nummer als Fireball is volgens mij pas goed de trend in gang gezet. En inderdaad, toen was het heel wat prikkelender dan nu waarin alles al eens gedaan is en er heftiger representanten van bestaan.

Misschien hangt er door het introspectieve karakter iets van een waas van 'bedaagdheid' over Now What, wat niet wil zeggen dat dit geen goed album is. Integendeel. Als je naar de 70 loopt vind ik dit een hele waardige prestatie en laat duidelijk horen wat de heren anno nu nog altijd in hun mars hebben.

Misschien in jouw kringen. En is daar zelfs wat gemompel over fascisme een logisch gevolg als iemand een beetje beeldspraak gebruikt om duidelijk te maken dat er niet genoeg vaart in de muziek zit. En dat hoeft dan inderdaad niet zozeer over het tempo te gaan, maar over de energie en het enthousiasme (het gebrek eraan) waarmee gemusiceerd wordt. De nummers stellen ook niet veel voor. Toch een groot verschil met Machine Head, waardoor de amusementswaarde van Now What?! heel wat lager komt te liggen.

Is dit inhoudelijk genoeg?

Now What heeft wellicht een ietwat ingetogen karakter meegekregen nadat men zich wat bewuster is geworden van de vergankelijkheid der dingen sinds het verscheiden van Jon Lord. Ik geloof dat je de plaat door die bril ook het beste kunt beoordelen. Dat geeft een ander soort energie en enthousiasme die de albums kenmerkten toen hij er nog (bij)was. Als liveband staat DP in ieder geval nog altijd haar mannetje en zijn ook nooit weggeweest eigenlijk.

Dat hoor ik niet zo. In feite borduurt Now What gewoon voort op de koers die vanaf ABandOn is ingezet. Misschien hoort zelfs The Battle Rages On ook gewoon in dat rijtje.

Daarom verbaast het me ook zo dat er ineens weer meer aandacht voor Deep Purple is. De band is nooit weggeweest en brengt eens in de zoveel tijd gewoon een album uit en gaat vervolgens ermee op toer. Now What?! is niet heel veel anders dan anders. Iets gematigder dan vroeger en hoogstwaarschijnlijk onder minimale druk ontstaan.

Nou ja, als je na 8 jaar eindelijk weer eens een nieuwe plaat maakt is dat voor DP begrippen natuurlijk wel iets bijzonders. Er zullen er ook genoeg rondlopen in de veronderstelling dat ze geruisloos van het toneel zijn verdwenen en niet eens meer op zoek gaan. Stukje marketing dus weer.

Marketing inderdaad. Dat denk ik dus ook.

Precies. En in deze tijden is dat van levensbelang om nog een album over de toonbank te laten gaan. Ze hebben er niet voor niks 8 jaar over zitten twijfelen er überhaupt nog een uit te brengen.....

In principe is er ook niks mis met marketing. Maar verwijzen naar de energie en het enthousiasme van de hoogdagen van Machine Head terwijl het een meer ingetogen album is is natuurlijk gewoon misleidend.

Ja dat zie ik ook niet zo. Ik vind het meer een doorsnee van het werk uit het Morse era met toegevoegde instrumentale verwijzingen naar de jaren 70. De reclamebeloftes zijn gelukkig aan mij voorbij gegaan in ieder geval.

Machine Head & Now What?! vind ik beide erg fijne albums maar alle 2 op een andere manier. Nee Now What?! klinkt niet echt meer naar een album als Machine Head maar dat is voor mij ook helemaal niet nodig.
Steve Morse is geen Blackmore, gelukkig niet zeg! Hij heeft gelukkig niet zo groot ego en de band speelt met hem erin opeens met veel meer plezier.
Als deze heren ooit nog een album uitbrengen met de zelfde kwaliteit als Now What?! zou dat helemaal geweldig zijn, al is de kans ook erg groot dat dit hun laatste studio album gaat worden.

Blackmore vindt Morse een van de beste gitaristen en technisch zelfs nog beter dan hemzelf. Dat wil wat zeggen. Aan de andere kant vindt hij het modernere geluid ook weer niet echt passen bij DP. In ieder geval is Morse al beduidend langer van de partij dan Blackmore en dat heeft ook beslist met zijn persoon te maken. DP is sindsdien veel meer een eenheid geworden waarbij alleen de toetsenist ooit moest worden vervangen. En ook die schijnt nergens problemen mee te hebben.

Zelf heb ik ook de voorkeur bij Morse, maar dat is gewoon het hele totaalplaatje.
Deep Purple is inderdaad meer een eenheid dan ooit, dat zie je in live concerten waar de vreugde van af spat maar ook goed te merken op dit album

Precies Karma, de boodschap wordt al vele jaren heel wat prettiger overgebracht, mijn idee.

Dus jullie prefereren de huidige Purple boven de oude Purple? Wauw.

Dat hoor je mij niet zeggen. Maar op de planken is het een duidelijk andere chemie dan vroegah. En het blijkt al bijna 20 jaar te werken dus.

Een goed werkende duurzame eenheid. Zoiets dan.

Heel gezellig maar allesbehalve spannend.