Deep Purple - Now What?! (2013)

Dat heb je mij niet horen zeggen, maar Blackmore zijn ego stond behoorlijk in de weg voor de creativiteit en het plezier van de rest van de bandleden. Dit was vroeger niet zo het geval maar het gedonder begon midden jaren 70 al.
Perfect Strangers hadden ze een mooie come back mee maar tegen de tijd dat House of Blue Light uitkwam was er al weer gedonder in de band.

Tis natuurlijk ook een unicum, ene DP die vroeger door alle personeelswisselingen de ene na de andere spannende/verguisde/lauw ontvangen plaat afleverde en nu eindelijk de formule heeft ontdekt om door te gaan tot de spinnewebben er aan hangen. Dan begin je inderdaad een soort van meubelstuk te worden.

Formulewerk. Dat woord omschrijft hoe ik Now What?! ongeveer beleef.

Van de dertien platen tot en met 1990 vind ik er één echt slecht. De rest vind ik redelijk tot uitstekend. De platen na 1990 vind ik geen van allen slecht, maar ik vind er geen ook echt om helemaal van uit je dak te gaan. In die zin heb ik dus liever dat het knettert binnen de band. Dat levert blijkbaar toch meer spannende albums op.

De volgende plaat gaat misschien vast wel 'Benidorm Bastards' heten dan. En dan nog gaat het knetteren als een natte krant.

Deze heren veranderen niet meer ben ik bang. Ze leveren oerdegelijk vakwerk af maar in hun hoedanigheid hebben ze gewoon weinig meer nieuws te melden dan variaties op oude thema's. Take it or leave it.

Or discuss it.

Ja oké, zo vond ik de albums met Coverdale & Hughes op de zang ook wel gaaf terwijl velen andere die mening niet met mijn delen.
Maar de heren van Purple hebben wel genoeg mee gemaakt, laat ze gewoon lekker spelen en plezier beleven zolang ze het nog kunnen en ik kijk en luister er nog steeds heel erg graag naar.

Now What?! is toch een duidelijke verbetering op het iets wat matige Rapture of the Deep, sowieso de lang uitgerekte instrumentale stukken maken dit album meer Purple dan zijn voorgangers in de laatste jaren.

En zo is dat. Als ik nog zo mocht knetteren als pensionado geeft me dat toch weer hoop voor de toekomst.

Dat "gedonder" in Deep Purple heeft dan wel één van de beste DP albums opgeleverd. Ik geloof niet dat ik veel medestanders heb maar ik beschouw "House of Blue Light" als een fantastisch, Deep Purple waardig, rockalbum. Ik heb dat album niet voor niets 5***** gegeven

Niet om een discussie op te roepen maar ik vind House of Blue Light wel meer gedateerd dan Perfect Strangers. Het klinkt allemaal wat commerciëler voor me( iets wat Blackmore beter vond)
Battle Rages On waardeerde ik dan beter, maar ieder zijn voorkeur natuurlijk.

Dat was top. Ik vond "Come and taste the Band" een wereldplaat (maar ik ben dan ook een Hughes fan)

Zo is het maar net. Als we het er dan maar over eens zijn dat er geen betere (hard)rock band is dan Deep Purple vind ik het best

Deep Purple was mijn eerste echte kennismaking met rock op de leeftijd van 8, dus Deep Purple blijft voor mij altijd een streepje voor hebben.

Deze cd heeft niet veel meer te maken met de echte Deep Purple, zeker niet slecht maar heel anders...Deep Purple begint nu op een kermisattractie te lijken helaas...(zie Deep Purple wacken 2013)

Wat een flauwekul, geloof je zelf in die onzin?

Ik weet overigens niet wat dit album met kermisattracties heeft te maken of met een optreden in Wacken. Natuurlijk zijn ze in vergelijking met In Rock in de loop van de tijd Lord en Blackmore kwijtgeraakt.

Maar heb je de lijst wel eens gezien van iedereen die wel eens een blauwe maandag of iets langer bij Deep Purple heeft gespeeld? Was je reactie toen ook elke keer dat het "niets meer te maken heeft met de oude Deep Purple....."?
Of ben je afgehaakt toen Rod Evans werd vervangen door Ian Gillan in 1969?

Bands hebben altijd met verloop te maken. Nu spelen Don Airey en Steve Morse inmiddels 11 respectievelijk 19 jaar bij Deep Purple. Dus dan mogen ze wel als volwaardige Deep Purple leden worden beschouwd.

Dit album herbergt juist heel veel geluid uit vroegere tijden, dat maakt alles toch behoorlijk verrassend. Airey en Morse lijken daarmee volledig te passen in het concept van Deep Purple dat ze natuurlijk al sinds jaar en dag hanteren.
Maar goed, ze hebben dan ook al jaren kunnen oefenen.

Kom niet aan met het verhaal dat Now What?! "(...) maar heel anders" is, want dat is absoluut niet waar. Eigenlijk is het meer van hetzelfde maar dan van een onverwacht sterk niveau.

Deep Purple stond altijd voor hard rock / metal die laatste cd's van hun zijn wel degelijk een heel stuk minder dan voor 2000, Ian Gillan live 2013 is bijna zielig (helaas) hij was een van de beste rockzangers allertijden maar nu is het eigenlijk voorbij, en Steve Morse is geweldig maar nog lang geen Blackmore.
Deep Purple met Coverdale was uiteraard super die man was een brok dynamiet, samen met Hughes was het af.Tommy Bolin was ook geweldig maar niet in Deep Purple, live was het een drama.(come taste the band is een hele goede cd)

Begrijp me niet verkeerd, Blackmore is zeker een hele goede gitarist maar Morse doet op geen enkele manier voor hem onder. Als er al iemand onderdoet is dat eerder Blackmore dan Morse.
Een tikkeltje overgewaardeerd..

Of misschien overwaardeer jij Morse een tikkeltje.

Meningen...

Helemaal niet, Morse verdiend gewoon alle respect en weet sowieso ook meer emotie in zijn spel te leggen.
Morse is een ander soort gitarist dan Blackmore, de sound die hij Purple geeft vind ik juist erg verfrissend.

Morse is heel goed. Maar in vergelijking met Blackmore surrogaat.

Morse is sowieso al veel uitgebreider in zijn style, ja Blackmore heeft geweldige rifs geschreven voor Purple maar het zijn altijd wel de zelfde soort rifjes en de zelfde soort manier van spelen. Morse is daarin sowieso al veel complexer.

Noem eens voorbeelden dan. Want bij Blackmore zit er wat mij betreft nogal een verschil tussen zijn werk op In Rock, Burn/Stormbringer, Rainbow en Blackmore's Night.

Ik beken wel dat ik geen gitarist ben, maar ik vind het flamboyante van Blackmore meer aansprekend dan het nette spel van Morse.

De opbouw en de manier van de gitaar rifjes vind ik met Burn & Stormbringer nog steeds veel van het zelfde hoor, de solos waren wel briljant van Blackmore.
Het lijkt nu net of ik Blackmore geen goede gitarist vind maar niks is minder waar, ik vind Morse alleen wel wat complexer en uitgebreider.

Ik heb veel van de oudere rifjes van Purple en Rainbow op gitaar geleerd en zelf ook 5 jaar les gehad.
Blackmore heeft veel gave rifjes terwijl Morse mij op emotioneel gebied weer meer doet met zijn gitaarspel.
Perfect voorbeeld vind ik Uncommon Man, prachtig gitaarspel!

Kortom, jij vindt Blackmore overgewaardeerd ten opzichte van Morse.

Meningen. Maar dat schreef ik al.

Blijft alleen de vraag waarom je daar niet mee instemt.

Dat heet een discussie beste Kronos..

Niks mis met discussie wat mij betreft.

Je kunt Morse een geweldige gitarist vinden, zonder daar Blackmore te kort mee willen doen.

Blackmore had het geluk in een band terecht te zijn gekomen in z'n jonge jaren. Waar iedereen nog fris was, op de top van z'n kunnen en vol creatieve ideëen zat.

Dat speelt net even wat makkelijker dan wanneer je te maken krijgt met een band waarbij de aanwezigen inmiddels 45 jaar op de bühne staan.
In die zin, is het des te knapper wat Morse heeft gepresteerd omdat hij dat toch behoorlijk weet te maskeren. Op Now What?! creëert hij een geluid waar, met betrekking tot het eindresultaat, het woord "gedateerd" absoluut nog niet van toepassing is.

Dat is een verdienste, waar we van kunnen zeggen dat we niet weten of Blackmore, die in 2013 ook 45 jaar Deep Purple achter de rug zou hebben gehad, nog iets vergelijkbaars zou kunnen hebben gepresteerd.
Want de destijds 23 jarige Blackmore is inmiddels ook 68 en maakt al geruime tijd niet meer de solo's die we kennen van Woman From Tokyo.

Steve Morse is geen broekie meer. Dat is ook gewoon een oude rot. Groot geworden met The Dixie Dregs en zijn eigen band. Daarnaast nog een poosje bij Kansas rondgehangen voordat hij naar Purple vetrok. Natuurlijk is dat een fantastisch gitarist. Maar nog steeds geen Ritchie Blackmore. Een man die in een kortstondige periode de meest geniale dingen maakte die van blijvender indruk zijn dan wat Morse deed. Daarnaast is het de combinatie van Lord en Blackmore dat Deep Purple aantrekkingskracht op mij geeft. Hoe dat heden ten dage zou hebben geklonken, weet niemand. Dat is puur speculatief. Net zoals de term 'gedateerd' een speculatieve term is.

Mooi stukje Edwynn waar ik het grotendeels mee eens ben

Jullie blijven Morse vergelijken met wat Blackmore deed begin jaren '70 en mijden angstvallig om te gaan met de verschillen in prestaties tussen Morse en Blackmore anno 2013.

Terwijl Now What?! toch echt een album van dit jaar is.

"Kortstondige periode" (van bloei, prestaties) wat Edwynn zegt over Blackmore bij Deep Purple klopt dus ook volledig, maar nogmaals, er bestaat geen band/artiest die elk vergelijk tussen nu en 45 jaar geleden glansrijk zal doorstaan.

In dat kader tegen elkaar afgezet, komt Deep Purple met Now What?! echter een heel eind. Beduidend verder dan wat menig andere oudere artiest neerzet, het klinkt nagenoeg vanouds goed. En die credits moet je de huidige samenstelling van de band gewoon geven.

Voor zover er ook een verschil in prestatie is. Blackmore opereert in een andere richting. En dat doet hij hartstikke goed. Of je er wat aan vindt, is vers twee.



Nee, echt?



Daar ben ik het mee eens.



Dat is arbitrair. Wat ik zelf van het album vind, heb ik al eens gezegd. Er zijn genoeg oudjes ide nog albums maken die me meer aanspreken. Ook dat zal arbitrair zijn.