The Alan Parsons Project - Eye in the Sky (1982)

Dat gevoel heb ik af en toe bij Alan Parsons. Hij probeert dan een sound te creeeren die vooral mooi klinkt en daardoor aan emotie inboet.

Qua techniek is het dik in orde, daar kan ik inkomen. Het gevoel wil er wel eens bij inschieten. Toch doet een song als Old and Wise een brok in de keel ontstaan als ik niet stabiel in mijn vel verblijf.

in die song valt alles op zijn plek. Daar heb ik ook het geschetste gevoel niet bij.

Inderdaad, er staan hier wel een paar songs op die in mijn oren veel te glad zijn of waar geen ziel in zit. Toch denk ik dat ik zo hoog zit met mijn waardering door nostalgische gevoelens die ik bij dit album heb. Kort door de bocht gezegd: een gevoel van liefde maakt blind.

Alles is prima, behalve You're gonna get your fingers burned en Psychobabble.

Overall heb ik er wel een minder gevoel over dan z'n voorganger, The turn of a friendly card.

Sta nog in dubio om ooit mijn eerste versie in te ruilen voor bovengenoemde geremasterde cd. Heb geen idee of de andere nummers een meerwaarde toevoegen aan het oorspronkelijke album.

Oudje die me bij herbeluistering niet tegenviel. Wisselvallige plaat, maar - toegegeven - wel met een paar pareltjes 'Silence and I', 'Mammagamma' en toch ook wel (het een beetje kapotgedraaide 'Old and Wise'. Het is natuurlijk wel allemaal erg braaf en blijft netjes binnen de lijntjes. Feel good muziek, maar geen rock 'n roll.

Braaf, inderdaad. Maar "Eye in the Sky" verveelt nooit. Feel good music it is. Weinig toe te voegen aan het verhaal van Cor.

3,5*

Van een 4,5* naar een 5.0* .... wat een geweldig nummer is Silence and I toch !

Ik heb het dan wel niet meegemaakt dat deze plaat uitkwam, ik heb hem wel mooi op LP en CD. Tijdloze muziek welke voor haar tijd experimenteel was. Old & Wise is natuurlijk een bekende tearjerker, maar de gehele plaat weet mij te bekoren.

4.5*

Vermakelijk album, niet meer dan dat. Naast de bekende nr's Eye In The Sky en Old & Wise vind ik vooral Silence And I een mooi nummer. Daarentegen bevat het album ook een nummer als Step By Step dat, in tegenstelling tot bovengenoemde nummers, de grens overschrijdt van goede smaak. Dat nummer is echt over the top 80's en klef.
Maar al met al een leuk plaatje.

3*

Toch ook wel weer een hele saaie weinige spannende plaat, wel mooi gemaakt en mooi gezongen maar geen greintje emoties, het klinkt allemaal nog al rigide en plat. Het was mijn eerste Alan Parsons project plaat, en gelijk mijn laatste. Achter de knoppen als assistent producer in de EMI studio's te Londen heeft hij aan grotere projecten gewerkt, waaronder met The Beatles en Pink Floyd.

pracht plaat uit de jaren 80

Maar natuurlijk met veel minder invloed op het eindresultaat.

Tja, de bekendste APP-songs vinden we hier terug. Maar ten opzichte van eerdere albums (Tales..., I Robot, Turn of...) komt deze compilatie van aardige tot goede songs wat saai op me over. Dat heeft ook te maken met de gladde productie. Natuurlijk zijn Old and Wise, Psychobabble, Sirius en de titeltrack sterke songs, maar het totaalpakket komt op mij wat mat over.

***

Ik heb altijd gedacht dat Alan Parsons Project een goede band met slechte nummers was, maar heb na het horen van dit album toch maar besloten dat APP een matige band met goede nummers is.

...stond ooit nieuw boxen te kopen en als demo werd er iets gedraaid om de kwaliteit te laten horen. Dit bleek het eerste nummer van APP, eye in the Sky te zijn. ben toen 5 min. later na de platenzaak gegeen en heb de LP aangeschaft.. .
natuurlijk prachtige en tijdloze muziek en hoewel ik later het steviger werk echt ben gaan waarderen, mag deze plaat toch niet ontbreken voor liefhebbers van muziek. Ik scoor 'm vanwege jeugdsentiment iets hoger dan ik waarschijnlijk nu zou doen, maar dat is ook een goede reden

Ja, jeugdsentiment is het wel. Volgde APP enthousiast vanaf de release van de tweede "elpee" I Robot. Maar bij Eye in the sky begon ik af te haken, want teveel van hetzelfde. Ik heb dit album natuurlijk wel, maar draai het zelden. Met de latere albums werd het gelukkiger weer wat spannender.

Luister nu Old & Wise op 3FM, wat een schitterend nummer blijft dat toch!

Het welbekende probleem van The Alan Parsons Project: te gelikt en glad. Ik twijfel bij dit album daarom vaak tussen 3* en 3,5*.

Uit een nummer als 'The Silence and I' blijkt wat voor topmuzikanten hier aan het werk zijn, maar er wordt overal zo netjes binnen de lijntjes gekleurd. Dit gebeurt op alle gebieden: productie, zang, compositie, effecten, etc.

Toch kan ik moeilijk zeggen dat het songmateriaal niet goed is. Er staat maar weinig minder werk op dit album, alleen 'Children of the Moon' en 'Psychobabble' scoren een onvoldoende, en eigenlijk alleen omdat ze simpelweg te saai zijn.

Natuurlijk betekent dat niet dat 'You're Gonna Get Your Fingers Burned' en 'Step By Step' op hetzelfde niveau staan als bijv. het titelnummer.

Een ander minpunt is dat het schitterende 'Sirius' niet verder uitgewerkt is. 1:53 is veel te kort.

'Eye in the Sky' en 'Old and Wise' werden terecht klassiekers, al vind ik ze niet per se het beste van het album.

Aldus Snakeskin in 2008. Beter kan ik het niet verwoorden. Toen de CD speler destijds zijn intrede deed kon je bijna niet om dit album heen, hoewel de Cd als LP al een jaar of 5 daarvoor was uitgebracht. Via een vriend dit album heel vaak gehoord destijds. Op sommige punten een prima CD, maar inderdaad lijkt de sound belangrijker dan de rest. Maar dit gevoel heb ik bij alles wat met symfonische rock te maken heeft, daarom zal ik, tenzij ik de CD niet zelf in bezit heb ook niet met sterren gaan waarderen. Ik vind het eigenlijk nooit slecht, maar vooral saai. Telkens na 1 keer denk je: best wel leuk, maar de tweede keer beluisteren verveelt alweer. Dit album is daar het ultieme voorbeeld van. Voor mij dan. Niets ten nadele van de mensen die hier wel van kunnen genieten.

Een nadeel van symfonisch getinte hi-tec pop of rock kan zijn dat de ziel er vaak uit is .
APP heeft dat helaas ook vaak . Het is eigenlijk gewoon te netjes afgemixed allemaal .
Nu vind ik Eye In The Sky songmatig best een aardige plaat , wel wat voorspelbaar , maar knap ingespeeld en goed bedacht . 6 en 8 zijn overigens erg cliche en met voorsprong de minste nummers van de plaat .

De charme van de gepolijste APP sound is in mijn ogen dan weer
dat je die muziek probleemloos kan draaien als je bezoek hebt. Het geluid
is niet opdringerig en blinkt voldoende uit in melodie en arrangementen
zodat het ook nooit gaat vervelen. En met grote meezingfactor.

APP doet mij in dat aspect aan ABBA denken, maar dan met meer rockimpulsen.

ABBA en APP, niet direct een link die ik zelf zou leggen, maar niets is mij vreemd. Vrije associaties spreken mij wel aan.
Dit album klinkt idd. gepolijst, maar behoud wel zijn charme. Hoewel ik vind dat nummers als You're gonna get your fingers burned, Psychobabble en in mindere mate Step by Step, doordat die nog een redelijke opbouw heeft, de sfeer van deze plaat ontsieren. Vooral na een sterke A kant die met een te korte Sirius, die dan nog wel enigszins overgaat naar het mooie Eye in the Sky en afsluit met Silence and I een verwachting schept voor kant B en dan is opener You're gonna get your fingers burned, zijn titel i.i.g. waard.
Mammagamma bewijst maar weer eens, dat APP schatplichtig is aan Pink Floyd, want de link naar Ummagumma ligt wel heel voor de hand.
Jammer van de wat neutralere nummers, die m.i. niet echt aansluiten bij de rest, anders had er wel meer in gezeten.

Ik heb dit album in huis gehaald vanwege Sirius/Eye in the sky. Die combi vind ik echt te gek namelijk! De rest van het album valt me ook alleszins mee moet ik zeggen. Old & wise is een klassieker die iedereen neem ik aan wel kent. Een prachtig nummer vind ik. De rest van het album kent meevallers (Mammagamma, Silence and I en Children of the moon) en minder geslaagde nummers (Fingers burned en Psychobabble). Toch luistert het als geheel best lekker weg. Al moet je wel van typische jaren 80 sound en nummers houden.

Mooi album. Sirius, Eye In The Sky, Silence And I, Old & Wise... alleen die stukken maken het album al meer dan de moeite waard. De andere stukken zijn hier en daar wat zeurderig en braafjes. Goeie productie, staat nog steeds als een huis. De mooie gitaarsolo's van Ian Bairnson zijn een vermelding waard.

aardig album, mooie afsluiter met old and wise
na de laatste strijker denk je mooi nummer, mooi album en ondanks dat ik het nummer al eens eerder heb gehoord schrok ik toch weer wakker door die heerlijk foute saxofoonsolo

Willen jullie me dit vergeven? Dank u.

Dit project is erg expirimenteel van aard. Prima. Niks mis mee. Ik hou er wel van. Jammer genoeg is het synthesizergeluid nogal... uhhh verouderd. Sommige van jullie zijn er mee opgegroeid, die kunnen er doorheenprikken. Maar als ik het zo hoor... Het is net of ik me in de oude Star Trek waan. Daarnaast mocht het ondanks het exiprimentele karakter allemaal wat minder braaf. De afsluiter is goed, alleen verpest de kitscherige zang het een beetje.

Sorry, ik zal niet stemmen omdat het niet redelijk is om een album te beoordelen op het feit dat ie gedateerd is.

Sinds wanneer is de synthesizer verouderd?

YouTube - ‪Sigur Rós - Svefn g englar‬‏ , om maar even wat te noemen.

Het geluid van dit album is weldegelijk verouderd, chevy. Ik had het niet over de synthesizer is het algemeen.

Meh, zeg dan gewoon dat de sound (quote Lukas: "gelikte orkestprog") van hun je niet aan staat. Ze zijn net zoveel verouderd als Pink Floyd en The Cure, twee bands die je blijkbaar wel heel erg goed vindt.