Editors - The Weight of Your Love (2013)

Tip van mij. Check de gids beter. Is al geweest om 20:15.

Staat ook gewoon op YouTube hoor..

Zoutloos.

Tis nu wel duidelijk dat dit een one-trick bandje is.
Als ze nieuwe trucjes (een eigen sound) uitproberen is het gewoon simpele radio-pop.

Proberen geld binnen te harken.
Ik zou precies hetzelfde doen. Een artiest speelt muziek voor de pepernoten.
Een legendarische artiest hoeft geen concessies te doen.
Editors moet de platenbaas zien te pleasen.

Editors is in mijn ogen nooit simpele radio-pop geweest hoor, dat ben ik echt niet met je eens.

Ik heb het over dit album.

Ik heb het ook over dit album. Misschien niet helemaal duidelijk, maar op de eerdere albums vind ik dat niet het geval, en ook op The Weight of Your Love niet.

Oeps

Heb TWOYL nu meerdere malen tot mij kunnen nemen. Was de eerste indruk al goed, ik durf nu echt te concluderen dat er geen enkel minder nummer op staat. Misschien niet hun beste, maar nog steeds een KLASSEPLAAT!
Wat opvalt is de veelzijdigheid... en de nogal wisselende reacties op het album en de verschillende nummers. Helaas veel zeikerige recensies (vooral de Britse pers gaat - zoals helaas te voorspellen was - helemaal los). Maar hoe onterecht.
Slechte productie? Matige nummers? Emotieloze zang? Ik kan er met mijn pet niet bij.
Maar wat maakt het uit? Als ik het maar goed vind. En - durf ik nu al te voorspellen - velen met mij.
Over enkele jaren wordt dit album waarschijnlijk gezien als hun doorbraak naar het grote publiek. Dat is zeker niet altijd een aanbeveling, maar in dit geval wel!

Kitchenware is anders een Indie-label.

Gisteravond viel ik bij toeval met mijn neus in de boter? Docu op canvas gezien; mijn interesse is gewekt, want ik ken The Editors en hun muziek (nog) niet. Maar daar gaat verandering in komen....

Wat een vreselijke non plaat. Ik hoor nergens een nummer met karakter. Om nog maar te zwijgen over de singel… (en “What Is This Thing Called Love” wat een misbaksel) Alleen “The Weight” “Sugar” en “The phone book” weten me enigszins te boeien. Maar die nummers zal ik na een aantal keer draaien ook wel zat zijn. Sentimentele “middle of the road” stadionrock (wat ik sowieso al heel slecht trek).

Jammer, ik had deze band redelijk hoog zitten (“The Back room” maar ook “In This Light and on This Evening” zijn top platen in mijn ogen). Maar blijkbaar gaan The Editors dezelfde route bewandelen als The Killers en Coldplay. 2,5*

Ja, daar ben ik dus weer. Ik vind het dus echt niet kunnen (zie ook een maand geleden) om deze plaat te vergelijken met het volkomen mislukte Mylo Xilitoto of zoiets van Coldplay. Dat stond niet voor niets, na een paar maanden al voor 6,00 euro bij de Hema (echt waar!). Dat was zo zoet en commercieel: daar sprongen de vullingen van uit je mond. Ook was de songkwaliteit echt laag. Op deze plaat geef je zelf al drie nummers aan, die wel goed zijn.
Je kan het eens of oneens zijn over de gekozen richting, maar er staan minimaal een paar goede songs op The Weight of Your Love. En oh ja: "middle of the road", dat is Emillou Harris, schijnbaar erg goed in dit genre:
Emmylou Harris

Waar vergelijkt hij dan deze plaat met 'Mylo Xilitoto of zoiets'? Hij zegt enkel dat ze dezelfde route bewandelen als Coldplay en The Killers.

Tussenstand van 150 stemmen, geeft een zeer uiteenlopend beeld:
22 % bagger tot slecht (t/m 2,5*)
40 % matig tot OK (3 -3,5*)
38 % goed tot geweldig (vanaf 4*)
Er zijn haters en onvolwaardige fans en die zullen het wel nooit eens worden.
De makkelijke meezingkoortjes zullen wel de bottleneck zijn.
Daar staan dan weer geinspireerde songs tegenover met minimaal 5 krachtpatsers.
De durf tot vernieuwing wordt niet beloond; onterecht lijkt me, maar ik dan ook fan.

Er bestaat ook wel nog iets tussen de hater en de onvoorwaardelijke fan: namelijk, de liefhebber die teleurgesteld is in het zeer matige niveau die deze plaat haalt.

Deze recensie vat het eigenlijk mooi samen mét respect voor hun vroegere merites maar ook met enig realisme tegenover deze CD en zijn overduidelijke tekortkomingen in het bijzonder: Editors :: The Weight Of Your Love - enola . Inderdaad "zo hard op het midden van de weg dat er wel accidenten van moeten komen". Dat er dan gedweept wordt met "vernieuwing" is toch echt wel even zuur lachen hier tenzij je een duidelijke keuze voor een lichter verteerbaar geluid ook al vernieuwend vindt.

Dan impliceert mauricez toch dat Editors richting niveau MX gaat.

Ben het er absoluut niet mee eens.
Hier staan prima nummers op. Je kunt dan inderdaad twisten over de koers.
Mijns inziens is dit een knap album waar veel tijd en energie ingestopt is. Bekijk de documentaire eens.
De band was notabene bijna op de klippen!

De mensen met 2,5* en lager zou ik willen adviseren om het album nog een paar kansen te geven. Ik spreek uit ervaring.
The Weight, Sugar, Honesty, Hyena, Two Hearted Spiders, Get Low en Comrade Spill My Blood zijn echte Editors-songs!
Daarbij zijn A Ton of Love en Formaldehyde inderdaad commercieel maar daarom niet minder goed.
De ballads What Is This Thing Called Love (even wennen in begin) en Nothing (prefereer ook de Rock Werchter versie) zijn goed.
Tot slot The Phone Book en Bird of Prey zijn inderdaad even wennen.

Ik vergelijk deze plaat niet met Mylo Xyloto, ik vergelijk enkel de richting die de band heeft gekozen. Groots, commercieel, makkelijk verteerbaar. Opzich niks mis mee, alleen ik heb er niks mee. Daarnaast erken ik ook dat er een aantal goeie tracks op staan (vandaar mijn 2,5). Al moet ik zeggen dat zelfs die tracks niet blijven hangen, er gebeurt gewoon nergens iets spannends. Dat wat ik op de vorige albums van The Editors wel heb ervaren. Die documentaire ga ik nog wel ff checken! Het is niet zo dat ik The editors nu volledig afschrijf, het is voor mij gewoon een teleurstelling. Maar gelukkig hebben we de nieuwe Sigur Ros dus ik vermaak me wel.

De richting die Coldplay koos was die met de plaat Mylo Xyloto. Kwalitatief ver onder het niveau van de eerste twee platen. Die plaat staat voor de nieuwe Coldplay. Ze zijn ook afgegleden van een fraaie setlist bij concerten naar een veel mindere, door die mindere nummers en andere insteek. Als je nu de huidige setlist van Editors hiermee vergelijkt, dan zie je ook hoe mank de vergelijking is. Coldplay trekt ook inmiddels een heel ander publiek, terwijl dat bij Editors mee zal vallen, denk ik.

Dan het door jou en anderen genoemde groots, commercieel, makkelijk verteerbaar. Denk je nou echt dat de gemiddelde Ik hou van Holland kijker zit te wachten op prachtnummers als The Weight, Sugar, Two Hearted Spider, The Phone Book & Birds of Prey? Zelfs A Ton of Love, hoewel dat wel wat commerciëler klinkt, is voor heel wat mensen lastig verteerbaar. Maar dan nog: een goede commerciële song is niks mis mee.

Als je het hebt over groots, dan zijn er een paar songs die meekunnen in Arena's. Zeker ook een paar van hun eerste drie albums. En dat is inderdaad hun bedoeling: ze willen dit jaar groeien naar Arena niveau: straks in oktober 15.000 mensen in de Ziggo Dome. Dat is toch eigenlijk wel logisch die keuze? Ik vind dat ze daarbij een mooi evenwicht hebben gevonden, tussen de gewenste groei en hun eigenheid en kwaliteit.

Ik vind the Sting en de akoestische versie van Nothing zo slecht nog niet.

Oudere versie Two Hearted S...

Ongelooflijk hoe ze alle energie uit dit nummer hebben gezogen.
Ik kan het bijna niet geloven! Er blijft niets meer van over.
Ze hadden Chris nooit nooit mogen laten gaan.

The Sting

Ook dit klinkt geweldig.
Dit album kon zoveel beter geweest zijn dan het is.

Het gaat mij er niet om wat voor setlist een band wel of niet heeft. We zijn hier om een plaat te bespreken, niet meer en niet minder. Ik heb ooit The Editors live gezien als voorprogramma van Muse. En het beviel mij uitstekend, sterker nog, ik vond het beter dan Muse (wat een debiel circus was dat zeg). Dus ik weet dat The Editors kwaliteit leveren. Alleen slaan ze bij dit album voor mij (nadruk op "mij") de plank mis.

Misschien is deze plaat voor de gemiddelde "ik houd van Holland" kijker wel uitdagend. Maar dat is niet het publiek. The Editors moeten het toch doen van de wat alternatieve luisteraars. En van dat publiek mag je best verwachten dat ze iets nieuws en avontuurlijks aankunnen. Maar blijkbaar hebben de heren besloten een stap te zetten naar het grotere publiek. Waar, zoals ik al eerder zei, niks mis mee is. Alleen het is niet aan mij besteed.

Daarnaast ben ik gewoon een beetje allergisch voor "stadion rock nummers". Maar dat is uiteraard puur smaak

Ik wil nog ff benadrukken dat ik The Editors nog steeds een hele fijne band vind. Ik zal deze plaat ook zeker nog een aantal keer beluisteren. En wie weet! Misschien gaat er nog een halfje af, misschien zelfs een halfje bij!

Zonde inderdaad.

"The Sting" had mooi ipv "What Is This Thing Called Love" gekund.

Ookal heeft het nummer nog wel heel erg de "In this light and on this evening" vibe. Zou misschien een beetje misstaan.

@mauricez:

Nee natuurlijk slaat het album voor jou de plank mis. En voor mij niet. Dat is gewoon zo. Alleen wat bedoel jij dan met 'een stap zetten naar het grotere publiek'? We zijn het volgens mij eens dat dit niet de gemiddelde Ik hou van Holland kijkers zijn of die van de concerti in Rosso in de Gelredome. Mijn punt is dus dat het volgens mij wel mee valt, dat het een klein stapje is, wat de band nu zet met dit album. En inderdaad nog steeds voor de 'alternatieve muziekliefhebbers'. Maar dan wel straks in de Ziggo Dome en Het Sportpaleis.

Toch iemand die het snapt. Ik meen hier al -tig keer iets gelezen te hebben wat de link legt tussen het grote gebaar, stadionsound en een daaraan gekoppeld overkoepelend succes. Op deze hippe site wordt door sommigen nog heerlijk in het dino tijdperk geleefd. In de jaren '80 kon men het grote gebaar en het grote succes nog linken, echter niet meer in 2013. Welke acts verkopen dezer dagen albums, en worden zowel door fans als critici oneindig opgehemeld? Bon Iver, Arcade Fire, The National om maar wat te noemen.

De zogenaamde stadionsound bands worden keer op keer geridiculiseerd en raken hun muziek aan de straatstenen niet kwijt. Denk maar aan The Killers, Glasvegas, Hurts, White Lies of Chapel Club. Zelfs voor Interpol was het 'grootse' doch naar mijn mening uitstekende OLTA de doodsteek. Rockartiesten en al hun varianten zijn geen wereldsterren meer vandaag, de Lennon en Bono van deze generatie heten Kanye West en Jay-Z.

Eerste single A Ton of Love is hiervan het beste voorbeeld, of je 'm nu goed of slecht vindt, één ding staat vast, commercieel was het een immense flop. Hoezo doorbraak naar het grote publiek? Een commerciële zet? Best bizar voor een single die niet eens de mainstream radio haalt. Ik zie het eerder als een logische evolutie bij een band die alweer aan zijn vierde album toe is. Voorts was het, dacht ik, Dikkop die het einde van de post-punk revival (en indie) scene zeer treffend schetste.

Wat niet wil zeggen dat Editors niet wil proeven van het mainstream succes. De echte fan weet dat Smith al ten tijde van The Back Room verkondigde ooit op een dag de Peppers te zullen verdringen als hoofdact op de festivals. Dit in acht genomen mag deze 'stadionsound' weinig verbazing opwekken.

Zoals ik al verwachtte na het zien van de docu op canvas eergisteren pakt deze plaat mij meteen bij m'n muzikale 'guts' - al na 1 luisterbeurt..... dat wil wat zeggen! (Had ik ooit eerder bij het zien van een docu op de TV in 1982 over een sixtiesband en ook bij een docu over de meest virtuoze gitarist aller tijden). Ik denk dat mijn waardering voor dit album nog gaat stijgen; dat zal dan komen door vooral de nummers van de originele 11 nummers tellende plaat - de bonustracks vind ik iets te veel folk. Stem van zanger doet me denken aan die van Brendan Perry van Dead Can Dance, en dit soort baritons hou ik van...... Bas- en gitaarpartijen mooi. Overige instrumentarium moet nog meer onderhuids komen.

De muziek van dit album doet me zo nu en dan denken aan een combi tussen Interpol & The National, maar dan met een eigen elementaire sound als de rode draad. Progressieve-Post-Punk-Revival-Indie-Rock?

Fijne recensie in OOR!
Gelukkig heeft Harm Goustra er de tijd voor genomen om goed te luisteren.

OOR

Jammer wel dat hij denkt dat No Sound But The Wind voor die achterlijke prent Twilight is geschreven

Een beetje teveel middelmatigheid, da's de korte samenvatting voor dit album.

De openingtrack The Weight vind ik een hele sterke opener, maar daarna kabbelt het album er lustig/rustig op los. 2de track Sugar heeft in de intro een geluid dat me doet denken aan 'army of me' van Björk en die vergelijking krijg ik daarna niet meer uit mijn hoofd, en de rest van de tracks erna is op dit moment 1 lange monotone gelijklopende reeks songs.

Hyena valt me nog op, maar alleen voor zijn titel, want de zanger steekt zijn REM-idolatie nooit onder stoelen of banken en dan is dit een mooie verwijzing in de titel naar een REM-song. Maar de song zelf is weinig memorabel.

Editors heeft ook wat last van de markante stem van hun zanger Tom Smith, waardoor alles heel snel heel herkenbaar klinkt. Op dit album is zijn stem ook behoorlijk vooraan gemixt, en steunen de nummers ook vooral op de zang, maar dat maakt het in dit geval ook weer wat saai. Smith heeft wel een mooie stem, maar na een tijdje gaat hij bij mij wel vervelen, zeker als het songmateriaal weinig afwisseling/opwinding brengt.

Harm heeft het begrepen