The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Ik hoorde toevallig vandaag "Red Eyes" (ken de rest van het album niet) - ben ik de enige die denkt dat het zo een nieuw (solo)nummer van Lindsey Buckingham had kunnen zijn?!?

Prachtige plaat.

Een mooie plaat, maar ik doe er niet lyrisch over. Prachtige sound, prima geproduceerd ook, maar er ontbreekt net wat teveel een mooi bruggetje of een spannend 'afslagje'. Daardoor krijgt het hier en daar toch wat kabbelends met dat stug doorklappende uptempo drumritme en in een paar tonsoorten zoemende synths. Echt één van de betere platen van dit jaar so far, maar net niet zo'n album die me verrast naar adem doet happen of uit mijn stoel doet opveren.

Wel, ik vind ze goed, maar om er nu meteen Springsteen bij te sleuren is er wat over.
Misschien dat ik er na een tijd wat bij doe, ik hou namelijk erg van zogenaamde gaze. En dit klinkt inderdaad alsof M83 of SLowdive wat Springsteen/Neil Young invloeden hebben verwerkt. Tijd gaat uitwijzen of dit een blijver is of aan de kant gaat liggen. Toch fijn plaatje, en als we dan toch smijten met referenties, An ocean in between ... daar schemert toch wat Suicide door, of ben ik nu de enigste die dat denkt? En die hun Dream baby dream werd gecoverd door The Boss.

Maar nu eerlijk, ze gaan nog veel bokes met galm en gitaar mogen eten om een 5* te krijgen van mij, die is eigendom van The Boss....

[quote]Zuurmatje schreef:
Ach ja, urgentie... Als je er belang bij hebt dat die classic rock van dire straights en consorten weer terug op de kaart wordt gezet, zal dit ongetwijfeld een urgente release zijn. Voor de liefhebbers van alt.trap/grime (om maar eens een zijspoor te noemen) een stuk minder.


Classic Rock is dit natuurlijk niet, in geen velden of wegen. Dit vergelijken met het onvergeeflijke saaie Dire Straits is bull,
Springsteen meets Kurt Vile meets Shoegaze, hele mooie plaat
Ik vind dit heel mooi, minder mooi dan bv Darkside of Daughn Gibson, de topplaten van vorig jaar, en waarschijnlijk ook minder mooi dan de laatste van Damon Albarn. Ik bedoel maar dit is niet alleen voor classic rockers

Mooi album. Jammer at 3FM het ook heeft opgepikt, gelukkig tot nog toe zonder hitresultaat.
Vergelijk?? Ik hoor The Waterboys terug, maar soms ook flarden Hats van The Blue Nile. Maar misschien ligt dat wel aan mij ....
Een van de beste platen van 2014 tot nog toe.

Waterboys hoor ik hier echt niet in ouwe

Opener Under The Presure klinkt heel erg jaren 80.
Voornamelijk de Roxy Music ten tijden van Avalon in het dromerige gitaarwerk vermengd met het ritme van Fleetwood Mac wat ze hadden bij Tango In The Night.
Gedurfde opener trouwens; ik zou niet gekozen hebben om een album gelijk met zo’n lang nummer te beginnen.
De aandacht blijft er zeker wel bij, maar dit is meer een afsluiter.
Het einde is dan ook echt aan de te lange kant.

Red Eyes is meer een geschikt nummer hiervoor, geen wonder dat deze als single is gekozen, en de vaak genoemde invloeden van Bruce Springsteen hoor je nu wel terug; maar ook hier meer de jaren 80 periode, dezelfde soort ingetogenheid als bij I’m On Fire.
Adam Granduciel is niet zo krachtig in de zang als Springsteen, en de galm die er over zijn stem wordt gelegd vind ik niet echt een toevoegende waarde, die had kaler mogen zijn.
Wel prettig is die onverwachte schreeuw, die mij telkens aan Frankie Teardrop van Suicide doet denken, waarna de versnelling er eventjes in gaat.
Dit nummer pakt mij wel, al kan ik niet geheel benoemen, wat mij zo mee voert.
Het is geen meezinger, die in je hoofd blijft hangen, maar het heeft iets prettigs.
De lente, las ik terug bij een andere recensie, misschien is dat wel zo.
Vergelijkbaar met Noah and the Whale - The First Days of Spring misschien?

Bij Suffering is de galm weg, en ergens klinkt de grootmeester Neil Young door, maar dan wel met een stuk meer geklooi met effecten om het gitaarspel enigszins proberen te evenaren.
Dit lukt ze niet, maar dat kan ik ze vergeven, onmogelijke opgave.

Waarom de sterke New Order achtige drumpartijen bij An Ocean in Between the Waves gelijk zo naar de achtergrond verdreven worden, is mij een raadsel.
Halverwege komen ze op een vreemde manier weer terug, beetje raar gemixt, lijkt wel dat de volumeknop eventjes omhoog wordt gezet, en daar blijft het dan bij, zonde.
Wat is die gitaar vervolgens prachtig, wel weer komt Fleetwood Mac (Big Love) in mij op, maar oh zo heerlijk.
Mark Knopfler, maar dan zonder het suffe imago, die zou ik ook kunnen noemen, maar wat heeft dit mooie geheel een klote eind.

Disappearing heeft iets romantisch in zich; kampvuurtje met gitaartje, maar hier past een ander soort begeleiding bij.
Drum en bas lijken van een ander geheel te komen.
Het Cock Robin huppeltje mag van mij ook een stuk korter; The Promise You Made gebeurde wat meer in.
Vreemd dat het mooie Lost In The Dream zulke misstappen heeft, het had nog zoveel beter kunnen zijn.

De piano in Eyes In The Wind zorgt wel voor afwisseling, en het verhalende doet mij denken aan de typerende Schotse voordracht van Mike Scott van The Waterboys, maar dit is de schuchtere variant met een vleugje Bob Dylan.
De saxofoon die de laatste adem uitblaast, wordt te weinig benut.

Je verwacht vanwege de lengte van The Haunting Idle een echt pakkend liedje, maar dit stelt mij teleur, teveel effecten, zonder dat het echt ergens naar toe gaat.
Pink Floyd nadoen, zonder echt einddoel?
Ik weet het niet.

Burning zou net als Red Eyes goed kunnen scoren, de Bruce Springsteen van de jaren 80 is weer aanwezig, en dit klinkt commercieel genoeg om een groot succes te kunnen worden.
Als The Cure liefhebber vind ik dit prachtig, want nu hoor je niet Knopfler of Buckingham gitaar spelen, maar een Robert Smith.

Het titelnummer Lost In The Dream is misschien wel het sterkste nummer, weer Bruce Springsteen, passend op Tunnel of Love, maar dan als hoogtepunt.

In Reverse is zeker ook een geschikte afsluiter, bijna Bijbels als 40 van U2 hoe dit begin wordt voor gedragen, helaas komen vervolgens weer de overheersende Fleetwood Mac, Bruce Springsteen, Roxy Music en Cock Robin elementen de boel een beetje verzieken

Het klinkt misschien allemaal wat negatief, maar er zit meer dan genoeg schoonheid in het geheel.
Voor mij is het totaal geluid nog niet af, hopelijk is dit een soort van sleutelplaat, om hierna met een definitief eigen geluid te komen, want die eigenheid zit er wel in, maar komt voor mij nog te weinig naar voren.
De wereld is wel toe aan een band met een mooi verfrissend geluid, en The War on Drugs zou dit zeker kunnen bieden.

Mooi geschreven Deric! Ik ben wel benieuwd naar je score voor het album

Deze ouwe hoort The Waterboys ook, en niet zo zuinig. Zet This Is The Sea maar eens op! En ze staan ook nog eens vlak naast elkaar in mijn cd-rek.

Ik ken hem alleen via Spotify, dus nog niet in bezit, maar op 4 ** zal hij zeker uit komen.

Zal zeker even checken ouwe dibbes, de nummers die ik van wb ken herken ik er niet niet. Blue nile wel

Solide plaat. Wel heel erg veel van hetzelfde.

[quote]Grootfaas schreef:


Red Eyes klinkt mij als dire straits in de oren met een vleugje i'm on fire.
Zo gek is dat helemaal niet.

schitterend album van een band die voor mij nog onbekend was.
En goed nieuws voor alle mensen die naar Pukkelpop gaan, want ik heb gisterenavond pas ontdekt dat deze band daar gaat optreden.

Dat gaat dus een dik feestje worden op de festivalweide! Ik ben benieuwd naar hun live-act...

Waterboys? Jazeker, met name door de percussie en de stembuigingen. Is dat erg? Wel nee. Wat wel erg is dat het concert in Paradiso in oktober a.s. al stijf uitverkocht is.

Het feit dat ik zo nuchter laaiend enthousiast kan zijn over deze plaat, ligt er misschien ook een beetje aan dat ik het album heb binnengehaald (leak) voordat er onwijs veel aandacht van de pers/media eromheen werd gecreëerd. Ik vond het gewoon gelijk een fantastische plaat, die alsmaar groeide en groeide. Was niet zo bezig met de mening van de criticasters. Daardoor heeft het mijn band met Lost in The Dream zo verstevigd. Ik kon nu echt zelf ontdekken zonder meningen van buitenaf. Dit is gewoon persoonlijk zonder twijfel dé beste plaat van het jaar.

Ééntje waarvan ik gewoon weet dat ik dit jaar na jaar zal blijven luisteren. Ijzersterke plaat zo hoog als een heuse wolkenkrabber waarbij alles mooi samenhangt, de invloeden werken, tekstueel prachtig zijn, en de zang nooit vervelen doet. Standaard mijn vaste keuze is wanneer ik deze niet kan maken in het grote aanbod aan artiesten onderweg. Verdriet, hoop, en bezinning is wat overtuigend voorbij komt. Altijd staat deze plaat voluit aan, en geniet ik weer volop. ''Under the Pressure'' is misschien te langdradig, maar ik vergeef het ze maar. Mooie opener!

Klassieker in alle opzichten. Verhoging naar 5*. Verdiend

Wat blijft deze plaat toch goed. Verveelt nog steeds niet.

Sluit ik me volledig bij aan.

Het is gewoon een goeie plaat, maar ik snap niet waarom iedereen dit zo ongelofelijk de hemel in prijst. Het zal wel weer hip zijn om dat te doen ofzo.

Natuurlijk, de meningen van anderen zijn gebaseerd op het 'hip' willen zijn

Heb een beetje vertrouwen in de oprechtheid van meningen van anderen.

Ik vind het een baggerplaat.

"Baggerplaat"? Iedereen zn mening natuurlijk maar tis toch echt geen justin bieber..
Ik ontdekte under the pressure via de myradio app. Gelijk helemaal verkocht, wat een gelukzalige muziek. Krijg er geen genoeg van. Ook red eyes, ocean en in reverse draai ik steeds weer opnieuw.

Dat blijkt, want tot mijn verbazing staat 'ie weer op 1 in de rotatielijst!

Mijn absolute nummer 1 van dit jaar! Komt geen enkele plaat bij in de buurt.

Fijn om met deze plaatde zomer door te komen, zowel s'ochtends in de auto naar mijn werk, of s'avonds laat buiten, heeft een heerlijke vibe , ik begrijp dat sommige luisteraars zich storen aan de evt eentonigheid, ik heb er vooralsnog geen last van.vond het vorige album ook zeer te pruimen.de invloeden van een band komen van allerlei artiesten, deze hoeven voor mij niet perse bij naam genoemd te worden, vind dat gelijk zo'n stempel.ga maar weer genieten

Strikes a nerve omdat het me aan mijn jaren 80 terug laat voelen, maar dan ook weer tijdloos Dylanachtig. Voor mij denk ik beste van 2014, zeker tot nu toe. Zelfde vibe als waking on a pretty days van Kurt Vile, geen toeval natuurlijk (bandmaatjes geweest). Prachtige lange gelaagde songs, veel reverb. Droom weg van eindeloze thunderroads a la Springsteen. Mooi!

Voor mij begon de lente eerder dit jaar met Lost in the Dream. Nog meer specifiek eigenlijk met An Ocean Between the Waves, dat inderdaad grote gelijkenissen vertoond met de titeltrack van Kurt Vile's Waking on a Pretty Days. Ook die plaat had een groot "draai je ramen en de volumeknop open" gevoel en staat ook permanent op allerlei compilatie cd's in de auto. Helaas ook gemixt met top 40 crap en diverse K3 songs, zodat onderweg zowel voorin als achterin iedereen tevreden is. Gelukkig is mijn zoontje nog jong en slaapt hij 's nachts overal doorheen en dus kan het album vanavond laat weer op de draaitafel:) Erg fijn en de simpele vinylversie ook overigens. Geen volledig overbodige 180 gram persing (gewicht maakt niet het verschil, eerder de kwaliteit van de persing) maar sobere schijven die indrukwekkend klinken op de Micro Seiki.

Zelden een plaat gehoord die me zo heeft gepakt. Het unieke is dat de magie blijft na maandenlang luisteren. Het prachtige instrumentale stuk in Suffering, de snik in Lost in the dream (oh wat eindigt dit nummer magistraal ontroerend) en Eyes to the wind bezorgen mij tijdens een avondrit een traan in het oog. Hier komt voorlopig geen plaat meer overheen.

Dikke 5 sterren en die raken ze wat mij betreft niet meer kwijt!

Ik heb deze plaat nog niet geluisterd, maar wel verscheidene malen aangekondigd gezien. 600 stemmen met een stergemiddelde boven de 4,00, dus dat beloofd heel wat.

Vandaag hoorde ik voor het eerst iets van deze band, toen ik bij de stort in 's-Hertogenbosch goederen aannam. In een van mijn oren had ik een oordop aangezet met de radiozender 3FM erop. Die draaide de nieuwe single 'Under the pressure'. Toen ik dit nummer hoorde, dacht ik dat het een (onbekende) new-waveplaat was uit 1981 tot 1983, de naam van de band was nog niet genoemd, maar toen ik de Dj, THE WAR ON DRUGS hoorde zeggen, dacht ik, dit is een veelbelovende band. Dit album moet ik ook echt gaan beluisteren. Dit zal ik zo snel mogelijk doen.