The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Dat hoor ik er toch echt niet in. Imo ligt de sound van beide bands mijlenver uit elkaar.

De zang hoor je er inderdaad in terug.

Ben ik het mee eens - 'k zou die afstand niet graag lopen.

Adrian Boarstburyland is niet een van mijn favoriete zangers; Jongens gewoon nog een goed luisteren: The Cult and The Sound -die hetzelfde klinken - give me a break. Tiet vur nije oartjes of nye spullegies.

Oja en Sneeuwitje klinkt ook als Bonny St Clair - en daarom kwam ze nooit buiten spelen: ze had al zeven dwergen!

Bij Winning hoor ik ook wel de stem van The Cult in terug. De keyboardpartijen lijken soms ook op wat The Cure later bij Just Like Heaven laten horen.

@DR - Een ding kan ik checken - die Cure-verwijzing; de andere zou ik een keer bij mijn zwager moeten beluisteren. Het was met name die stem van Ian Astbury waarom ik bij The Cult afhaakte na 1 - 2 albums , bovendien hing er IMO - nb- een beetje 'poser'-sfeertje omheen hangen zo van "rockers die ook wel eens een beetje wave wilden doen". Dat was tenminste mijn vaststelling mid/eind jaren '80 en die werd door een aantal lieden gedeeld. Over andere groepen waren de meningen sterker verdeeld.

Over The Sound - en zeker dit album: de hele groep unaniem uitermate positief, maar dat kan haast niet anders met die goede live concerten en de inzet van die band. Toen ik deze lp kocht vorig jaar (weer) kocht, kon ik kant 1 nog gewoon helemaal meezingen - heb ik niet gedaan, voor de huisvrede, want ik heet geen mju-zing-man.

Dat sfeertje kwam later inderdaad wel bij The Cult om de hoek kijken (ik heb ze mee gemaakt op Pinkpop, en de uitstraling van Ian Astbury stond mij ook niet aan). Het album Love is echter zeer goed.
Maar het ging om de vergelijking die Germ aan haalde, en die snapte ik wel. Het is niet bij elk nummer even hoorbaar. Zo hoor je in de verte ook wel het wanhopige er in terug van de zang van The Gun Club. Het zijn verder inderdaad totaal verschillende bands.

Wat geef ik dit meesterwerk 4,5 sterren? De volle 5 waard. Prachtige nummers van een constant en onbetaalbaar hoog niveau.

Zo is het maar net...

Prachtige plaat. Al sinds de jaren 80 niet uit mijn top 10 te krijgen.
Skeletons, Contact the fact & Fatal flaw zijn mijn favorieten.
Zoals hierboven ergens genoemd hoor ik er geen Ian astbury in, maar als je naar "Winning" luistert, weet je meteen waar U2 de mosterd haalt.

Dit noem ik nou een meesterwerk. Lekker duister, gruwelijk mooie melodielijnen, mooie meslepende zang en composities. Alles aan dit album is mooi met een capital M. Jammer dat de re-releases ook al vervallen zijn .

Heb deze al op CD en nu tweedehands ook op LP gekocht op internet.

De instrumentatie is puik, donker doch fris en kraakhelder. De nummers daarentegen slepen totaal niet mee, alleen het openingsnummer heeft enige urgentie.

Ze hebben ook allemaal zowat dezelfde vorm. Zo van: [insert weinig verheffend couplet] [insert weinig verheffend couplet] [JUDGEMENT!] of [coupletje] [refreintje] [SKELETONS!].

Nee, het zit allemaal goed in elkaar en de instrumentatie is hier en daar om van te smullen, maar de liedjes worden na Winning nergens meer interessant.

Muzikaal zal ik niet met je twisten (hoewel het kriebelt ) maar om te spreken over weinig verheffende teksten vind ik toch wel van plank en misslaan en dergelijke. Prachtige persoonlijke schetsen, een inzicht in de geest van een man (Borland) die zijn hele leven geplaagd werd door stemmen. Ontroerend en mooi.

O, maar ik sprak ook alleen over de vorm van de liedjes. Die hebben me voldoende afgeschrikt om niet naar de teksten te luisteren.

Maar misschien gaat het muntje alsnog vallen als ik de tekstsheet erbij pak, dat is me met meer artiesten overkomen. Al heb ik het gevoel dat ik al voldoende vertrouwd ben met de nummers om er ineens die extra dimensie in te ontdekken die het gros hier kennelijk wel ziet.

Geef het de kans, Omsk. Ook zonder tekstsheet. Het gaat hier om de bezieling en de emotie.
We hebben hier niet te maken met een product wat boven de rest uitsteekt door middel van een bovenmatige produktie of opzet, maar iemand's pure en rauwe ziele-roerselen.

Je hoeft niet zelf met je leven in de knoop te zitten om de bevlogenheid en frustratie ervan te voelen.

Borland c.s. schreven dit werkje niet om eens lekker van naar de Ferrari-dealer te gaan. Het valt m.i. meer te zien als buitengewone privé-muziek, naar buiten gebracht als een soort van zelf-exorcisme. Best zware termen, maar in dit geval dekken deze moeiteloos de lading.

En vind je het aan het eind van de rit nog steeds niks, dan is het geen traincrash. Je hebt het geprobeerd en het is niet jouw cuppa.
Prima toch.

Man, man, Borland in het NV-Huis en op dat anti-atoombom festival had ik niet willen missen - nog niet voor een Testarossa. De vintage memory aan The Sound staat in mijn geheugen gegrift; "Winning", "Skeletons", "New Dark Age" prachtsongs die in de ziel snijden tot in het diepst - pure, rauwe, intense emotie met diepgang. Helaas is er ook in een ander opzicht een parallel met JD: het zelfgekozen levenseinde van Adrian Borland.

Ben het weer met je eens beste Mjuman, ik voeg er graag Judgement en Silent air aan toe.
Dat deze band destijds niet meer bekendheid heeft gekregen ongelooflijk.
Zo zie je maar weer, een goede PR is een vereiste voor meer bekendheid onder het grote publiek, niet om een uitstekende plaat te produceren.
Ze zochten de publiciteit misschien bewust niet op?

The Sound op zijn best. Meesterlijk album en zeker een van de betere uit 1981. Geniale sound!

Erg jammer dat dit album niet meer te krijgen is, wel hoop ik ze binnenkort op de beurzen of rommelmarkt te vinden. Al is de kans klein want wie doet zo'n album nu weg?

Dit is echt een van de meest ondergewaardeerde albums ooit! Had in het rijtje 80-ers Pornography, Closer, New Gold Dream en Unforgettable Fire moeten staan onder anderen. Waar mensen die platen vaak wel kennen, moet deze het nog steeds voornamelijk van word of mouth hebben.. de tragedie van The Sound

een steengoed album , hun beste , heb ze 5 à 6 x live gezien in belgie en altijd weer de beuk erin , heb nadien nog gesprekken gehad en pinten gedronken met adrian , toffe kerel , moest niet veel hebben van echo & the bunnymen , ook aan u 2 had hij een hekel omdat ze veel meer succes hadden dan hen , was wel zeer emotioneel van t'ene uiterste naar t' andere maar life wat een energie , speciale gast en zeker geen faker !!!!!!!

Je kunt ook zovaak met zovelen roepen dat iets ondergewaardeerd is, dat het uiteindelijk vanzelf op juiste waarde getaxeerd wordt. Dat is met dit album wel in extreme vorm gelukt, het staat zelfs in de top 100. De tijd dat dit onderschat genoemd mocht worden is echt wel voorbij. Als je naar last.fm gaat heeft The Sound voor een oude Engelse band aardig wat luisteraars (tien keer zoveel als And Also The Trees en een derde minder dan The Chameleons die een uitgebreidere discografie en een Amerikaanse naamgenoot hebben) en verder kom ik hem ook erg vaak tegen.

Behalve in de winkel helaas. Want als deze eens voor een euro of acht in de schappen zou liggen zou ik hem meenemen, terwijl ik niet eens zo'n fan ben. Platenbonzen, winkeliers, wie er ook over gaat, grijp uw kans, want verkopen gaat hij.

Berichten verplaatst naar The Sound.

Discussie over de top 250-notering van dit album verwijderd. Horen in het forum

zwaar overschat album, winning is een lekker begin, meer zit er niet in!
Is iemand opgevallen dat deze bovenstaande zin rijmt?

En dan toch 4 sterren geven voor een zwaar overschat album met één lekkere track, je bent knettergek....

Is iemand opgevallen dat deze zin ook rijmt ?.......

Soms vraag ik me wel eens af ; waarom lees ik eigenlijk nog de updates: waarom erger ik me dan toch ( een klein klein beetje) aan 24 jarige betwetertjes die de waarde van een classic album (nog?) niet kunnen inschatten.
Doet het toch een beetje pijn?

Onder het mom van "gedeelde smart is halve smart" kan ik je meedelen dat ik soms ook wel wilde dat ik een PDF had voor MuMe (een puber deposit filter - alles wat jonkies neerplempen wordt dan gefilterd).

Bedenk dat dan ook de posts van users als Jellorum en Lost Highway gefilterd worden en dat zou jammer zijn; en verder - schijnt zo te zijn - verstand komt met de jaren (en vervolgens verdwijnt het ook weer met de jaren).

Voor mij is dit een essentiële plaat en ik ben kindsgelukkig dat ik hem weer heb op vinyl en ik heb de dierbare herinneringen aan de concerten van The Sound in mijn geheugen gegrifd staan. Heb je eenmaal Winning, Sense of Purpose of Skeletons live gehoord en gezien, sla je niet meer van die zottenklap uit.

heeeeeeee, ik zie net dat die eerste zin rijmt!

Kun je zo'n PDF niet ergens downloaden Mjuman ??

Dit heb ik ook een tijd gehad; kan het nu van me afzetten.

Aan de andere kant : iemand mag toch zijn mening over een album geven ??

Ik heb in het topic Meest Overschatte Albums op MuMe ook aangegeven wat ik overschatte albums vind.
En daar kan ik makkelijk een top-30 plaatsen.......................... !
En dan hou ik me nog in.