The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Met een totaalscore van 4,17 op 324 stemmen niet panikeren, heren.
Hoge bomen vangen veel wind, zo ook deze plaat van The Sound.

Ik heb een stil vermoeden dat klassiekers op MuMe evenveel
onvoorwaardelijke 4 of 5 sterren stemmen van jonkies of dummies krijgen
dan dat ze door dezelfde doelgroepen worden afgestraft.

Ik hoor trouwens liever spreken over dummies: mensen
die weinig affiniteit hebben met het genre of de artiest, maar
die toch gewoon sterren gaan uitdelen (volgens mij dus evenveel
in de positieve, dan in de negatieve zin). 't Zijn natuurlijk vooral
de zuurpruimen die ook een giftig berichtje moeten nalaten.

Ik zou de jonkies in deze echter niet onderschatten.
Het is wel degelijk zo dat een postpunk en new wave revival
in de huidige generatie kansen heeft, zolang wij ons concentreren
op het promoten van dit werk ... keep up the good work.

Voor mij is de eerste vraag altijd:
hoe komt het dat zoveel mensen dit goed vinden?
Wat zou het zijn dat ik mis als ik het zelf niet bij de eerste draaibeurt voel?
Zo'n plaat als From the Lions Mouth hoor je volgens mij
alleen daarom al een tweede en derde kans te geven.

Maar het klopt wel: sommige groeiplaten hebben meer draaibeurten nodig
en andere groeiplaten hebben wat meer levenservaring van de luisteraar nodig.
Twee maal groeien, zij het op een andere manier.

@Daz - ken je dat boek van Malcolm Gladwell - Blink (of de vertaling ervan) nog niet - over hoe wij als mensen in een 'blink' beslissingen nemen.

Wie baseert nou zijn aankopen op een eerste draaibeurt in de platenzaken? Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa - ik heb ook wel eens misgepeerd door een plaat na een luisterbeurt af te schijven, terwijl het achteraf toch een juweel bleek. Maar tav Skandolphus ga dan niet meteen je onkunde aan de klok in de hoge toren op het MuMe-dorpsplein hangen.

Tja... aangezien dat er nu niet meer in zit, is er voor een jonkie aan deze plaat ook niet veel eer meer te behalen?

Niemand. Maar dat beweer ik ook niet. In het download en fileshare tijdperk hoeft dat niet. Mijn leerlingen lopen dagelijks met mp3 en ipod rond. Er wordt gedownload tegen de sterren op. Vaak om eens van te proeven. En dan weer weg te gooien. Daarom pleitte ik even voor dat greintje respect. Waarom na een draaibeurtje, meestal zelfs maar een paar seconden, de boel al afschrijven. Geef een plaat die door zovele mensen op handen gedragen wordt een eerlijke kans. Stel jezelf in vraag in plaats van die paar seconden of liedjes die je op het eerste gezicht niets deden. Over die leerlingen gesproken: het is wel leuk als je plots een gozer van 16 hoort vragen aan een leeftijdsgenoot, beiden met ingeplugde multimedia, of ie Joy Division kent. Dan gaat deze leraar even stilletjes blozen.

Geboren rond het sterfjaar van Cobain
De tijd gaat als zand door de vingers...

Jumping to conclusions? Dat is niet wat ik zei; het concert (er zijn live registraties) was een bijzondere ervaring, bovenop de muziek op het album (op zich al zeer goed).
En er is genoeg eer te behalen; Joy Division - die schijnen ook niet meer op treden - wordt ook nog volop gewaardeerd en verkocht.

Ik heb het gevoel dat The Sound ook nog zeer goed verkocht zou worden, als je de albums tenminste kunt vinden, want dit is samen met de albums van Joy Division toch een van de bekendste en beste (voor mij in ieder geval) albums uit de (new wave-) geschiedenis



Ik vind dit ondanks het gemis van een live-optreden meegemaakt te hebben, toch zeer goed mogelijk voor een 'jonkie' om dit album uitstekend te vinden. Er zijn inderdaad wel YouTube-filmpjes, maar dat geeft toch niet de echte sfeer weer, die je beleeft tijdens zo'n concert.

From The Lions Mouth is voor mij een van de pareltjes uit de jaren '80. Ik vind het moeilijk om hier favorieten op te kiezen, want er is geen enkel minder nummer, maar Winning en vooral New Dark Age steken er nog net iets bovenuit en vind de beste nummers. Ook de live-uitvoering van Silent Air op Youtube is van een verbluffend hoog niveau, en dat nummer komt bij mij dan ook op 3

Heehee, Dazzler en Oldfart, ik zie niemand deze plaat compleet afbranden, maar als het over mijn punt van onderschatting gaat: dat heb ik netjes uitgelegd, de berichten zijn alleen naar het kopje artiest verplaatst.

Verder ben ik een liefhebber van veel jaren '80 muziek, en geef ik toe (heb ik op de vorige pagina ook al gedaan) dat het geluid van deze band fris, goed en voor mijn part belangrijk was. Het volgende gedeelte waar ik dan op ga letten zijn de nummers. En die vind ik gewoon te voorspelbaar, met steeds dat toonloos-drammend zingen van de songtitel als eerste zin van het refrein in zowat elk nummer.

Neem verder niet te veel aanstoot aan mijn hersensspinsels, want nogmaals: ik erken dat dit muziek is die zich in productie kan meten het beste en vernieuwendste van hun tijd. En waar invloedrijke muziek me op zichzelf zosoms koud laat (Television, Wire en een heleboel van die grunge-precendenten bv.) is dit best een frisse douche op zijn tijd. Maar voor mij niet meer dan dat.

Maar ik ga als de donder achter hun andere albums aan, dat moest van C_D, en wat ik ervan gehoord heb klonk erg goed .

Dit ging over Skandolphus, die sprak van een "zwaar overschat album" (een pagina terug) en gaf er 4* voor.

Ik ben niet zo fan van live-albums, maar In the Hothouse is absoluut een van de betere, en een van de weinige die ik regelmatig draai. Komt natuurlijk niet in de buurt van het zelf meemaken maar een prima surrogaat.

Waarschijnlijk ten overvloede, maar ik heb deze CD dus nergens overschat genoemd, ik boorde slechts de filosofische discussie aan hoe lang iets onderschat genoemd kan blijven worden . Verder speelt op dit moment Jeopardy door het huis, meer nieuws volgt..

[Edit: dit was een reactie op een verwijderd bericht]

Er zijn 5 cd's met live opnames van The Sound - The Dutch Radio Recordings, 9,95 per stuk - oa bij Plato. Daaronder het roemruchte No Nukes concert (Utrecht 1982); voordat Musicmeter bestond hield een aantal MuMe-users, OW'ers, hier al een virtuele mini-meeting.

Ik hoop toch niet dat je mij tot die groep genaraliseert

Ja ik ben een twintiger en denk eerder dat dit album in het algemeen zwaar onderschat wordt....

Alleen als een user het tegenovergestelde beweert en dan ook nog zegt dat maar één nummer "leuk"is vraag ik me af waarom hij dit album dan toch 4 sterren geeft, vooral omdat het album 0,17 hoger staat dan zijn eigen stem, hoezo overschat

Als ik op een in mijn opinie zwaar overschat album met maar één "leuk"nummer zou stemmen zou ik het hoogstens 2,5 sterren geven.

Lastige discussie hoor met die onder- en overschatters.. mensen moeten The Sound gewoon net even wat meer tijd geven. Winning slaat in als een bom, maar jesus, als je eenmaal toe bent aan de rest weet je wel waarom dit tot de quintessential behoort wat de jaren 80 heeft voortgebracht. Woede, frustratie, berusting, cynisme.. het komt allemaal langs in een tempo wat de heren van Joy Division niet zouden bijhouden en nog tig keer beter geproduceerd. Overschat? Deze band kan nooit overschat worden.. Ik hoop dat één van die Interpols of andere Halvezols nog wat mag leren van Borland en co.

Overschat, onderschat?
Ik geloof niet dat dit album of het debuut onderschat worden door postpunk liefhebbers op MuMe, wel door het bredere publiek, maar ja dat is wel te begrijpen. Als een album goed gewaardeerd wordt door liefhebbers van het genre dan is dat m.i. het hoogst bereikbare voor een band.

Ik kan het niet laten om hier dan even te wijzen op twee bands die wel onderschat worden door wave/postpunk/shoegaze liefhebbers, nl. the church en for against.

Tuurlijk, dit album hakt er wat minder stevig op in als Jeopardy, maar dat de urgentie hier ontbreekt ....?
Daar kan ik niet helemaal bij, bijvoorbeeld Skeletons en Possesion klinken zeer urgent en gedreven wat mij betreft.

Wat niet meer terzake doende berichten verwijderd en een bericht verplaatst naar The Sound

Vandaag nog eens beluisterd ... integraal
en zonder kids die op de achtergrond voorbij rennen.

Prachtig ... van voorzichtig 4 sterren naar onbetwist 5 sterren.

Nog een draaibeurt of twee nodig om tot een recensie te komen.
De eerste vier nummers zijn machtig ... in het midden was ik even de aandacht kwijt,
maar naar het einde had de leeuw me weer bij m'n nekvel.

Nog geen favorieten aangeduid: te veel kanshebbers.

En wat een hoes toch ... Daniël in de leeuwenkuil.

Er was ook een warm gevoel dat me overviel.
In het diepst van de miserie blijft de muziek hoopvol.
Deze plaat heeft iets met hope of met "to cope".

Omgaan met je angsten of zoiets.
Ik kom er later op terug.

Ik zit er klaar voor, o Maitre 'D.

Him gone, on hola d-jay - one week more; hold on!

Gisteravond maar eens gedraaid, lekker album, vol met Wave acpecten a la ouwe Cure en Joy Division.

Favorieten Skeletons, en The Winning

En ik deed gisteravond net hetzelfde ...
Eerste 5 tracks en de laatste 2 zijn pure winnaars.
Track 6 vind ik iets minder, 7 en 8 zijn losser uit de pols.

Later meer.

FROM THE LIONS MOUTH 1981

Als iemand mij morgen vraagt om postpunk te definiëren,
dan grijp ik vanaf nu naar dit onvolprezen album van The Sound.

Vooreerst is er de basgitaar die als een rusteloos,
zoekend hart doorheen alle nummers klopt.

Daarnaast zijn er de krassende gitaarpatronen.
Ze illustreren de zielepijn van het vervreemde individu.

Tenslotte hoor ik mistige synthesizers.
Zij vertolken en romantiseren de hoop.

Winning opent als een eersteklas winnaar.
Meteen hoor je de balans die het album zo sterk maakt.
De donkere baslijnen en de lichtere toetsen van de synthesizer.
En een gitaarpartij die me aan Cocteau Twins, of anders nog,
aan het debuut van Dead Can Dance doet denken.

Sense of Purpose huppelt iets meer, heeft een pop inslag.
Ik hoor bijvoorbeeld Modern English op After the Snow.
Machtig hoe deze muziek me uit het slijk wil trekken.
"Uplifting" is het sleutelwoord. Een helende dans.

Contact the Fact heeft wat ik een typische Cure bas zou noemen.
Maar opnieuw ontwapent Adrian Borland me met zijn tedere vocalen.
Een likje A Flock of Seagulls (dialogerende gitaren en synths).
Ik vind de plaat ook zo mooi geproducet ...

Skeletons laat me toe een lijn te trekken naar Echo & The Bunnymen.
Iets venijniger in de zang ... Borland trekt wat harder van leer.
Toch raakt hij me dieper dan de iets theatralere Ian McCullough.

Judgement heeft een avontuurlijker arrangement.
Ik ben zijn vijf albumtracks onderweg en diep onder de indruk.
De eerste beluisteringen lieten vooral de productie horen die nergens scherp is.
Een okeren klanktapijt zou ik, de hoes indachtig, bijna schrijven.
Gedempt met bas en synths op de voorgrond gemixt.
Drums en gitaren ademen op de achtergrond.

Fatal Flaw blijf ik het flauwste nummer vinden.
Een vier sterren song, dat wel, puike albumtrack, maar iets anoniemer,
minder die kwaliteitsstempel van The Sound dragend.

Met Possession en Fire volgen twee songs
die meer uptempo zijn, iets traditioneler van aanpak.
De gitaren treden meer op de voorgrond, waardoor de indruk ontstaat
dat ze dichter tegen de live-versies aanliggen.

Die twee spontane tracks geven het album een frisse impuls.
Opnieuw wordt vermeden dat dit een zwaarmoedige plaat wordt.

Silent Air is een bijzonder intrigerend nummer.
De vocalen van Borland neigen hier wel erg naar Jim Morrison.
Plots krijgt de plaat een soort van singer songwriter twist.
Misschien is dit wel het beste nummer van de plaat?
Net omdat het zo verrassend uit de hoek komt.

Words end in disaster
On the rocks, in pieces,
I know something lives on there,
But I can't say what it is,

You showed me that silence,
That haunts this troubled world,
You showed me that silence
Can speak louder than words.

New Dark Age is een perfect afsluiter.
Hier is wel ruimte voor enige theatraliteit.
Opnieuw hoor ik The Doors in Borlands interpretatie.
In het uptempo refrein loeren labelgenoten Echo & The Bunnymen
weer om de hoek. Een kanjer van een finale dus ...

... met dan toch weer een heel merkwaardig slot
in het niemandalletje Hothouse dat na een lange pauze
de luisteraar als een ultieme party crasher ten dans roept.

Pas na een paar draaibeurten komen de songs echt tot leven.
Het zijn niet de nummers die op elkaar lijken, maar de klankkleur.
Niet makkelijk om verschillen aan te duiden tussen gedoodverfde winnaars.

Geen confrontatie (Joy Division) of snijden (Cure).
Van een ontroerende schoonheid en eerlijkheid is deze plaat.
Ontwapenend, ontroerend, helend en hoopgevend.

Hij hoort in mijn top 10. Alleen nog even uitvissen waar ...

Borland had bedongen dat - bij zijn leven - het werk van The Sound uitsluitend zou worden gereleasd zoals de oorspronkelijke verschijningsvorm - daarop stond The Hothouse niet.

Deze re-release is in zekere zin een compromis: er staat meer op dan op het oorspronkelijke album, maar onder één titel (met addendum). CD heeft gevonden (zie het topic NW/PP album van de dag) dat Silent Air is opgedragen aan Ian Curtis (weet niet of dat eenmalig was - bij een live optreden - of dat het voor de hele opname gold - al lijkt de tekst wel in die richting te wijzen).

Het gelijknamige live album (op Statik) is eigenlijk een must have. maar lastig te vinden - net als het andere werk van The Sound - rechten-issues (Alicia heeft dat ooit uitgezocht en beschreven). Er is een vijftal cd's met live opnames (Dutch radio recordings) gewoon verkrijgbaar.

Even vanuit een existeentieel point of view (en dat snijdt hout bij The Sound): "There's gaping hole in the way we are" (Skeletons) en "Here it comes, the new dark age" vind ik redelijk confronterend; het gebrek aan emotionaliteit, aan compassie en het naken van een nieuwe middeleeuwen ("new dark age") beschouw ik als confronterend. De middeleeuwen zijn lang als een donkere, sombere periode van de mensheid gezien - vandaar ook de aanduiding "The Dark Ages". In zekere zin sluit de existëntiële boodschap van "Sense of purpose" daar naadloos bij aan - je zou bijna denken: "give me something to believe in, something worth fighting for".

Bij tijd en wijle is Borland net zo open als Curtis, misschien nog directer qua beeldtaal.

De teksten liggen nog op mijn studietafel ... dat moet nog groeien.

Maar ik zie toch telkens weer die oproep "to cope with life" ...
Zoals in Sense of Purpose duidelijk blijkt.

A call to arms, a call to use arms
A call to brains, a call to use some brains
A call to the heart, a call to have a heart
To have a sense of purpose again

Ian observeerde en registreerde meer naar mijn aanvoelen.
This is the way ... step inside ...

Adrian reageert hierop, plaatst kanttekeningen en vraagtekens.
A call to the heart ... to have a sense of purpose again ...

New Dark Age is inderdaad confronterend.
Ik lees twee houdingen: "Some" gaan op de vlucht,
maar "I" kijkt het leven recht in de ogen.

Net als Daniël de leeuw ...

In the darkest times
Darkest fears are heard
And from the safest places
Come the bravest words

Some make a quiet life
To keep this
Scared old world at bay

I catch your eyes
Before they fall to the ground
We're running out of time, breath and steam
We're running down

Borland springt niet op de barricades zoals een Bono.
Adrian trekt niet ten strijde, maar overweegt het wel.
Hij plaatst op zijn minst lichtbakens van hoop.
Beiden communiceren met de luisteraar.
Een oproep ... a call to the heart ...

Ian niet zo ... Ian observeerde en bracht in kaart.
An angry voice and one who cried ...

.. in my humble opinion ofcourse ...

ps. Winning heeft een baslijn die ritmisch naar New Dawn Fades neigt.

I was going to drown,
Then I started swimming
I was going down,
Then I started winning
Winning - winning

Sense of Purpose (net als Skeletons) - ik zeg het vanuit het bewustzijn van de ondertoon - is een song die heel goed in het Nederland van vandaag de dag zou passen: een oproep om medemenselijkheid, mededogen, compassie ("have a heart"). De 'arms'zijn dan figurrlijk: het woord en de discussie met 'all who are wrapped up in our safety, comfort and complacency" - zeg maar de mentaliteit van 'het zal mijn tijd wel duren'.

"What are we going to do, I'm asking, asking you"is niets meer of minder dan een oproep: aan welke kant ga jij staan?

Borland doet vanuit de pure existentie een oproep, hij is geen wereldverbeteraar zoals Bono - hij palavert niet met Bill Gates, Mandela en de Paus - hij treedt op op een No Nukes festival en schaart zich achter het idee van de manifestatie. Ian Curtis deed geen oproep, hij rapporteerde - Curtis is introverter, de dichter, Borland, extroverter is de vaandeldrager van een idee. Curtis' communicatie kwam niet altijd over (Barney: "but at the time we didn't realise, he fucking meant what he sang"), die van Borland kon je niet ontgaan, mede door de verontwaardigde intensiteit.

"Sense of purpose"wordt verkregen door medemenselijkheid, wat was het kenmerk van de hel niet l' enfer sont les autres en als die autres (anderen) medemenselijk zijn, verdwijnt de hel en krijgen zij (de anderen) daardoor een 'sense of purpose' - een Sinngebung des Sinnloses (volgens Heidegger).

Heb ik ook al ergens in 2007 gezegd:

Mag ik je aanraden dit nummer wat vaker te draaien en op je te laten inwerken onder lezing van de tekst. Doet niet onder voor de rest van het album.

A fatal attraction
Been growing away from the light
And I can't come back now
Until I drag myself out of this vice
Sense of distance when you stand next to me
I've made a strange disappearance
One that no-one can see
You can't reach me anymore
Turn to face the fatal flaw

We all have weakness
Moments that we can't contain
Right now I'm all weakness
I'll make another retreat again
Sense of distance when you stand close to me
I've a strange disappearance
One that no-one can see
You can't reach me anymore
Turn to face the fatal flaw
A fatal attraction - fatal flaw
Been growing away from the light - fatal flaw

Wat opvalt is de verslagenheid en gelatenheid, daar waar in andere nummers de strijdbaarheid en vaak ook de hoop de boventoon voeren. Deze verslagenheid wordt nmm perfect muzikaal verbeeld door de monotonie van het nummer. Laat je meezuigen!
Ik vind Fatal Flaw tekstueel eigenlijk een beetje een atypisch nummer. Als rode draad door het oeuvre van Borland loopt het thema "hoop". Hoop op een betere wereld en hoop op betere persoonlijke omstandigheden. En dat is nmm ook een belangrijk verschil met de teksten van Curtis

LIGHT A FLAME IN THE DARK
LIGHT A FLAME IN MY HEART
LIGHT A CANDLE TO SEE ME THROUGH THESE TIMES
HANDS REACH FOR HANDS NOW
WE JUST NEED EACH OTHER NOW
SOMEONE TO HOLD ON TO IN THESE TIMES
THERE'S A NEW WAY OF LIFE
IT'S UP AHEAD
LOOKS LIKE AN OPEN ROAD
BUT WHAT'S UP AHEAD?
WITH MY OPENED ARMS I'M FRIGHTENED TOO
LOOKS LIKE THE NEW WAY OF LIFE
TAKES ME AWAY FROM YOU
ALWAYS KEPT CAUTION CLOSE AT HAND
NEVER THREW IT TO THE WIND
I AM WARY OF THE UNKNOWN
BUT I CAN'T STAY THE SAME
NEVER CHANGE, NEVER CHANGE
WE MUST TAKE THIS FUTURE AND MAKE IT OUR OWN

(New Way of Life - EP: Shock of Daylight (1984))

Een ander thema dat Borland met enige regelmaat aansnijdt is het vertrouwen in de helende werking van de liefde:

When nothing is coming your way
And nothing's going right
You're walking with an angel in your dreams
But walking the night in your life
What does the future hold
As it shows a hand so cold
Where is the hand of love

You've been hurt before
You remember the times
And still you want to take your place
With the hopeful and the blind
And when you start to feel
All your wounds begin to heal
You've found the hand of love

I've heard this song since I woke
The morning after we met
And as long as you know
What we could be
I will not regret
It's calling out to you
Though I don't expect you to
Show me the hand of love

Well nothIng is coming my way
And nothing's going right
But I know that will all change
When I can trust again
And when I start to feel
All my wounds begin to heal
I've felt the hand of love

(The Hand of Love - album: Thunder Up (1987))

Tenzij je "arms" letterlijk zou lezen als "armen" natuurlijk.
Daar doet dit nummer me aan denken: laten we elkaar dan
toch nog eens even knuffelen ... affectie als enige wapen
in een door overbewapening dolgedraaide wereld.
Missiles ... we schrijven koude oorlog, early 80s.

@CD ... de teksten (zoals gezegd) moeten nog doorsijpelen.
Misschien zit daar de verborgen kracht van Fatal Flow ... muzikaal
vind ik het inderdaad eerder monotoom, bijna berustend.

Ik lees mooie beschouwingen.
Dat onze impressies een hart onder der riem mogen zijn.

Ja, Starsailor, goed om te zien dat we er onafhankelijk
van elkaar zo over dachten ... ik voel me er net door gesterkt.

Open brief van Adrian Borland uit Oor 1(1982, 13 januari).
http://www.freewebs.com/bunkersoldier/Adrian%20Borland.jpg

De open brief is een statement van Borland naar aanleiding van
anti-raket betogingen in Nederland toon hij daar met The Sound optrad.
Werpt alweer een interessant licht op de persoon achter de songs.