The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Omdat de tracktitel een paar jaar geleden is gewijzigd, waardoor alle voorkeursstemmen zijn verdwenen.

Voor mij is dit denk ik het beste nummer van het album, al begint Winning aardig in de buurt te komen. Als ik een favoriet nummer van deze band moet kiezen kom ik waarschijnlijk bij Monument of Missiles uit, of anders bij I Can't Escape Myself. Toch wel gek, aangezien ik dit album overduidelijk hun beste vind.

Op de een of andere manier komen de songs of From the Lions Mouth pas echt tot hun recht in de albumcontext. Veel meer dan hun andere albums voelt dit als een goed afgestemd geheel. Een eenheid als een conceptalbum, maar dan zonder concept.

Ik ben nog niet zo bekend met de andere albums van deze band, alhoewel ik recent Jeopardy eens beluisterd heb. New Dark Age steekt er voor mij ook bovenuit op deze plaat, met Winning op een mooie tweede plaats.

Zetten de discussie die bij All Fall Down ook weer oplaaide nog even voort. Ik heb geen bewijzen kunnen vinden dat het budget van E&tB hoger was voor de productie van HUH. Ongeveer dezelfde studiotijd, dezelfde producer en opnamestudio (Rockfield). The Sound kwam direct na E&tB de studio binnen, ze hadden tegen Jones kunnen zeggen: hetzelfde recept!

By the way, CD, ik vind dit album ook een stuk dynamischer klinken dan Jeopardy en All Fall Down en mijn waardering is daarom ook een stuk hoger (naast het feit dat de composities beter zijn uitgewerkt).

Daar geloof ik geen iota van: dan doe je de persoonlijkheden van Mac en Adrian ernstig tekort. Mac is volgens zeggen een behoorlijke control freak en Adrian was een zeer aimabel mens, emotioneler, minder perfectionistisch.

Ik geloof er helemaal niets van dat ze net zoveel tijd in de studio hebben doorgebracht, tenzij ik echt de lognotes zie. Aan HuH is gewoon af te horen - bijv bij Show of Strength, de timing van de drums tov gitaar dat de nummers vaak gespeeld zijn ín de studio.

Crocodiles was een succes; de aansluitende tour eveneens. Het label kon gewoon meer geld besteden aan E&B dan aan The Sound. Tekenend is dat in Rip it up and Start Again The Sound slechts eenmaal genoemd wordt, al is dat nog altijd vaker dan The Comsat Angels die in the UK ook geen potten konden breken, hier wel. Succes in het thuisland is altijd een conditio sine qua non - de labelwisselingen van CSA zijn wat dat betreft een helder bewijs.



En ik vind dit album gewoon vlakker klinken dan HuH; lees ook wat over dat album op de wiki is te vinden. En dan is er nog de vraag hoeveel uur Jones heeft eraan kunnen besteden ná de opnames.

Denk hier eens over: imho voelde Borland zich sterk emotioneel betrokken bij 'zijn nummers' - in hoeverre is het dan haalbaar/mogelijk om nummers eindeloos te herhalen teneinde perfectie te bereiken? Volgens mij niet - en volgens mij lukte dat bij JD alleen omdat Hannett als een autocraat opereerde, de band zelfs wegstuurde bij zijn edits en Stephen Morris vanwege het geluidseffect ongeveer liet stikken in de lucht uit de insektenspray-bus (het effect in Decades)

Ik denk, Mju, dat we elkaar wel kunnen vinden. Het verschil in persoonlijkheden heeft ongetwijfeld een rol gespeeld, maar Will Sergeant was de bepalende factor in het geluid van HUH, niet McCulloch. Ik denk dat dat de bepalende factor is geweest, Sergeant wist precies hoe het album zou moeten klinken.

Dat Sergeant de stille kracht was van E&B bleek idd tijdens de live optredens. Hij had muzikaal aardig wat in zijn mars; dat bleek ook uit het (enige?) solo-album dat ie begin jaren 80 maakte - meer richting ambient.

Mac was wel de frontman naar buiten; misschien was het de combi van die twee, in overleg met Korova's A&R-man.

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat je - vanwege de krachtige emotionele lading - nummers als Winning of Sense of Purpose 15 maal of zo achtereen kunt spelen om de laatste noot nog recht te leggen. Die vergen imho te veel betrokkenheid - en daar ligt een parallel met JD/Ian Curtis: ook hij was heel sterk betrokken bij zijn songs.

Daar zit denk ik het verschil tussen The Sound en E&tB, The Sound was Adrian Borland, zanger, tekstschrijver en componist, E&tB was meer Mac als zanger en tekstschrijver en Sergeant als componist

Alhoewel je bij The Sound de inbreng van Graham Bailey en zeker Max (Colvin) Mayers niet moet onderschatten, kan ik me daar wel in vinden

Meesterlijk album waar ik The Sound mee leerde kennen, nu de box in huis gehaald waarbij deze plaat voorzien is van bonus tracks en BBC Sessions.
Ik voorzie dat From The Lions Mouth ooit de volle mep gaat opleveren.
Pareltje.

Ik durf er wel een kratje bier op te zetten Tequila, FTLM is echt hun enige meesterwerk

Pas onlangs deze band en dit album ontdekt. Geen idee meer hoe of door wie. Maar dat maakt niet uit. Ik heb het ontdekt .

Ga snel meer luisteren van deze band.

Nog niet lang geleden ontdekt. Nondeju, wat is dit goed! 'Winning' niet weg te branden van mijn youtube playlist. Hoe kan het dat dit in de vroege jaren 80 niet op het populariteitsniveau van U2 en Echo and the Bunnymen zat?
Triest verhaal wel rond deze band en vooral Adrian Borland. Wel een mooie geheime schat voor de muziekliefhebber.

"From The Lions Mouth" is een brok in de keel. Iedere keer dat ik dit album beluister, moet ik even slikken.

Slowchat verwijderd.

Marketing. De jongens van de The Sound hadden niet de looks van U2, Echo en zijn Bunnymen of Duran Duran.

Klopt, de band had waarschijnlijk niet de goede "marketinglook" op dat belangrijke moment, maar Adrian had wel de meest felle "look" van allemaal!
Zie hem nog staan op dat podium!
Gelukkig dat kwaliteit, op gegeven moment in de geschiedenis, toch een keer komt bovendrijven...

Zou het ook niet te maken hebben met de songteksten? De grafstemming die Borland in zn teksten stopte waren vast minder aantrekkelijk voor de discjockeys toendertijd dan Zondag, bloederige zondag, of Ik ben zo hongerig als een wolf. Borland zong eerder of neergang, depressie, donker, problemen, angst, de te grote druk vh leven etc. Daar word je niet vrolijk van.

Samen met Faith (The Cure), Octber (U2) , Heaven Up Here (Echo), Juju (Siouxsie) en deze mijn handvol 'çlassics' van topjaar wave/postpunk jaar '81.

Favorieten hier Winning, Judgement en New Dark Age.

Dat is zeker zo, maar de muziek is veel minder neerslachtig. Het is vrij up tempo en melodieus genoeg voor de radio toendertijd.
Toch werd het niet echt opgepakt.
Wellicht ook de grootste frustratie van Borland die op latere albums veel.minder zwaar op de hand werd.

De man heeft echt tot zijn dood toe keihard gewerkt om zijn muziek wat breder onder de aandacht te krijgen.

Een tragische held eigenlijk. Het moest kennelijk zo zijn.

Een held voor velen... met een fanatieke aanhang vooral in de lage landen, toen en nu... en zo zal het wel blijven ook! Daarom krijg ik altijd een brok in de keel bij het beluisteren van deze plaat. Maar niet alleen bij het beluisteren van deze plaat, ook bij het solowerk en andere samenwerkingsverbanden.

'k zou bijna zeggen: bel Professor Barabas (Suske en Wiske) en vraag of je zijn tijdsmachine nog eens mag gebruiken, kan je Telamon mooi meenemen naar No Nukes (april '82), als educatief muzikaal mentor - "grafstemming" - wie geen gevoel heeft, moet gewoon gaan zien en horen .

Rotterdam Arena '84 kan natuurlijk ook!

Prachtige foto's!

Ik vind dit samen met Gentlemen van Afghan Whigs mss wel de beste hoes allertijden

Ik heb het over zijn teksten, Mjuman.

Als zijn teksten het belangrijkste waren geweest, waren ze wel als dichtbundel gepubliceerd.

"Grafstemming" zelden een typering gelezen die zo ver ernaast zat! Thuis draaide je The Sound om de concerten te herleven. Voor je naar concerten ging draaide je ze ter voorbereiding.

Intens, gedreven - veel meer dan bijv Joy Division en CSA gaf TheSound het idee dat het mogelijk was om met gebundelde krachten te WINNEN. Jim Kerr had in al zijn messiasneigingen gewoon naar Borland moeten kijken hoe je ' t echt deed.

Waarom denk je anders dat The Sound op No Nukes stond? Om ons op ons naderend einde - een nucleaire ramp - voor te bereiden?

" Grafstemming" - is imo behoorlijk 'beside the point zwampelen', al is zwijgen als het graf dan weer het andere uiterste

Dank je, Franck Maudit Het was een unieke belevenis om Borland aan het werk te zien én te horen! Helaas is er geen geluid bij, al zijn er opnamen van dit concert uit '84 bekend. Ter voorbereiding gaat helaas niet meer, maar de herbeleving is meer dan een mooie herinnering geworden!

De 5 blauwe live-cd's (Dutch Radio Recordings) blijven natuurlijk de moeite waard; net als in the Hothouse - hier op vinyl aanwezig

The Sound

Je hebt helemaal gelijk Mjuman. Na herbeluisteren is hij op dit album (nog) niet zwartgallig maar somber. Hoe kon ik er toch zo ver naast zitten? Moet de regen van de afgelopen dagen zijn geweest.

Nee, je moet van te voren goed inlezen en/of verdiepen (in het verleden voor 'ouderen' of nu , jongeren die niet er zo 'in' zitten' ) , want sommigen slaan je dan uit 'ego' met feiten/inzichten om de oren (Judgement) , waarmee ze die (je oren ) ook 'wassen' ; anderen zeggen/vertellen het weer neutraler (zonder 'eigenbelang' /Silent Air).

Verder niet zo nederig doen ; jij bent net als ik of anderen evenwaardig als user.

Voor mij de beste new wave plaat uit die tijd!