Pink Floyd - A Saucerful of Secrets (1968)

Hier teert 'The Floyd' nog op de laatste uitspattingen van Syd Barrett en is men al bezig om nieuwe muzikale horizonnen te ontdekken. Dat levert in 'Set the controls..' al een pareltje in het PF oeuvre op en aan de andere kant vliegt men ook weleens uit de bocht. He titelnummer is vervreemdend, al komt ie naar mijn smaak in de live-uitvoering van 'Live in Pompeii' nog beter uit de verf. De laatste track moet één van de meest macabere songs uit de jaren zestig zijn, dat kan niet anders.

Laat ik meteen maar met iets positiefs beginnen. Hoes ontwerpen waar je uren na kan kijken en daarin nog steeds nieuwe dingen blijft zien is zeer grote kunst te noemen. Zo ook deze van A Saucerful of Secrets van Pink Floyd.

Ja, en dan hetgeen wat in de verpakking zit, past dit wel bij het ontwerp? Volgens mij wel, Heerlijke muziek die je laat zweven in een wereld waar je de vreemdste zaken tegenkomt. Drums die niet gelijk aan rock doen denken. Tot er ineens over een zekere Corporal Clegg wordt gezongen. Het roept bij mj een gevoel van carnaval op, maar dan op een bizarre manier. Wonderlijk dat dit na al die jaren leuk blijft.

Een track als A Saucerful of Secrets heeft model gestaan voor de kosmisch muziek. Mooie sferische klankpartijen met spannende geluiden er in verwerkt die niet te plaatsen zijn. Zelfs zonder een verdovende drug kom ik althans los van de grond en laat me mee zweven naar vreemde werelden waar ik het bestaan niet van ken. Al zie ik nog niet wat de hoes moet voorstellen, hij wordt steeds mooier en mooier. Het orgel van Wright versterkt dit gevoel nog eens extra. Een song als See Saw laat me voorzichtig landen op aarde. Fijne zang op mooie ietwat vreemde klanken. Wel een beetje dromerig maar wel erg mooi.

Jugband Blues doet mij een beetje denken aan een kermis in Engeland die filosofische vragen oproept. Als deze track te snel tot zijn einde komt blijf ik met een fijn vreemd gevoel zitten en zie op de hoes vier flessen staan. Een bijzonder album van Pink Floyd uit de begin jaren is te snel aan mij voorbij gegaan, waar nog veel functioneel experimenteerlust op te horen is.

Mooie recensie.

Ik moet deze maar eens op LP kopen, dan komt die hoes wat beter tot zijn recht.

ben het er niet geheel mee eens, maar dit soort dingen lees ik graag.

Rommelige plaat. Track 3 en 5 komen beter tot hun recht op Ummagumma. 1 en 4 pretenderen meer dan ze waarmaken. Blijven over het prachtige Remember A Day en See Saw en het tegelijk maffe en ontroerende Jugband Blues.

Na mijn mening is deze plaat eerder afwisselend dan rommelig. Ik mag dat graag horen een band die nog zoekend is welke kant het uit moet. Het album heet niet voor niets A Saucerful of Secrets. Daarbij stel ik een schotel voor waar papiertjes op liggen met een muzieksoort er op die na het trekken en uitgevouwen moet worden gebracht. Alleen de persoon die de papiertjes heeft gemaakt weet wat er komt. Een schotel met geheimen pur sang dus...

Zeg, ik vind het een beetje schandalig hoe keihard 'See Saw' genegeerd wordt. Hoe kan je zo'n nummer nou een niemendalletje noemen? Het klinkt enigzins romantisch, een beetje voortkabbelend, en toch zeer dreigend. Geweldig. Momenteel mijn favoriete track van deze LP.

See Saw is heerlijk dromerig en dat mag ik graag horen. Heerlijk los komen van de materie van alle dag. Kortom: See Saw moet blijven!!!

Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dit album heb leren te appreciëren, een groeiertje. Zeker niet de meest toegankelijke PF plaat, maar op termijn openbaren de Secrets zich. De vreemdste eend in de bijt vind ik Jugband Blues, maar ja, 't is ook de enige Sydsong. Prachtig, weird, diep triest nummer, alsof hij op plaat als Floydlid vervaagt. Maar ook Let There Be More Light, Set The Controls en het titelnummer vind ik parels ... terwijl de rest er niet veel voor onderdoet. Misschien niet zozeer 1 geheel zoals de bekendste albums van hen, maar what the hell. Fraaie plaat uit een topmuziekjaar. 4 ****

Maak het stil in huis, leg deze plaat op (op elpee is ASOS zóveel leuker), ga liggen en luister. Gewoon. Laat ik dat maar 'ns opnieuw doen voor ik 'm een stem geef - zoals koho schreef: een groeiertje...

ik vind dit toch wel een erg goede plaat van pink floyd met een wel heel toepasselijke naam, de geheimen geeft hij niet direct prijs, maar pas na erg veel luisterbeurten. ik vind deze t.o.v het debuut ook veel te laag beoordeeld, want ik vind deze plaat gewoonweg stukken beter dan het debuut. stem verhoogd naar 4* nu.

Voor mij juist iets minder dan het debuut, maar nog altijd de tweede beste plaat van Pink Floyd. Met name de oneven nummers zijn erg, erg goed.

Ha, mijn drie favoriete nummers van deze plaat zijn de even nummers

Ja en wat nog vreemder is... Ik vind die drie nummers zelfs even sterk als eender welk nummer op The Piper At the Gates of Dawn (en dat als Syd Barrett-freak). Zal wel de enige zijn die dat vind

Wat zijn we toch aan het hannesen hier en aan het pielen op de vierkante millimeter. Dit is hoe je het went of keert eigenlijk een meesterwerk en is het slechts een kwestie je daarvoor open te stellen en daarna de juiste beslissing te nemen. Dat is wat er zojuist na een draaibeurt in mij ontsteeg. Dit alles zonder daarvoor een speciale pil te hebben geslikt. Het licht is tot mij gekomen.

Nee hoor, Richard Wright heeft gewoon prachtige muziek aangeleverd voor dit album.

Ik vind Saucerful of Secrets wel wat hebben hoor. Met name het titelnummer is spannend. Set the controls for the heart of sun vind ik ook geweldig.
De bijdrages van Rick Wright zijn heel aangenaam (relaxt) om te luisteren.
Ik ben alleen niet zo kapot van Corporal Clegg & Jugband Blues. Al met al een album dat ik regelmatig beluister.

Precies ook die twee nummers die ik soms oversla bij het beluisteren.

PS: op Later... With Jools Holland speelde Gilmour onlangs nog Remember A Day.

Heb ik afgelopen dinsdag gezien. Een mooie uitvoering: mooi nummer ook: een beetje dromerig, zoals Richard Wright wel vaker van dit soort nummers componeerde.

Toch heel knap, die uitvoering van Remember A Day, vooral als je je bedenkt dat het (volgens mij) live nooit door de band gespeeld is en hij er zelf nooit op heeft meegespeeld.

Dat getuigd in ieder geval hoe goed de compositie is geweest, dat het blijft staan in welke uitvoering dan ook. Petje af voor de componist en de latere uitvoerder. Remember A Day is dan ook bij deze jong klassiek werk, of overdrijf ik een beetje nu?

Nou nou... gewoon eerder een goed Floyd-nummer.

Net iets minder dan het debuut, maar toch een erg sterk album van Pink Floyd waar de eigen psychedelische sound verder uitgebouwd wordt, al is Syd Barrett minder betrokken bij dit album. Een album die je net als het debuut meerdere keren moet beluisteren, maar bij elke luisterbeurt ontwaar je steeds meer de schoonheid van de sfeervolle klanktapijten. Zelf vind ik de eerste 3 nummers de mooiste.

Jazeker, enorme groeier van een plaat! Set The Controls blijft toch een meesterlijk goede song; Remember a Day is ook al zo mooi, dat is wijlen Richard Wright in goeden doen;
Eigenlijk staan hier geen ondermaatse dingen op, dit is een heel vroeg album dat al liet horen en zien dat hier iets heel groots aan het gebeuren was.... hun ster was rijzende.

Mooi album om met het licht uit in het donker te gaan beluisteren met die mooie spookhuis geluiden erin. goed album waar ik nog graag naar mag luisteren.

In het begin had ik wat moeite met Set the Controls for the Heart of the sun Als ik het nu draai denk ik: Waarom? Het is een behoorlijke track die je zo heerlijk een deel van de ruimte laat zien, en mij althans doet verlangen er bij te zijn wanneer deze Controls worden geplaatst.

Gister nog maar eens opgezet en met name Remember a day dat nummer ging mij weer benieuwen na het zien van David´s tribute aan Richard in de show van Jools Holland