Pink Floyd - Ummagumma (1969)

De live-versies zijn natuurlijk erg mooi, maar die van Live At Pompeij vind ik mooier.
Voor mij verdienen de gedurfde experimenten op disc 2 (of kant 3 en 4) de voorkeur, met name die van Gilmour en Wright. "Grooving With A Pict", die draaide ik vroeger nog wel regelmatig, maar nu krijg ik er toch hoofdzakelijk jeuk van. Zal mijn leeftijd wel wezen.
De jongens leggen hier een geldingsdrang aan de dag die er wezen mag. Dat wordt dan weer gemist op platen als Animals, en vooral op het werk na Roger Waters' vertrek.
Je hoort ze hier denken dat het ze geen reet interesseert wat 'men' ervan vindt. Het geeft dit werk authenciteit - de opvolger Atom Heart Mother heeft dat ook. In tegenstelling echter tot de punk, dat ook op zichzelf staat, wordt hier niet met opzet het geluid verneukt of slecht gemusiceerd, maar wordt alles wat erin zit eruit gehaald, compositorisch, geluids- en uitvoeringstechnisch, zonder het doel uit het oog te verliezen - het maken van muziek waar 42 jaar na dato nog steeds niet het laatste woord over is gezegd.

4,5* voor de live plaat, een krappe 2,5* voor het studiogeneuzel. Gemiddeld toch een ruime voldoende, maar kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst disc 2 opgezet heb...

Ik kan het bericht van GrafGantz bijna copypasten, ware het niet dat ik vandaag disco 2 heb opgezet. Het is allemaal niet zo slecht als sommigen hiervoor doen, maar de nummers missen toch de focus van de eerste twee platen. Het experiment schiet echt te ver door. Gelukkig wisten ze zich op Atom Heart Mother weer te herpakken.

(4,5*+2,5*)/2=3,5*

....mmmaar.. als je Ummagumma zegt, denk je toch meteen aan Grandchester Meadows?

Allevier de bandleden ieder een eigen plaatkant geven om te vullen met eigen bedenksels, dat was een baanbrekend concept. En dat pakt hier geweldig uit !
Ieders individuele ceativiteit wordt uitgedaagd om in 20 minuten de toppen van zijn kunnen te tonen en vormen zo vier blauwdrukken, die over elkaar gelegd 'Pink Floyd' definiëren.
Richard Wright, met zijn sferisch, enigzins dreinend keyboardgeluid, staat voor het spacy klankbeeld.
Roger Waters, de man van het aardse, engelse, hier haast pastoraal, propt zijn tijd vol met ideeën, hij staat voor het conceptuele.
David Gilmour, met zijn centrifuserend gitaargeluid, staat met zijn meesterlijke beheersing van zijn instrument en effectpedaal plus zijn vloeiende zangstem, voor het muzikale.
En Nick Mason verrast eenieder en waarschijnlijk ook zichzelf met een fanasievolle drumsolo, dat het begrip drumsolo verre overstijgt. Hij keek verder dan zijn drumkit en is hier in z'n eentje de gedroomde ritmesectie.
Het aardige van die tweede plaat is dat het een referentie vormt, waarmee je elk PF nummer kunt analiseren wie wat en waar heeft bijgedragen.

Hoe ik die twee platen ook wend of keer, pffff, gewoon ***** vijf sterren !!!

Heb jij een 3 dubbel lp versie? Op mijn versie delen op elke plaatkant 2 leden 10 minuten eigen muziek..

Ik niet , ik denk dan aan een slechte Floyd plaat , nee dit is niet mijn ding .
maar gelukkig zijn er nog mensen die het wel weten te waarderen , afgelopen weekend heb ik nog een poging gedaan om het te beluisteren maar het lukt me niet .

ja die versie wil ik ook wel hebben

Welja, wrijf het er maar eens flink in...

....
Tuurlijk 10 op 2, je raakt soms wel eens de weg kwijt in de psychedelica !

Enfin, toch bedankt, ik zal hierna een gecorrigeerd bericht plaatsen, in de hoop dat een lieve moderator (die bestaan!) het oude bericht plus reacties weghaald.

....mmmaar.. als je Ummagumma zegt, denk je toch meteen aan Grandchester Meadows?

Allevier de bandleden de ruimte geven om uit te pakken met eigen bedenksels, dat was een baanbrekend concept.
Ieders individuele ceativiteit wordt uitgedaagd om in een lang nummer de toppen van zijn kunnen te tonen en vormen zo vier blauwdrukken, die over elkaar gelegd 'Pink Floyd' definiëren.
Richard Wright, met zijn sferisch, enigzins dreinend keyboardgeluid, staat voor het spacy klankbeeld.
Roger Waters, de man van het aardse, engelse, propt zijn tijd vol met ideeën, hij staat voor het conceptuele.
David Gilmour, met zijn centrifugerend gitaargeluid, staat met zijn meesterlijke beheersing van zijn instrument en effectpedaal plus zijn vloeiende zangstem, voor het muzikale.
En Nick Mason verrast eenieder en waarschijnlijk ook zichzelf met een fanasievolle drumsolo, dat het begrip drumsolo verre overstijgt. Hij keek verder dan zijn drumkit en is hier in z'n eentje de gedroomde ritmesectie.
Het aardige van die tweede plaat is dat het een referentie vormt, waarmee je elk PF nummer kunt analiseren wie wat en waar heeft bijgedragen.

Hoe ik die twee platen ook wend of keer, pffff, gewoon ***** vijf sterren !!!

...en hoezo Grandchester Meadows ?
Wel, dat was een geslaagde mengeling van pastorale psychedelica, wat destijds grote indruk maakte, vooral in de jongenskamer, die wel vier keer zo ruimtelijk werd met al dat vogelgezang, opvliegende ganzen en vooral die
...................................T
.......................................R
............................................A
..................................................P
.......................................................!!!

Ik dacht dat ik de enige was met een mening over kant 2.

Kant 1 is een weergaloos live verslag van vier "oude" Pink Floyd klassiekers. Oud, dat wil zeggen maximaal een jaar of twee. Daar zul je mij niet over horen (5*****).

Cd 2 slaat eigenlijk bijna nergens op, alleen Roger Waters scoort met zijn bijdrage Grantchester Meadows en Several Species ... bij mij een voldoende, waardoor er nog net 3*** kan worden gegeven voor het studioalbum in het geheel.

David Gilmour over zijn bijdrage:
Want trek je het live gedeelte er van af, dan is 3*** beoordeling voor een Pink Floyd album in dit stadium van hun carriére buitengewoon laag. Laten we het er op houden dat ze nog steeds last hadden van het onverwachte en ongewenste vertrek van Syd Barrett. Maar de soundtrack van de film More, die voor Ummagumma zit, was ook al zonder Barrett en dat was ook zonder problemen gegaan (en is een prima album).

Ik weet trouwens niet of Pink Floyd de eerste band was waarbij de individuele leden allemaal afzonderlijk een eigen 'werkstuk' schreven. Yes deed het in 1973 met Tales from Topographic Oceans. Maar het leidt allemaal maar zelden tot een verbetering van eerder ingeslagen wegen, waar het 'gezamenlijk' muziek schrijven wél tot grote hoogte weet te stijgen.

Pink Floyd was toch al wel gewend aan een het vertrek van Syd? A Saucerful Of Secrets was op Jugband Blues na volledig zonder Syd Barret gedaan. DIt was dus al hun derde album zonder hun oprichter.

Hooguit de 2e, als je de film More als studio-album na A Saucerful of Secrets wilt zien


Volgens Wikipedia.

Eigenlijk was Barrett pas een jaartje weg bij het uitbrengen van Ummagumma en op de eerste (en verreweg de beste) cd, het live gedeelte, staan natuurlijk ook nog steeds nummers van zijn hand.

Het live gedeelte duurt overigens maar 40 minuten. Ik zou wel eens geïnteresseerd zijn in wat nummers die destijds tijdens het concert werden gespeeld maar het live gedeelte van Ummagumma niet hebben gehaald.

Een mooi voorbeeld van een optreden uit 1969 is deze opname van The Man and The Journey.

Hierbij nog wat informatie

Jij bevestigt eigenlijk een beetje mijn punt. Barrett was grotendeels al weg bij PF ten tijde van A Saucerful of Secrets. Dat hij ook bij Remember a Day en Set The Controls aanwezig was, betekent dus dat hij dus meer niet dan wel bij de totstandkoming van dat album aanwezig was, laat staan betrokken. Hij heeft ook niet meegeschreven aan die twee nummers. Enkel Jugband Blues was echt van zijn hand.

Ummagumma was dus hun tweede album volledige album zonder hem, maar bij A Saucerful Of Secrets hadden ze daar al grotendeels mee te maken. En de muziek op die plaats is mijns inziens (al heb ik beide platen al lang niet meer gehoord) toch een stuk beter dan op het tweede schijfje van Ummagumma.

Ofwel, ik twijfel of het inderdaad zo is dat de overige bandleden bij het maken van dit album nog last hadden van het vertrek van Barrett.

Ik snap wel wat Hans bedoelt. Pink Floyd klinkt een beetje zoekende (ik vind dat wel wat hebben). Zo'n studiokant als deze maak je niet als je allerlei nummers met kop en staart op de plank hebt liggen. De livekant is eigenlijk een herhaling van eerdere nummers en zo konden ze weer wat tijd winnen.

Naar eigen zeggen hadden ze dat wel. Ik vind het echter prachtig die zoekende experimenterende Floyd. Met dit studio album als een van de hoogtepunten uit die periode. Ik heb wel eens in een interview gelezen dat ze pas met Meddle echt weer het idee hadden op het juiste spoor te zitten.

Mooi! Echt prachtig! 't Duurt langer dan een uur en een kwartier alles bij elkaar maar ik ga het toch eens afluisteren.

Hierbij een link naar behoorlijk unieke beelden van Pink Floyd tijdens hun soundcheck in de Royal Festival Hall in 1969.

Dit moet dus voorafgaande van hun optreden op 14 april 1969 zijn geweest, want dat was de datum waarop Pink Floyd in het Royal Festival Hall optrad met de premiere van The Massed Gadgets of Auximenes - More Furious Madness from Pink Floyd.

Wikipedia

Het is hier allemaal al honderd keer gezegd: het live-album is waardevol in de collectie Floyd-albums, het studio-gedeelte hadden ze weg mogen laten. Onsamenhangende klanken met een paar aardige flarden van talent. Dan denk ik vooral aan de Gilmour-bijdrage. In de Pink Floyd Discovery Box die ik heb aangeschaft, is 'ie vooral waardevol vanwege de opvallende hoes.

Ik weet eigenlijk niet welk deel nu net het beste deel is. Zowel de studio opnames als de live opnames vind ik goed, soms de één wat beter dan de ander. Zoals bijvoorbeeld de live opname van Careful with That Axe, Eugene en Set the Controls for the Heart of the Sun.
Het enige minpunt van deze plaat is de lengte. Ik heb al vaak deze plaat niet opgezet doordat ik liever een korter Pink Floyd album wou horen. Ik ben trouwens eens benieuwd of deze plaat zijn veren zal behouden, want ik zal hem toch nog wat vaker moeten horen voor ik concrete punten geef.

Ehm, ik zou de plaat dan gewoon als twee delen beschouwen (wat het ook zijn, dubbel-LP). En dan draai je soms het eerste (live)deel, en soms het tweede (studio)deel. Dan is ie niet te lang.

Lijkt mij ook.

Een collega van mij omschreef het studiogedeelte van deze plaat als volgt: Waardevol als studiemateriaal!

Studiogedeelte wordt over het algemeen minder gewaardeerd, terwijl daar mi het beste Floydnummer ooit op staat, the Narrow Way ( 3)
Let op de lage tonen, volume open.

Prachtige hoes toch? Mooier dan cd 2.

Ja ! Grandchester Meadows is voor mij het mooiste nummer van deze dubbelaar, en heeft tevens een plaats in mijn top-10 PF-nummers. Ook Narrow Way pts. 1 en 3 vind ik beide schitterende songs; ook een hoogtepunt op het studio-deel van UG.



De studioplaat is in feite dé essentie van de vroege Pink Floyd; de periode die loopt van 1967 tot ongeveer 1971/1972. Tijdens en na DSOTM is er naar mijn mening toch duidelijk sprake van een heel andere, meer rock-georiënteerde koers.

De 4 (live)nummers op plaat 1 zijn natuurlijk overbekend; alle vier fantastisch, en daarvan is het fenomenale Careful With That Axe, Eugene hét prijsnummer, vind ik.

Je zou kunnen zeggen : met Ummagumma heb je misschien wel het meest essentiële album van de echte Pink Floyd genoemd ...

Het meest essentiële Pink Floyd-album zou ik het niet noemen, op CD2 was deze band duidelijk zoekende (het zijn meer individuele probeersels dan songs), CD1 is wel een interessante live-registratie.
Meddle en Dark Side of the Moon bv. zijn wel groepsalbums waarin de Pink Floyd-sound tot volle wasdom komt.

Nee, want het studio-gedeelte is echt heel erg slecht. Heel veel van Pink floyd tussen Piper at the gates of dawn en Meddle (1967-1971) is prachtig. Dat geldt niet voor wat er wordt afgepriegeld op Ummagumma. Het live gedeelte redt het album nog een beetje.

Studio-gedeelte slecht ? Totaal mee oneens. 't Is maar net wat je goed of slecht vind. Ik kan plaat 2 met de beste wil van de wereld niet slecht vinden. Voor veel PF-liefhebbers van de bekende "grote" vier uit de 70's (DSoTM, WUWH, Animals en The Wall) zullen de 4 individuele nummers in eerste instantie weird overkomen; daar kan ik me iets bij voorstellen.

Maar als je bedenkt hoe anders de PF uit de jaren 60 is en klonk t.o.v de 70's (vooral experimenteler en psychedelischer), geven de nummers op deel-2 i.m.o. naadloos weer hoe de band toen bezig was. Precies wat Willemmusic al aangaf in het tweede stukje wat ik van hem in mijn vorige bericht aanhaalde.





Misschien had ik beter kunnen schrijven : ....van de vroege Pink Floyd .....

Die periode tot ongeveer 1972 dus.

Hahahahahahahaha