Genesis - ...Calling All Stations... (1997)

Het album gaat nog wel. Het concert met Ray Wilson in Ahoy was echter tenenkrommend slecht.

Ben ik toch benieuwd wat je voor Genesis, Abacab, We can't dance en invisible touch gegeven hebt want die moeten dan toch ruim minder punten hebben.

Geheel in lijn. Het is respectievelijk 3, 3, 4 en 3,5 punt. Zie verder aldaar.

Na al het gestechel over wie er wel meedeed en niet en wie beter was dan wie, wil ik toch ook maar mijn bescheiden mening geven over deze cd. Toen ik hem net had, heb een tijd gedacht dat ik een miskoop had gedaan. Maar na een hele tijd ben ik er toch maar weer eens aan begonnen en zó slecht is hij toch echt niet. Ook niet sensationeel, maar toch staan er nummers op die ik echt goed vind. Calling All Stations, Shipwrecked, Not About Us en If That's hat You Need vind ik gewoon sterk. De rest gaat ook, maar ik geef toe, ik skip sommige nummers wel eens. Nagelang mijn stemming. Volgens mij heb je vroeger 2 Genesisen gehad, Die met Peter Gabriel als zanger en later P. Collins als vervanger, die het zo goed deed qua zang, dat ze het zo maar hielden. Commercieel ging het ze vanaf dat moment beter voor de wind. Of je de stijl met Gabriel nou beter vindt of niet. Tenslotte op een box met alle hits van Genesis staat Calling All Stations er gewoon tussen. En dat vond ik wel een beetje vreemd. Rutherford en Banks met wat gastzangers vind ik eigenlijk geen Genesis meer. Maar deze cd is toch de moeite waard>

Typisch het antwoord van een Phil Collins hater. Beetje een vreemde stelling als je het mij vraagt, met Collins op zang hebben ze toch de meeste successen gehad, en zonder hem stortte de boel aardig in. Wat betreft de top 40 mensen, zo zou ik mezelf niet willen noemen, aangezien de mooiste nummers van Genesis meestal niet de hits zijn, op enkele uitzonderingen na.

Nou dan beoordeel je deze dus niet goed want die anderen zijn toch van veel minder kaliber.
Zeker ook collins fan?
Ach ja die top 40 hitmachine!

iets met een bord en een kop... hoe zei je dat ook alweer...

Zeker geen Collins fan?

Ik geloof niet, dat er één artiest is, ook Collins niet, die ik heb "gespaard" in mijn kritieken in "mindere" tijden. Zoek MuMe er maar op na.

Je moet, inzake Calling all Stations, als artiest ook weten dat er een tijd van komen en een tijd van gaan is. Volgens mij had Collins dat laatste in ieder geval beter in de gaten dan Banks en Rutherford.

is dat zo? Ik lees anders voor het eerst dat hij iets negatiefs over Collins heeft geschreven...

Tja, als je Genesis over de hele linie bekijkt kun je toch moeilijk stellen dat Collins alleen maar goedkope hitjes heeft gemaakt... Ik had het daarna ook niet meer zo op de man maar tot de jaren 80 en in beperkte mate zelfs daarna nog heeft hij zeker geen onverdienstelijke bijdrage geleverd. Collins had gewoon meer in zijn mars en wou op zijn manier zijn eigen dingen doen. So be it. Beetje zinloos om altijd maar achter de feiten aan te blijven lopen. Feit blijft wel dat een overdosis populariteit en de zelfgenoegzaamheid van een Collins de geloofwaardigheid van een goed produkt volledig om zeep kan helpen.

CAS is op zich een heel goed produkt. Het had gewoon niet onder de naam Genesis uitgebracht moeten worden. Het doorsnee Collinspubliek is van een totaal andere snit dan de ''serieuze'' progrockliefhebber.

Hoge cijfers heb ik Genesis in de jaren '80 niet gegeven (dat was toch met Collins?) en ik heb ook geen één lovend woord geschreven over zijn afgelopen carriere van 19 jaar.

In mijn top 10 staat Seconds out en een prachtige solo-cd van Steve Hackett. Mijn hoogste Genesis gemiddelde is voor de periode met Hackett, Banks, Rutherford en Collins, daarna voor de periode Gabriel. Het "trio" krijgt mijn laagste waardering.

Gert P had iets beter research moeten doen.

Mijn cijfer voor CAS komt zo'n beetje overeen met wat er gemiddeld op MuMe wordt gedacht over CAS.

Dat er een aantal fervente aanhangers van CAS zijn die er allemaal fanatiek over willen schrijven op MuMe vind ik prima,

Maar ik betwijfel ten zeerste of zij het gelijk aan hun zijde hebben. Nogmaals de feiten: CAS was voor Banks en Rutherford geen aanleiding om een vervolg te maken, publiek liet het afweten, de kritieken waren sowieso al niet mals en in 2007 kozen de heren toch maar weer voor een liveproject met Collins.

Je houdt altijd 500 mensen over die het er niet mee eens zijn, dat mag. En ze mogen ook alle 500 schrijven op MuMe, vind ik ook prima. Maar een slechte plaat blijft het.

Ach. Uiteindelijk is het achteraf gezien natuurlijk makkelijk om te zeggen wat het beste was geweest, Genesis of niet. Voor hetzelfde geld waren ze nu al 11 jaar een goed draaiende hitmachine mét Wilson en was de tijd met Collins ook alleen maar een periode. En dan waren de discussies rond 1997 van hetzelfde kaliber als tijdens de overgang van Marillion-met-Fish naar Marillion-met-Hogarth en de eerdere overgang van Genesis-met-Gabriel naar Genesis-zonder-Gabriel-maar-met-Collins. Die (en andere) gebeurtenissen uit de muziekgeschiedenis hebben toch ook al aangetoond dat de fans of kenners nu eenmaal niet bepalen wanneer er een "tijd van komen en van gaan" is, hoe veel verstand ze ook van de muziek hebben.
Maar helaas, CAS is geflopt en zelf vind ik dat ook wel jammer. En of er Genesis opstaat of niet kan me eerlijk gezegd helemaal niet zo veel schelen.

Los van die (overigens ook wel voor een deel begrijpelijke) fan-emoties is het gebruiken van de naam Genesis commercieel gezien toch ook niet zo dom?

Blijkbaar wel. Die zijn op Collins gefixeerd en die deed niet meer mee. Een andere projectnaam had volgens mij meer respect afgedwongen en de plaat interessanter gemaakt. Of ie beter verkocht zou hebben betwijfel ik. Maar het had een betere indruk achtergelaten bij de serieuze liefhebber. Nu is het niet meer dan een commercieel geflopt pseudo-Genesisalbum en dat verdient ie niet.

Nee, dat ie geflopt is verdient ie inderdaad niet. En juist onder die serieuze liefhebbers zijn de meningen verdeeld, lijkt het...

Maar met commercieel niet dom bedoel ik ook meer dat ze door de naam Genesis te gebruiken een groter publiek aanspreken; in eerste instantie dan.

Oh zeker hoor, alleen jammer dat die dan van een koude kermis thuiskomen en de hitmachine van Collins moeten missen. Zoals musician aangaf, statistisch en cijfermatig gezien is het misschien een ''slechte'' plaat. Maar qua produkt is ie dat echt niet. In ieder geval afwijkend genoeg om de naam Genesis maar diep in de kast te laten liggen gezien de lading die het in de jaren 80 en 90 had.

Hoezo research?
Jij geeft alle 4 meer punten, hoef ik toch geen research voor te doen?
Muzikaal is dit laatste album zonder Collins beter als die andere 4.

Neemt niet weg dat ik er ook 2 van heb.
Maar van de box met Abacab is dat ook de enige die in de box blijft.

De plaat is overigens zeker niet geflopt het is meer de tour waar niemand op af kwam. Er zijn gewoon keurig 2 miljoen exemplaren van Calling all stations verkocht. Dat verkochten ze in de begin periode bij lange na niet.

Als iedereen nou eens de free version van Wikipedia over Genesis leest waren er heel veel waarheden en onwaarheden in allerlei bovengeschreven stukken overbodig geweest. Blijft voor mij staan, dat Calling All Stations een zeer verdienstelijke cd is. En of ze de eerste periode Met Gabriel of de latere met Collins beter was blijft een kwestie van smaak. En de redenen waarom bandleden opstapten staat haarfijn vermeld op Wikipedia.

Dat zijn slechts de hoofdlijnen. Wij vinden het leuk om dat wat verder uit te diepen. Als je dat had gezien was jouw bericht geheel overbodig geweest.

Ik snap ook wel dat het leuk is om dingen verder uit te diepen, maar het is dan toch ook wel dat bepaalde essentiële feiten niet genoemd worden of verdraaid. Ik had al die stukjes hierboven ook wel gelezen. Er staat zelfs een reaktie van mij tussen over de cd

Het gemiddelde cijfer dat MuMe lezers geven aan deze cd geeft aan, dat het aantal mensen dat CAS wél een goede cd vindt in de minderheid is.



Waarom ons beperkt tot de jaren 80 en 90? Juist de minste periode van de band.

Als Genesis-liefhebber van de jaren 70, als ik het zo mag stellen, is, daarmee vergeleken, Calling all stations een hele magere en treurige Genesis cd.

Ook gij, musician, zijt niet geheel vrij van een subjectieve meningsvorming. Als je het objectief bekijkt waren de hoogtijdagen van Genesis commercieel gezien in de jaren 80 en 90. Dat wil zeggen, de meest memorabele tijd voor het grootste publiek. Van dat publiek hangt meestal het suc6 van een comeback af want de harde 70's kern neemt de band allang niet meer serieus. Alles draait om geld dus als een band een nieuw dubieus kunstje verkoopt dat aanslaat heet dat een suc6 these days. Dat heeft Genesis 4 á 5 albums volgehouden alvorens weer naar hun ''roots'' als albumgroep terug te keren. Je mag dat van mij mager en treurig vinden, als je de jaren 70 zo hoog hebt zitten kun je er niet omheen dat CAS helemaal teruggrijpt naar die tijd met een sterk album die juist de sfeer uitademt die dat tijdperk zo kenmerkte.

De jaren 70 waren de beste periode van de band, maar ik ben alles gewoon altijd door blijven kopen, je weet ten slotte nooit.

Ik neem elke cd serieus, ik ga niet vooraf van de veronderstelling uit, dat het wel niets zal worden. In die zin heb ik Genesis gewoon altijd serieus genomen. De aanhouder wint en We can't dance was uiteindelijk ook best aardig, als je wat weg laat. Die eer had ik Calling all stations ook best willen gunnen.

Bij een "slechte" plaat zit uiteindelijk alles tegen: kritieken, verkopen, recensies en uiteindelijk de opkomst bij concerten.

Het is waar, dat de eerste Genesis cd's ook niet zoveel verkochten. Maar het zijn geen slechte platen, omdat niet alles tegen zit. De recensies waren over het algemeen goed, de fans waren enthousiast en lovend, de concerten werden naar verhouding goed bezocht en Genesis kon doorgroeien.

Banks en Rutherford hebben na Calling all stations uiteindelijk de conclusie getrokken, dat deze Genesis-versie niet kon doorgroeien, alle ingrediënten die ik boven noemde waren niet aanwezig.

Ik herken maar bitter weinig van Calling all stations als een album dat teruggrijpt naar de jaren 70. Dat had ook niet gemoeten. Daarvoor ontbreken ook teveel mensen.

Ik kan mij maar niet aan de indruk onttrekken, dat het (commercieel) handig was de naam Genesis te blijven gebruiken. Het is al eerder gezegd, misschien had het allemaal onder een andere naam gemoeten.

Maar juist voor mensen als ik had dan gegolden waar Banks & Rutherford zo bang voor waren geweest: links laten liggen. Nu heb ik het automatisch gekocht als Genesis en behandel ik het ook als zodanig.

Ik vind dat je CAS anders best met ATTWT of de soloplaten van Gabriel, Banks en Rutherford uit dezelfde periode kunt vergelijken. In ieder geval staat op dit album sfeer en integriteit boven geijkte commerciele hitpotentie en dat is al een heel pluspunt. Daarbij is de invloed van Collins in positieve zin duidelijk afwezig. Ik kan er dan ook geen enkel ''plat'' nummer op ontdekken. Overigens was Collins' dominanter wordende inbreng pas goed merkbaar na zijn ''Face Value'' suc6 waaraan de groep commercieel veel te danken heeft gehad want prog en symfo waren zo goed als dood in de jaren 80. Collins was hot, dus Genesis ook. Vandaar ook de destijds gelikte sound van een Genesis die een te ordinaire hitmachine werd.

Een ordinaire hitmachine wil ik het niet noemen. Inderdaad ze zijn met de tijd meegegaan, waarom ook niet. Er staan genoeg nummers op de albums met een hogere kwaliteit dan een gemiddelde hitsingle, bijvoorbeeld Home by the sea, Driving the last spike, Fading lights, Domino enz.
Deze periode een hitmachine noemen vind ik wat kort door de bocht. Net als de bewering of de jaren 70 of juist de jaren 80 en 90 beter waren, ligt er maar net aan waar je zelf de voorkeur aan geeft.

Nou ja, laat ik dan maar zeggen dat de jaren 80 albums qua songmateriaal wel verdomd veel op elkaar leken en dat de eeuwige tiktaktiktaktiktakdrumcomputer van meneer Collins hier een onmisbaar attribuut is geweest. Dat gaat erg vervelen na 4 albums en de nummers zijn dermate stukgedraaid dat er weinig meer in te ontdekken valt. CAS klinkt gewoon veel organischer en natuurlijker wat dat betreft. Congo vind ik een typisch nummer dat zo op een album van Gabriel had kunnen staan. Hij zou in tegenstelling tot Collins trouwens helemaal prima gepast hebben op het CAS album. Het blijft een miskend, donker, melancholisch pareltje deze plaat en een welkome afwisseling.

Mwah. ATTWT gaat veel te ver. Daar is die plaat veel te goed voor, tov CAS. Dat geldt ook voor het solowerk van Gabriel.

Maar je roert wel een goed punt aan. De solo cd's van Banks en Rutherford heb ik ook altijd maar zo zo gevonden. Zouden zij de kloten missen die Gabriel en Collins wel hadden?



Ook dit is waar. Jammer van de composities en zanger Wilson.



Ja, wat is plat? Het gebral van zanger Collins na Duke, de tekst en muziek die hij heeft geschreven? En hoe storend was dat, alles bij elkaar? Elke cd vanaf Abacab heeft treurige momenten, maar ook nog wel een aantal aardige.



Je kunt het ook als een vorm van (te ver) door evolueren zien.
Ik haat het om groepen en artiesten in hokjes te duwen. Was Peter Gabriel wél symfo bij Genesis en solo niet meer? En moeten we hem daar dan op afrekenen, op zijn cd's? Of moeten we open blijven staan voor wat er wél wordt geboden?
Ik heb overigens een hoge waardering voor de opkomst van Marillion in de jaren '80.




Zou dit een bewuste taktiek zijn geweest? Of was dit het hoogst haalbare, met hun talenten als trio? Ze konden met z'n drieën aanvankelijk het oude niveau redelijk aan, met ATTWT en Duke (Duke's travels en Duke's end behoren tot mijn meest favoriete Genesis werk).

En ik betwijfel dus of er daarna een strategie is uitgedacht om een hitmachine te worden. Vervolgens de vraag hoe erg dat is (er zijn toch heel veel bands met fantastiche cd's én hits o.a. Queen) en of Collins daarvan in z'n eentje de schuld moet krijgen.

Ik geef Collins nergens de schuld van hoor. Iedereen die zijn mogelijkheden wil vergroten zou het zo gedaan hebben. Blijft staan of elk album daar wel zo interessant van wordt. Vanaf Abacab t/m We Can't Dance vind je veelteveel gelijksoortig materiaal dat een duidelijk gelikt popgehalte heeft. Voor een ooit als ''innovatief en progressief'' bekend staande band als Genesis vind ik dat gewoon een zwaktebod. En je ziet dat juist na het vertrek van Collins met CAS de oude geest weer de kop op steekt. Het is dan ook een typisch Banks/Rutherford album die meer hebben bijgedragen aan de muzikale inhoud van de oorspronkelijke Genesis dan ene Collins als je het mij vraagt.

Ik heb verder niks tegen ome Phil, het is een geestig persoon en een rasentertainer. Jammer dat hij de band door al zijn nevenactiviteiten al in de jaren 80 creatief steeds meer aan het ontgroeien was.

De solo albums van Phil Collins hebben gelijk vanaf Face value niets te maken gehad met het oude Genesis werk. Daar zijn we het volledig eens.

Ik beoordeel hem echter op wat hij dan (solo) heeft te bieden en dat was t/m But seriously gewoon heel aardig te noemen. Ik vind het in ieder geval beter dan Banks & Rutherford solo.

De aanvaring volgt, als Collins zijn solo-werk (gezien het succes) integreert binnen Genesis. Je wordt dan gedwongen dat te vergelijken met het 'oude' werk van Genesis en dan daalt de waardering gelijk.

Vervolgens kun je, na jaren invloed van deze Collins, blij zijn dat er een cd volgt, Calling all stations, waarop deze invloed niet meer aanwezig is.

Maar hierover opgelucht adem halen is niet voldoende. Want dan leg je de meetlat naast al het eerdere werk van Genesis, inclusief de Collins periode.

We zullen het toch met elkaar eens zijn, dat t/m Duke, Calling all stations geen partij is?

Blijft over, dat ik ook vind dat Calling all stations de "Collins periode" niet overstijgt en jij wel.

Ik vind dat CAS in ieder geval de Collins periode vanaf Abacab overstijgt. Ik kan er niks aan doen maar ik vind het geluid en de voorspelbaarheid van de man/band vanaf die plaat steeds irritanter worden, hoe briljant het voor velen ook moge zijn. Daarnaast kan CAS ook voor mij idd niet tippen aan de periode t/m Duke. Het is een beetje vreemde eend in de bijt. Om het Genesis publiek daarmee terug te winnen mist het gewoon de dynamiek van de jaren 80 die meneer Collins nou eenmaal wel in zich had. Het is een sterk atmosferisch album dat eigenlijk beter in de Gabriel stijl kan worden geplaatst. Vandaar ook dat ik CAS (en zeker als comeback) op zich veel gedurfder vind dan alle jaren 80 Collinsplaten bij elkaar. Ik blijf het zien als een creatief zeer geslaagd Banks/Rutherford project dat ook als zodanig uitgebracht had moeten worden. De werkelijke en helaas eenmalige Genesis reunie uit 2007 heeft in ieder geval wel het gewenste effect gehad voor de heren.