Genesis - ...Calling All Stations... (1997)

:)

Ik vind dit goed verwoord en Ray Wilson verdient een dikke pluim want hij geeft de emotie in de nummers aan.

Collins zou toch stoppen in de musicbiz?

Wat is het toch naar en oneerlijk om een score als 2,81 bij dit album te zien...
Het toont maar weer eens het onbegrip en kortzichtigheid van de massa...
Daarom was Genesis met Ray Wilson op zang al gedoemd te mislukken: Bij twijfel haken de on-echte fans af en dat waren er bij deze band helaas teveel.

Ik zie ook nog niet snel een originele Genesiscomeback plaatsvinden. De heren hadden al de grootste moeite met de laatste en ik denk dat ze dermate uit elkaar zijn gegroeid dat ze gelukkig genoeg zijn met hetgeen ze voorlopig nog bezighoudt.

Ik snap ook niks van deze lage waardering. Ik vrees inderdaad dat de veel mensen deze plaat kochten om een nieuwe Phil C. plaat te horen en toen ze dat niet kregen gelijk teleurgesteld waren zonder echt naar deze prima plaat te luisten, jammer...

Buiten dat om hebben ze een enorme staat van dienst om trots op te zijn. Het is mooi geweest, al had ik zeker nog meer albums willen horen van deze line-up...

Dat neerbuigende toontje omtrent dit album van de heren op de bijbehorende dvd vind ik ook nogal misplaatst.

tja ik ook! Maar het zijn toch echt Banks en Rutherford die de stekker er uit hebben getrokken. Toch heeft deze plaat 2 miljoen platen verkocht. Erg veel maar naast We Can't Dance en InvisibleTouch verbleekt dat wel weer een beetje.

Nog steeds zo'n lage score, jammer dat ik hem niet op kan krikken want dit album verdiend beter.

Je staat op 4,5 dus je kan er nog iets aan doen

Het min of meer mislukken van deze onderneming met Wilson , heeft uiteindelijk ook te maken met de tour die erop volgde.
De kaartjes gingen nu niet bepaald als warme broodjes over de toonbank.
Collins heeft gezien het feit dat zijn soloalbums en die van Genesis, op een gegeven moment niet al te veel meer van elkaar veschilden, een hoop eigen fans gekregen bij de groep + dat er al heel veel afgehaakt waren.
De teleurstellende reacties op Calling All Stations zal daar ook debet aan zijn.
Onbegrijpelijk want dit is juist weer een plaat die mij op een aantal wat mindere songs na, uitermate boeit.
Maar de impact van Collins wel of niet in de groep bleek groot.

In #2, daar kun je beter niet zijn!



Ik vind dat de overige oerbandleden er anders mee om hadden moeten gaan.
Ze gedragen zich nogal arrogant over deze plaat + tour en dat is gewoon erg jammer. De criticasters waren vanaf Abacab al niet meer erg enthousiast over de albums, dus daar kan het volgens mij niet echt aan liggen. Ze hebben te hoog ingezet en hadden voor een vervolgalbum het over een andere boeg kunnen gooien. Maar nee hoor, ze kapten er mee. Beetje laf, wel, vooral tegenover Wilson die zich hier een waardige zanger toont!

Mede vanwege het lage cijfer aan de ene kant en de toch opbeurende woorden van de MuMe schrijvers aan de andere kant, toch maar aangeschaft.

Je wilt het toch een kans geven. Genesis en Ray Wilson ook.

Lang nagedacht over de stelling van Running on empty: "Collins moet zingen of Gabriel en daarmee basta".

Ik kan mij dat voorstellen dat je dat schrijft, als je Wilson hoort zingen. Zijn eniszins zoetgevooisde stem, toch na langdurige 'op zoek naar Josef' audities geselecteerd, hoort eigenlijk meer thuis bij een jongensband dan bij Genesis.

Dat is dan al één van de problemen, want zijn stem komt in elk nummer terug.

Ten tweede wordt dit niet echt gecompenseerd door beresterke composities van het duo Banks/Rutherford. Soms flikkert het oude vuur wat op, zoals op Dividing line, maar dan heb je al 6 nummers droog gestaan.

Heel merkwaardig, voor een duo dat met toetsen en gitaar toch eigenlijk de symfonische sound van Genesis al die jaren heeft bepaald. Daar is op Calling all stations maar weinig van overgebleven, m.u.v. nog dan van 'There must be some other way' (10e nummer), daar hoor ik eindelijk Banks eens op zijn orgeltje soleren.

Ik heb wel alles van Genesis, solo van Peter Gabriel, Collins en ook wel wat van Steve Hackett.
Zowel Banks als Rutherford hebben mij instinctief solo blijkbaar nooit zo getrokken.

Ik zie nu waarom. Het ontbreekt beide heren volstrekt aan persoonlijkheid en 'ballen'. Daar hebben ze nu helaas de band met de naam Genesis bij betrokken.

Want wat je Phil Collins ook wilt verwijten, hij heeft wél zijn werk fantastisch gedaan. Heeft Gabriel in eerste instantie met verve vervangen (74-80) en heeft daarna Genesis niet alleen een eigen smoel gegeven maar heeft ook mede gezorgd voor aantrekkelijke composities, die in ieder geval het grote publiek wisten te bereiken.

Ja, het was ook niet allemaal even fraai maar zijn aanwezigheid, zijn manier van werken, hield wel de status van Supergroep met gemak overeind. Ook live.

En dit alles is nu door Banks, Rutherford en Wilson teruggebracht naar een andere status, die van hobbyband.

Begrijpelijk dat dit maar tot een eenmalig uitje beperkt is gebleven.

Nou small creeps day van Rutherford is wel een hele goede solo album hoor!
Daar staat zelfs 1 van mijn favoriete nummers op namelijk At the end of the day.

musician met alle respect , en je mag natuurlijk vinden wat je wil van dit album , maar Wilson een zoetgevooisde stem ???
De man heeft een tamelijk rauw randje. Neemt natuurlijk gas terug waar nodig , maar komt hier prima voor de dag met een vrij unieke strot.
Muzikaal is het allemaal een stuk spannender dan veel voorgaand werk uit de 80er jaren (en ook die van We Can't Dance)
Ik ben het eens met Kaztor. Dit had juist een uitdaging moeten zijn , maar de handdoek werd wel erg snel in de ring gegooid.
Wat dat aangaat zijn de heren Rutherford en Banks toch iets te veel verwend met de grote triomfen van platenverkopen en stijf uitverkochte concerten.
Ze hadden kunnen verwachten dat dit anders had uit kunnen pakken.
Maar zeker voor een Tony Banks , wellicht de meest ''prog'' van het stel , moet dit toch een heerlijke plaat geweest zijn om te maken.

Ja, inderdaad. Niet veel zeggend. 100 in een dozijn. We praten hier wel over het toevoegen van een stem aan het geluid van Genesis. Dat redt hij bij lange na niet.



We komen gelukkig niet uit verschillende werelden, maar Calling all stations heeft echt hele slechte composities. Afgezien van de vocalen doet ook de rest in de verste verte geen recht aan iets dat een volwaardige Genesis cd mag heten. Ook niet in vergelijking met de jaren 80 of We can't dance.



Lijkt mij m.b.t. de heren Banks en Rutherford een kwestie van goede inzage, gezond verstand en kennis van zaken.



Geen flauw idee waarom dit "heerlijker" moet zijn geweest dan in het verleden, zo grandioos is zijn toetsenspel nu ook weer niet.

Ieder zijn mening, maar als ik in één zin de frasen 'gitaar' en 'de symfonische sound van Genesis bepaald' tegenkom, denk ik toch niet in de eerste plaats aan Rutherford.

Nee, daar doe je hem dan toch te kort. Hij heeft wel degelijk prima gitaar gespeeld gedurende zijn periode bij Genesis.

Die eer komt in het post- Hackett tijdperk dan eerder Daryl Stuermer toe. En zeker wat betreft de klassieke symfonische sound. Rutherford is een matig gitarist die matige solo's speelt en beter met de bas overweg kan.

Rutherford is geen leadgitarist. Het valt op dat hij meer rifjes speelt en Banks meer de solo's invult.
Hij weet zelf heus wel wat ie wel en wat ie niet kan.
Daar is na het vertrek van Hackett wel rekening mee gehouden.

En dat is in de composities dan ook duidelijk terug te vinden.

Tenzij ze liegen, ben ik in alle bijbehorende boekjes van de Genesis cd's vanaf Duke t/m We can't dance nergens de naam Daryl Stuermer tegengekomen. Ook niet bij de Thanks to.........

Alleen op Three sides live en daar lijkt het mij logisch, een extra gitarist.

Ik ben dus geneigd aan te nemen dat alle gitaarpartijen hoofdzakelijk door Rutherford zijn gespeeld, behalve dan live. En dat geldt dan ook uiteraard voor de periode voor Duke, alleen had Genesis tot en met Wind & wuthering natuurlijk de onvolprezen Steve Hackett.

Daryl Stuermer ken ik vooral van Phil Collins solo. Daar speelt hij wel zowel op studio-cd's als live.

In de periode voor ''And Then There Were Three'' was Rutherford volgens mij alleen als 2e gitarist op de (akoestische) 12-string te horen. Daarbij maakt(e) hij ook vaak gebruik van een gitaar/bas double neck. Stuermer werd al aangetrokken nadat Hackett de band had verlaten. Bij de credits op de studioalbums vanaf '78 staat idd niets over Stuermer vermeld. On stage was hij in ieder geval vanaf die tijd de vaste vervanger van Hackett en dat deed hij naar mijn mening stukken beter dan Rutherford.

Of Stuermer ook met de CAS tour meedeed is mij onbekend maar ik meen van niet.

(Naslag wijst uit dat hier ene Anthony Drennan voor was ingehuurd)

Grijze wilde haardos en baard en behoorlijke omvang staat mij vooral bij..................

Ik zal over het gitaarwerk van Daryl Stuermer inderdaad niets negatiefs zeggen. En bij een Genesis-reünie ben ik ook een groot pleitbezorger voor Steve Hackett. Maar ik hou ook ruimte voor Michael Rutherford.

Tuurlijk. Beslist niet weg te denken die Rutherford, al was het alleen maar om zn karakteristieke rifjes en dragende solootjes. Daarbij wil toch nog even kwijt dat ik Wilsons stem toch erg mooi vind passen bij het donkere Genesisgeluid. Een beetje een mix van Gabriel en Gilmour. In de hoogte laat hij idd verstek gaan, daarin waren Gabriel en Collins erg bepalend. Als bühnepersoonlijkheid schoot hij voor mijn gevoel dan ook wel wat tekort om de 2 laatstgenoemden waardig te vervangen. Dat zal de tour ook zeker mede de das om hebben gedaan.

Ik vind dit een hele goede CD. Ik had niet zoveel ervaring met de andere Genesis-CD's, misschien was dat in dit geval een pre. Ik kende de hits met Collins, maar de oude albums uit het Gabriel en Hackett-tijdperk zijn nou niet echt in mijn geheugen gegrift (op wat klassiekers na misschien).

Ik vind de stem van Ray Wilson echt super op deze CD, dat hese en rauwe bevalt me heel erg goed.

Er staan wat mij betreft echt een aantal prijsnummers op, zoals het titelnummer, Alien Afternoon, There Must Be Some Other Way en met name Uncertain Weather. Helaas staan daar ook wat missertjes tegenover (Congo, Shipwrecked) maar all in all vind ik dit een bijzondere CD die ik graag nog eens mag horen, te meer ook vanwege de mooie keyboardtapijtjes die als een warme deken over de nummers heen liggen.

Muziekaal gezien zeker geen slecht album, o.a. Calling all stations en There must be some other way zijn sterke platen. Maar dit had de naam Genesis niet mogen dragen. Een zanger én drummer die zo lang deel heeft uitgemaakt van de groep en zijn aandeel erin heeft gehad vervang je niet 1-2-3 door een paar anderen. Geen slecht album, maar zeker geen Genesis.

Toch jammer dat ie zo laag scoort hier. Phil Collins afwezigheid heeft kennelijk meer impact gehad dan dat ik aanvankelijk dacht.
Ik blijf vinden dat deze plaat een verademing is na al de zwakke of half geslaagde ( We can't dance ) albums met Collins.
Dit is muzikaal toch echt spannender , ondanks een paar zwakkere broeders.

Paar anderen?
Collins heeft juist Genesis kapot gemaakt met zijn commerciele geneuzel van liedjes .
Hij had het bij de stokjes moeten houden.
Dan ook nog eens bij concerten de toffe peer uithangen door minuten lang te bazelen.
Wat dat betreft ben ik blij dat het over is maar dit trio had wel door mogen gaan.
Helaas door de top 40 mensen niet zo gewaardeerd.

Je moet je cijfer ook afzetten, tegen werken als Selling England by the pound en A trick of the tail.

Dat heeft niet zo zeer te maken met de aanwezigheid van Collins als wel de prestatie van de band als geheel.

In dat kader, steekt Calling all Stations wel heel erg matig af tegen zo'n beetje al het eerder uitgebracht werk van Genesis. Het cijfer dat de cd dan ook krijgt, is daardoor begrijpelijk laag.

Zoveel slechter vind ik dit album anders echt niet. Sterker nog: Ik vind dat het in dezelfde divisie zit.