Genesis - ...Calling All Stations... (1997)

Jawel, maar CAS is dan ook niet van het gebruikelijke Hackett niveau, als we heel eerlijk zijn.

Het grappige is, dat ome Phil nou juist degene was die blijkbaar toch het beste lag binnen de band.

Ga maar na, hij mocht opdraven op soloalbums van Steve Hackett, Peter Gabriel en Antony Phillips.
Ook Michael Rutherford werd nog wel eens gevraagd.
Tony Banks niet.

Dat betekent, dat Phil Collins en Michael Rutherford waarschijnlijk de minste ruzie zullen hebben gezocht (en gemaakt) binnen Genesis, eerder bereid tot compromissen.
De anderen waren blijkbaar minder makkelijk (met elkaar) in de omgang

Collins heeft dan wel weer 3 scheidingen achter zijn naam

En de twijfelachtige eer Genesis het definitieve suc6 te hebben gebracht.

Ik had het dus niet over muziek maar over relaties

Dat heeft dan ook geleid tot de doorbraak van Collins. De lading van diens relatieproblemen hebben in Genesis de meeste indruk gemaakt blijkbaar. Banks was de introverte eigenheimer en het gekwelde genie die de meeste compromissen moest sluiten als je het mij vraagt. Dat weerhield hem er ook van aan projecten van de andere leden mee te werken. Ik zie hem in Genesis in ieder geval nog altijd wel als de spil waar alles om draaide. Rutherford was makkelijker bereid tot zijsprongen. En bleef tenslotte over om met Banks CAS op de poten te zetten.

Zonder deze veel te vaak gevoerde discussie weer nieuw leven in te blazen kan je toch niet om de solo carrieres van Banks en Rutherford heen. Want die zijn zo poppie als wat. Ik wordt altijd een beetje moe van die mensen die enkel maar van alles Collins de schuld geven.

Absoluut, zo is het ook. Als je ergens iets de schuld van kan geven is het het modebeeld van de jaren 80. Zelfs Hackett moest/ging daar in mee op gegeven moment...

Wat is dat het gebruikelijk Hackett niveau?
Zelf ben ik van mening dat Genesis een hoog aantal begaafde muzikanten had. Ik denk dan aan Tony Bank, Phil Colins en Peter Gabriel. Als er ééń bepalend was voor het Gensis geluid dan is het Tony Banks wel. Jammer dat zijn soloprojecten niet zo bijzonder zijn. Maar dat laatste kan ik ook van Steve Hackett zeggen.

Juist. In dat geval zijn we snel uitgepraat.

Ik neem toch niet aan, dat je het handjevol albums (inclusief soundtracks en poging tot klassiek werk) van Tony Banks serieus wilt vergelijken met de complete solo carriere van Steve Hackett om dan tot zo'n conclusie te komen?

Uiteraard hoef je het niets te vinden, Steve Hackett. Kijk even op de site hoe er gemiddeld over zijn albums wordt gedacht.

Behalve sommige momenten op Duke en dus ook (zeker) niet op Calling All Stations, is Tony Banks er nooit meer in geslaagd om zelfs maar in de buurt te komen van zijn eigen niveau van de Genesis albums ten tijde van de aanwezigheid van Steve Hackett. En dan zelfs nog afgezien van de toevoeging van Hackett's bijdrage.

Phil Collins had zijn rol binnen Genesis, hij lag goed binnen de band en ik zal de laatste zijn om te zeggen dat hij niet medeverantwoordelijk is geweest voor het prima jaren '70 geluid van de band. In zekere zin heeft hij, tot eer en meerdere glorie van zichzelf nog een bepaalde ontwikkeling doorgemaakt die, vanuit zijn optiek, als buitengewoon succesvol mag worden bestempeld.

Maar hem bij Genesis onder de "hoog begaafde muzikanten" laten vallen en Steve Hackett juist niet kan ik in de verste verte niet rijmen. Het is ook gewoon niet terecht.

Je hebt een avatar nota bene van A trick of the tail, het eerste album van Genesis zonder Peter Gabriel. Een geweldig album, maar vooral dankzij de inbreng van Steve Hackett. Op opvolger Wind & Wuthering is zijn invloed helaas al wat minder. Toch ook al dankzij de spanningen die waren ontstaan.

Na zijn vertrek gaat het niveau van Genesis hoorbaar en met grote sprongen naar beneden en neemt niet de invloed van Banks maar juist die van Phil Collins sterk toe.

Zoals ik al eerder schreef bij Calling All Stations: als Tony Banks ooit een nieuwe kans had om zichzelf op te werpen als mr. Genesis, zonder invloed van Peter Gabriel, Steve Hackett of zelfs Phil Collins, is het nu op Calling All Stations.

Hij zou zich van mij helemaal mogen leegspelen op zijn toetsen als in zijn beste jaren, de kans ligt voor het grijpen, een kans voor open doel. Gelijk aan Rick Wakeman bij Yes die solo ook in grote getale albums vol schreef met Yes-achtig toetsenspel.

Maar nee, dat is Calling All Stations dus niet geworden.
En Tony Banks solo is volstrekt geen Steve Hackett gebleken of desnoods Rick Wakeman. Verre van, eigenlijk.

Musican een SUPER post

Spijker op z'n kop.

Driedubbel de spijker op zijn kop. Zoals ze zelf zo vaak in interview aan hebben gegeven, ze gingen eigenlijk met zijn drieen nagenoeg blanco de studio en schreven samen de nummers. Als er ook maar een lid een totaal andere kant uit wilde dan hadden we dat in het materiaal terug moeten horen dan wel dan had de samenwerking spaak moeten lopen. Is niet gebeurd eigenlijk kortom de drie neuzen stonden in dezelfde richting.

Hoewel ik de drie boxen (dus niet live of movie) al jaren gekocht heb, ben ik nu pas voor het eerst aan dit album toe. De discussies erover op MuMe zijn boeiend. Mijn eerste bevindingen: het is geen Genesis. Stel dat je dit album niet kent en toevallig hoort, ga je nooit denken aan Genesis. De Collins-haters moet ik ontgoochelen: geen enkel nummer kan tippen aan pakweg 'Ripples', 'Blood On The Rooftops', 'Mama' of 'Home By The Sea'. Maar wel dit ter verdediging: het klinkt zeker niet slecht en de zanger irriteert nergens, wat Collins bij mij vaak wel doet. Neem het showtje van 'I Can't Dance': tenenkrullend. Voorlopige conclusie: mooi album, maar Genesis is met ofwel Gabriel ofwel Collins. Nog eens veranderen van zanger, neen, niet nodig. Tot slot: mijn twee favoriete Genesisleden zijn Banks en Hackett. De combinatie van toetsen en gitaar, hemels. Wel triest dat Banks zich liet meeslepen in onnozel gedoe zoals het clipje van 'I Can't Dance'. Zo bekeken is Hackett mijn absoluut favoriete lid.

Oke, Calling all Stations. Geen slecht album maar voor mij toch geen genesis. Het niveau van trick of the tail of en the lamb wordt niet gehaald maar goed dat is ook een schier onmogelijke opgave.
Ik weet dat deze opmerking discutabel is maar goed het is dan ook niet meer dan mijn eigen bescheiden mening.
Dat ik dit album minder waardeer dan het eerdere werk ligt overigens zeker niet aan de zang van Ray Wilson. Een capabel zanger in mijn ogen die ik via dit album heb ontdekt. Het is dan ook weer via deze Ray dat ik RPWL(gastoptreden) heb leren kennen.

Dus geen slecht album en bovendien de toegangspoort geweest voor mij tot meer ontdekkingen.

Dit album had een andere naam moeten dragen, maar nu wordt de naam met dit album alleen maar vervuild

Over de naam Genesis in dit verband kun je discusseren. ( een beetje het Queen + Paul Rodgers euvel.) Maar daar werd Paul Rodgers in elk geval nog apart vermeld.
De relatief veel onbekendere Ray Wilson werd er in ieder geval bijgesleept. Banks en Rutherford zullen ook uit commerciele overweging de naam gehandhaaft hebben.
Iets wat natuurlijk 9 van de 10 x gebeurt.

Een aantal zaken blijven herkenbaar. De toetsen van Banks, de Collinsachtige drums en Rutherford's zijn gitaarspel.
De songs zijn donkerder, hebben wat gewonnen aan pit en in sommige gevallen behoren ze tot het beste wat ze na heel lange tijd hebben gefabriceerd. Hier en daar wat middelmatigheid tot matig.

Ze hebben het geprobeerd maar het werd eigenlijk genegeerd. Toch een bewijs dat Phil Collins erg belangrijk was vanaf pakweg 1982.
Dat krijg je als je van Progessieve band ineens een grote stadion band wordt en het succes hand in hand gaat met Collins zijn soloavonturen.

Misgeschoten, maar het had van mij best nog een kans mogen hebben, maar dit was vanaf het begin al kansloos.
In die zin hadden ze beter voor een nieuwe naam kunnen kiezen. Achteraf had het qua succes toch niet uitgemaakt.
Banks en Rutherford hebben een behoorlijke inschattingsfout gemaakt in deze.

^ Helemaal met je eens Bikkel2

Zopas de dvd bij het album bekeken en er staan drie live-nummers op: Calling All Stations, There Must Be Some Other Way en The Dividing Line. Het bevalt me wel. Het is niet echt Genesis, minder groots of bombastisch. Maar tegelijk is er geen zanger die bij momenten irriteert. Op dit moment speelt het concert dat in Polen opgenomen werd via YouTube. Ik vermoed dat de appreciatie nog zal toenemen.

@ bikkel je geeft mij min of meer gelijk en de score van jou is...........................4.0

Ray Wilson had/heeft natuurlijk niet de bühnepersoonlijkheid van ome Phil en daar gaat de zaak dan ook mank aan voor de destijds immens grote achterban. Neemt niet weg dat het een zanger is die op zijn eigen manier zeer verdienstelijk is en met CAS en daarna ook solo zondermeer kwaliteitswerk aflevert. Een elegant en kleurrijk vocalist die door het publiek geen kans is gegund verder te groeien in het Genesisverhaal en dat blijft gewoon erg jammer. Dat de wereld nooit Collinsmoe is geworden mag toch wel een raadsel worden genoemd.

Ray Wilson verdiende inderdaad een kans om verder te groeien in Genesis. Wie weet, was er een kans op succes. Spijtig dat hij die kans niet kreeg. Collins spreekt er over op de bijhorende dvd: hij maakte wat onmiddellijk insloeg, terwijl dit album moet groeien, maar haast niemand wilde er de tijd voor nemen. Ik draag nu mijn steentje bij om dit onrecht uit de wereld te helpen en leer het album echt kennen.

Aan Bluebird: ik ben ook wat Collinsmoe hoor. Zijn zangprestaties live heb ik altijd super gevonden, maar zijn bindteksten op het podium konden me mateloos irriteren en de solokenmerken songmatig werden te sterk in Genesis geïmporteerd.

Toch sluit ik me niet aan bij de Collinshaters. Ik geniet te veel van de albums met hem en via het album Genesis (1983) leerde ik de band kennen. Met hem maakten ze werkelijk pareltjes en live werden nummers als 'Home By The Sea' en 'Tonight, Tonight, Tonight' weergaloos gespeeld. De Gabrielalbums staan nog een trapje hoger, dat wel. Collins bracht humor in de band die ik niet echt apprecieer, getuige 'I Can't Dance'. Genesis moet van mij geen humor brengen, echt liever niet zelfs.

Over de leden: ik denk dat Collins een heel minzame man is die met iedereen kan opschieten. Wellicht waren het leuke tijden om met hem op tournee te gaan. Rutherford lijkt me ook zachtaardig. Banks is dan wellicht de meest complexe: geniale muzikant, geen kapsones, maar ook heel veeleisend en wat bazig. De man die Hackett het meest tegenwerkte, waardoor hij wegging.

Wat als ... Wat als Hackett en Gabriel gebleven waren, met plaats voor een solocarrière, en Collins drummer was gebleven? Zinloze vraag, maar toch ... Dan was er wellicht nooit een nummer als 'Invisible Touch' of 'I Can't Dance' geweest, wat een goede zaak zou zijn. Maar het is goed zoals het geworden is.

Genesis, voor eeuwig een favoriete band van mij.

Wanneer mag een band eigenlijk nog de bandnaam houden bij substantiële wijzigingen in de samenstelling en/of muzikale koers en wanneer is het wijs aan iets nieuws te beginnen?

Yes, Queen, Genesis, ze kampen allemaal met dezelfde problemen.
Zodra je de naam van de artiest in de bandnaam zet, blijft een band alleen zinvol rond de naamgever. Dus Manfred Mann, Fleetwood Mac..... Zonder Mann en Fleetwood komen de bandnamen automatisch te vervallen. Dat laatste is op zich duidelijk voor alle partijen.

De discussies rond alle bands en hun koers- en personeelswijzigingen zijn bekend en komen elke keer terug.

Het laten vallen van een bandnaam, hoeft niet automatisch te leiden tot minder succes. Toevalligerwijs is juist Mike Rutherford er in geslaagd om met Mike & The Mechanics heel aardig te scoren.

Wat je ook mag vinden van alle muziek die door deze band is uitgebracht, het leidt tot duidelijkheid en er kan niet worden gevallen over zijn muziekkoers omdat het niet vergeleken hoeft te worden met Genesis. Het is gewoon wat anders. Collins had destijd nog zijn jazz hobby band met Brand X. Eigenlijk hetzelfde.

Ik vind het daarom ook helemaal niet logisch, dat een samenwerking tussen Rutherford en Banks automatisch leidt tot een band met de naam Genesis. Wat zijn de overwegingen geweest van Rutherford en Banks om dit juist wel te doen?

Calling all Stations is sowieso anders dan alle muziek inclusief koerswijzigingen die er van Genesis is verschenen. En ik neem aan, dat Calling all Stations de bedoeling had om uit te groeien naar meer albums.

Onder een andere naam had dit zonder problemen gekund. Alle begin is moeilijk en een volgend album zou misschien weer beter kunnen zijn. Door het uitbrengen van Calling All Stations onder de naam Genesis, de vergelijking daarmee en vervolgens alle kritiek op de muziek, leidde dat tot de ondergang.

En blijkbaar was dat voldoende aanleiding om het bijltje er bij deze samenwerking bij neer te gooien. Terwijl dat bij een nieuwe groepsnaam waarschijnlijk niet had gehoeven.

Enfin, hoop blijft gloren. Ik gok er toch op, dat er onder de naam Genesis en in de meest favoriete samenstelling (Hackett, Gabriel, Collins, Rutherford & Banks) er nog wel eens iets moois gaat komen. Geduld is een schone zaak.

Ik sluit dat inderdaad ook niet uit. Hackett is de laatste jaren duidelijk veel bezig met zijn Genesis verleden, en ook Collins heeft recent aangegeven het niet uit te sluiten om in ieder geval weer met Rutherford en Banks te gaan werken. In mijn optiek is Peter Gabriel degene die het steeds tegenhoudt. Ik hoop er in ieder geval nog wel steeds op.

Een Collinshater ben ik nooit geworden. De man had/heeft bijzondere kwaliteiten, alleen is het een slechte zaak als een frontman buiten zijn oevers gaat treden indien het een band betreft die ingenieus en integer repertoire te berde brengt. Op gegeven moment past het geheel niet meer in een bepaald plaatje vind ik dan. En wordt de focus veel te veel gericht op 1 persoon die de hele kar gaat trekken en daarbij bedenkelijke zijsprongen gaat maken die een wat vervreemdend effect krijgen. Maar soit, men is allemaal nog in het land der levenden dus we blijven hoop houden.

Meneer Gabriel mag wel thuisblijven overigens. Met de Seconds Out lineup ben ik al meer dan gelukkig.

Voor mij hoeft Gabriel ook niet terug te komen, Hackett wel.

Precies. Zo ver als de een is verwijderd geraakt van Genesis, zo dicht staat de ander er bij.

Mijn Genesis-herontdekkingsperiode, die startte in juli, loopt stilletjes aan ten einde. Onderweg werd de solocarrière van Gabriel, Collins, Rutherford en Banks (op 'The Wicked Lady' na, nog te duur) helemaal uitgespit. Er resten nog wat aanvullingen (Archives deel 1). Dit alles werd opgefleurd met veel dvd-materiaal, behalve van Rutherford en Banks. Het is tijd om Hackett solo helemaal uit te diepen. En tussendoor Genesis herbeluisteren. En daarna Marillion eens leren kennen. En .. en ...

Van mij mogen ze allebei terugkomen zou top!!!! zijn

Neal :

Het is een aceptabele plaat die voor mij nét de 4 sterren aantikt. Mede omdat ik nu een Genesis hoor die grotendeels doet wat ze wil.
De wat donkere sfeer bevalt mij wel. En ik vind het afgezien van wat minimale missers, de plaat goed in balans.
Shipwrecked en Not About Us zijn bijv. echt favorieten. Hier hoor ik eindelijk weer eens echt gevoel. Mede ook door Wilson's rauwe stem, die in dit werk geloofwaardiger lijkt dan Collins.

Genesis weer bijelkaar ? Ik vermoed dat als het gebeurt de line-up Collins, Rutherford en Banks het wel weer zal worden.
Een album zie ik niet voor me. Wellicht wat concerten.
Mat Hackett erbij zouden ze dan voornamelijk erg ver terug in de tijd moeten. En dat zie ik dus niet gebeuren.
Met Rutherford op gitaar heb je het wel over een andere sound.

Prima album met een uitstekende zanger. Vind sommige nummers hier zelfs beter dan het merendeel van de Collins Genesis. Zoals het al eerder genoemde en prachtige Uncertain Weather.