Queen - Live at the Rainbow '74 (2014)

Brian May in topvorm!!!

Wat stukken gehoord ondertussen en het klinkt als een klok. Jeetje, wat een band op stoom.
Deze 4 jongens waren voor elkaar gemaakt.
Sterk samenspel. De typerende eigen sound, en wat een sterke songs.
De hardrock van het debuut, de epische rock van II en de smeltkroes van stijlen van Sheer Heart Attack.

Maar bovenal staat hier een zelfverzekerde rockband te spelen.
Puur en straight in the face.

Ik kom hier natuurlijk op terug met een cijfer.

Ja, inderdaad zeg. Wat een top band, gretig en steengoed. Hier is al te horen dat je niet zomaar met een band te maken hebt. Zit steengoed in elkaar. Iedereen in topvorm. Ik kan me niet voorstellen dat men de enkele versie koopt. Dit verdient aanschaf van de dubbel cd.

Gisteren de dubbelcd aangeschaft. Gelijk op de mp3 speler gezet en geluisterd onder het fietsen.
WOW! Wat klinkt de band hier nog authentiek. Hoewel ik het idee heb dat er aan de koortjes toch wel wat geschaafd is, hoor je een band in topvorm. Brian zijn gitaar klinkt waanzinnig, Freddie zijn stem is nog zoveel jonger, Roger hakt er heerlijk op los en ook Deacon laat horen een meer dan prima bassist te zijn. En dan te bedenken dat ze nog maar een kleine 4 jaar bestonden.
Prachtig songmateriaal, geweldige productie, enorm getalenteerde musici.

Nu maar hopen dat deze release een voorbode is voor meerdere concerten uit die eerdere jaren en een concert als Houston 77 ook eenzelfde bewerking krijgt. Daarop ook nog veel nummers van Opera/Races, de band rockt ook daar als een bezetene en in mijn ogen samen met dit optreden een perfect overzicht van de band in zijn jonge ( en wellicht artistiek beste) jaren.

De artistiek sterkste periode is tot 1977. Dus Earl's Court ( A Day At The Races Tour) of Houston ( vers News Of The World) zouden een welkome aanwinst zijn.
Van Hyde Parc weet ik het niet. Er circuleren op You Tube diverse opnames van dat concert. Slechte geluidskwaliteit.
Maar het komt bij mij over dat Freddie stemtechnisch niet helemaal in goede doen was.
Het was een geweldig evenement, maar de band zelf vond het een gemiddeld concert muzikaal. Geen topvorm.

En hoe is de DVD, mensen? Ik lees veel over de CDs, maar ik heb waarschijnlijk geen budget om beide aan te schaffen, dus vandaar.

Krijg de bluray as zaterdag

buizen, eh toch 1 nachtje slapen, ik neem aan dat jij dat 2e nachtje voor de deur van de platenzaak bivakkeert.

Als oude Queen fan van vooral de eerste 3 platen is dit echt genieten.
Kan bijna niet geloven dat aan de opnames niet is gesleuteld; de koortjes, de overgangen, alles klopt.
Ook weer bizar om te constateren dat Queen hierna wel heel erg is afgegleden naar een bedenkelijk niveau.
De gitaarsolo in White Queen (maart) is werkelijk schitterend.

Dat stiekeme maaar toch overduidelijke bashen van Queen ná 1976/1977 wordt een beetje irritant.

Bedenkelijk, flut, commercieel.... *zucht*

De eerste officiele en complete concertregistratie van Queen uit de jaren 70! Als liefhebber van Queen van het eerste uur heb ik hier bijna 40 jaar op moeten wachten. Ik hoop niet dat het nog eens 40 jaar gaat duren voor de andere concertregistraties uit de jaren 70. Rainbow 1974 is een fantastisch album en verreweg het beste livealbum van Queen. Alles klopt: de zang, de harmonieen, het gitaarspel, de drums, de bas. Dit is rock zoals rock hoort te zijn!

Queen is steeds een top live band gebleven. Het is vooral de muziek die veranderde en meeging met de tijd.
Het is alleszins duidelijk dat in het archief van Queen wel nog enkele andere pareltjes van concertregistraties van jaren zeventig optredens zullen liggen. Nu hopen dat ze deze ook uitbrengen. Elke tournee heeft zijn charme en eigenheden, hetgeen net ook zo mooi is aan deze band.
Wat sleutelen betreft: op zich geven deze opnames goed weer hoe Queen klonk in 1974 al meen ik dat er aan de november opname wel iets meer is gebeurd dan aan de Maart opname. Al bij al handelt het slechts om details... De onofficiële opnames uit deze periode maken duidelijk dat Queen fenomenaal op dreef was in de beginjaren en nu kunnen we hiervan genieten in adembenemende kwaliteit. Naar mijn mening en alle criteria in acht genomen zelfs de meest complete live act.

Voor mijzelf sprekend; ik heb er nooit stiekem over gedaan hoor.
Dat Queen artistiek hun piek tussen de periode 74 t/m 77 had, is voor mij en velen anderen gewoon een feit.
Maar, en dat is dan weer wel zo, het is maar net wanneer je bent ingestapt.
En het zal ongetwijfeld een kwestie van smaak zijn.
Je hebt het steeds over een band die herrie maakt tijdens dit concert.
In intentie was Queen ook nog erg van de heavy rock met een prograndje.
Dat was Queen anno 1974. En heel erg okay wat mij betreft.

Ik vind de eerste 6 platen net zo goed als alle anderen hier hoor.

Ik vind alleen The Game en Jazz weinig aan.

Wat me tegenstaat aan Queen live, in het algemeen, dus ook later, is dat ze gewoon een weinig dynamische band zijn. Eigenlijk gewoon pure hardrock, bijna punk. Puur hakken geblazen.

Queen is voor mij ook een band met mooie pianopartijen, mooie melodieën, en rustige stukken.

Een 8 minuten durende versie van Liar of een 10 minuten durende versie van Son & Daughter zijn nou niet dingen waar ik op zit te wachten.

Daarnaast vind ik Queen vanaf The Works ook ijzersterk, maar ook live weer weinig genietbaar. Weer veel te veel hardrock, weinig variatie in de liveset, en weer die akelig lange gitaarsolo's.

Nee, ik zet niet snel een live Queen plaat op. Ook al heb ik 50+ bootlegs.

Het kan ook gewoon mijn bui zijn. Misschien heb ik later in het jaar weer meer zin in live-bluesrock.hardrock geweld.

Vergeet overigens niet naar mijn eindcijfer te kijken.

Hé makker...Uriah Heep spettert ook.....Dit album is EEN GROOT FEEST!!!!!( m.i. veel beter dan Live Killers)

Een 4 is een mooi cijfer. Zonder meer.

Queen is in mijn beleving altijd een goede liveband gebleven. Alleen...... en daar gaan we weer,begon de nadruk wel erg op het populaire materiaal te liggen.
Alsof het oude wat epischere materiaal niet meer bestond.
Het is een keuze geweest. Maar daarom ben ik heel blij met deze release.

Ik ben ook blij met deze release, want 70's bootlegs is ook niet alles. En dan heb ik een paar van de verzamelaars met BBC materiaal etc.

Dit voelt toch gewoon veel completer. Maar nogmaals (wat een zeikerd ben ik): ik ben geen fanboy van gitaarsolo's met enkel gitaar. Ik weet dat Brighton Rock heel belangrijk was voor May, maar dat is toch het grootste pijnpunt voor mij.

Ik vind het nogal meevallen met de ego momentjes.
4 minuten May en nog geen halve minuut Taylor, is door te komen.
En Taylor doet het vanuit Keep Yourself Alive, die daarna gewoon weer ingezet wordt.
Plenty bands uit die tijd die het veel bonter maakten.
Ik hoor persoonlijk ook liever groepsnummers hoor.

Ozric, de solo op La Vila Strangiato van Rush kan jou gestolen worden??

Ha ha. Nou voor mij de drumsolo's van jou naamgenoot in ieder geval niet Neal !
Is 1 van de weinige drummers die mij blij maakt met een drumsolo.

Prachtig gewoon !!@

Deze band - en vooral ook haar fans - zou eens een voorbeeld moeten nemen aan Motörhead . Niet lullen maar spelen, "We are Motörhead , and we play rock 'n roll.

Heel Rush uit de jaren 70 kan mij gestolen worden.

Gitaarsolo's vind ik leuk, binnen een nummer, en dan weer terug naar de song.
Of een gitaarsolo als eindstuk of als duel (Wishbone Ash, Thin Lizzy).

Maar een gitaarsolo zonder begeleiding? Nee, kan ik niet naar luisteren.
Uriah Heep en Triumph konden ook zo lang doorzeuren. Grootste minpunt van Heep live was de drum/gitaar solo. Dat is echt niet muziek, zoals ik graag muziek hoor.

Gitaarsolo in Great King Rat, Father to Son en White Queen, zo hoor ik ze graag.

En tja, drumsolo's, daar kan ik dan wel weer van genieten. En ondanks dat Taylor alles dichttimmert, heb ik niet echt problemen met de drums op deze plaat.

Afgezien van dat gebeuk op die pauken tijdens Brighton Rock ( 1979 en waar heb dat nou voor nodig !!!! ???? )
Is Taylor nooit echt van de drumsolo's geweest.

Tijdens de Queen & Paul Rodgers tour deed hij het wel, maar kort. En gaf tegelijkertijd ook ruiterlijk toe dat hij drumsolo's haatte.
Ik zie hem ook meer als een totaal muzikant.
Voor hem is drummen denk ik niet het allerbelangrijkste.

Grappig hoe smaken toch verschillen.
Ik vind dat er op dit Live at the Rainbow album geen noot gitaar teveel gespeeld wordt en evenmin kan ik iets negatief aanmerken op Roger Taylor's prestatie. Het zijn eenvoudigweg twee prachtige shows en ik ben enorm blij dat ze ze eindelijk hebben uitgebracht.
En wat Live Killers betreft: die versie van Brighton Rock is wel degelijk "Killer"

Yup nog een geweldige jaren 70 band ... en het heeft ook een beetje een raakvlak met mijn andere hobby (Stargazer...).
De CD's zijn nu binnen, maar het ontbreekt mij nu even de tijd om er even goed voor te gaan zitten en te luisteren...

Vloeken in de kerk pik...

Waarom? Iedereen vind wat anders van zichzelf in Queen. Ik vind bijna alles wat Queen doet leuk, behalve de heavy metal/blues rock en Brighton Rock kan me gestolen worden.

Ik zeg: Sleeping On The Sidewalk ��
Ik watcwandelingetjes naar de platenspeler gemaakt om die naald weer 1,5 cm terug te zetten op plaat, over het en lekker bluesnummer alla Brian May te hebben.

Sleeping on the Sidewalk vind ik van een heel ander laken en pak dan de heftige heavy metal bluesrock van Son & Daughter