menu

U2 - Songs of Innocence (2014)

mijn stem
3,16 (415)
415 stemmen

Ierland
Rock / Pop
Label: Island

  1. The Miracle (Of Joey Ramone) (4:15)
  2. Every Breaking Wave (4:12)
  3. California (There Is No End to Love) (3:59)
  4. Song for Someone (3:46)
  5. Iris (Hold Me Close) (5:19)
  6. Volcano (3:14)
  7. Raised by Wolves (4:05)
  8. Cedarwood Road (4:25)
  9. Sleep Like a Baby Tonight (5:01)
  10. This Is Where You Can Reach Me Now (5:05)
  11. The Troubles (4:45)

    met Lykke Li

  12. Lucifer's Hands * (3:55)
  13. The Crystal Ballroom * (4:40)
  14. Every Breaking Wave [From Acoustic Sessions] * (4:29)
  15. California (There Is No End to Love) [From Acoustic Sessions] * (3:20)
  16. Raised by Wolves [From Acoustic Sessions] * (3:58)
  17. Cedarwood Road [From Acoustic Sessions] * (3:19)
  18. Song for Someone [From Acoustic Sessions] * (3:37)
  19. The Miracle (Of Joey Ramone) [Busker Version] * (4:07)
  20. The Troubles [Alternative Version] * (4:32)
  21. Sleep Like a Baby Tonight [Alternative Perspective Mix by Tchad Blake] / Invisible * (10:28)
  22. The Crystal Ballroom [12" Mix] * (7:30)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur: 48:06 (1:42:01)
zoeken in:
avatar van scipio
2,5
Man man man... Ik vind er helemaal niets aan...

Ik lees:
- terugkeren naar hun roots... Què? Wie durft dit naast Boy leggen? Wie toont mij de Out of Control op dit album?
- dozijn super producers... Sterke productie, OK, maar als de songs op zich niet sterk zijn, komt het sowieso niet goed.
- jeugdige branie.... komaan zeg, dit rockt nauwelijks en klinkt vaak juist ouwbollig en afgezaagd, soms zelfs ronduit saai. Met het Song for - geeeeeuwww - Someone als trieste dieptepunt.

Ik had het zo graag anders gehad, maar eerlijk, de laatste keer dat ik echt onder de indruk was van U2 is van Vertigo en Sometimes You can't make it on Your Own geleden.... Ik verwacht al lang geen Achtung Baby meer, maar het gaat van kwaad naar erger... Na 5 jaar dan nog...

Het feit dat Bono nu eenmaal een prachtige stem heeft, dat Edge mooie riffs speelt (ook al herhaalt hij zichzelf toch wel een beetje op deze plaat) zorgen ervoor dat ik nog even zal volhouden en alsnog op zoek ga naar iets moois op dit album. Het zal niet gemakkelijk worden...
Ik zie voorlopig een drietal kleine lichtpuntjes op het album, maar het zijn lampjes van 5 watt...

avatar van aERodynamIC
3,5
Radiohead en Bowie flikten het al eens door de wereld te verrassen met een blijkbaar uit het niets komende release. U2 deed het tegelijk met de presentatie van een nieuwe iPhone en iWatch. Kadootje voor iTunes gebruikers, want dit album wordt gratis weggeven via iTunes. De band zal met deze samenwerking vast een aardig centje verdienen zullen we maar zeggen

Dat er een album aan zat te komen wist iedereen al. We weten inmiddels ook dat we dat al een aardige tijd moesten horen en het toch stil bleef rondom de band.
Een band die met zijn laatste albums toch wel een hoop credits verloor bij menig muziekliefhebber (of dat terecht is of niet laat ik in het midden; ik had er zelf minder moeite mee).

Na het twijfelen of dit album nu wel of niet op de site mocht vanwege artwork dat later als fysieke release misschien een andere hoes krijgt gaf mij dat tijd om op een eerste indruk terug te komen.

Toen ik Songs of Innocence namelijk voor het eerst hoorde kabbelde het nogal langs me heen en wist me nergens te raken. Ik vond het flauw en flets klinken en kreeg het gevoel dat ik met albums als All That You Can't Leave Behind, No Line Under the Horizon of How to Dismantle a Atomic Bomb meer kon. Ik miste nummers als Beautiful Day, Elevation of Original of the Species (om maar eens wat te noemen).
Ik mis nog steeds enorme uitschieters, maar enorme tegenvallers hoor ik ook niet echt en na meerdere draaibeurten kom ik er steeds beter in en bevalt dit album me eigenlijk best wel.

Het klinkt allemaal wat puntiger, minder groots (maar dat moet je dan wel in perspectief zien, het is en blijft U2) en het album komt over als één geheel.
Wat me ook opvalt is de bescheidener rol van The Edge op dit album.

Is het een goed album? Dat maakt iedereen uiteraard wel voor zichzelf uit. Ik denk dat ze er in elk geval geen enorme uitglijder mee maken.
Ja, het klinkt wat gelikt maar dat deden de laatste albums toch al wel.
Ja, het mist de urgentie van de albums uit de jaren '80 maar tegelijkertijd besef ik ook wel dat ik niet meer de tiener uit de jaren '80 ben die enorm gek was op U2.
En ja, de mannen worden ouder en zijn misschien wat minder scherp. Is dat echt heel erg?!
U2 hoort er gewoon nog steeds een beetje bij en ik zet het niet met tegenzin op.

Songs of Innocence valt mij dus op als een vrij constant album. Het gaat geen nieuwe zieltjes winnen, het gaat de afvallers ongetwijfeld niet terug krijgen en er is verder niks mis mee.
Een aangename pop/rock plaat van een band die al lang geen nieuw album meer hoeft uit te brengen om zich te bewijzen maar die er ongetwijfeld veel mensen mee zal plezieren. Soms is dat genoeg.

avatar van Edamboy
3,0
"Ik begin oud te worden", is mijn eerste gedachte nu ik het nieuwe U2-album beluisterd heb. Ik heb het al vaak gezegd maar veel U2-albums hebben na de "Joshua Tree" mij nooit meer zo kunnen bekoren. Af een toe een nummer op een album. Op dit album gaat mijn voorkeur uit naar "Every breaking wave", "Volcano" en "Raised by wolves". Het Beach Boys-loopje in "California"is dat een grap?

avatar van west
3,5
De albumproducer is Danger Mouse, en dat is te horen ook. U2 is in een ander jasje gestoken, een moderner jasje. Het is immers 2014 en na 5 jaar kan je je als band weer wat evolueren. Echt verrassend is het niet, want U2 heeft dat vanaf Achtung Baby altijd in meer of mindere mate gedaan. Wel zonder hun eigen geluid te verliezen. Doen ze dat hier wel? Niet echt: het blijft onmiskenbaar U2. Alleen zijn ze dus in een wat ander jasje gestoken. Soms wat meer electronica, soms wat meer groove, een wat gladdere poprock productie en bijvoorbeeld een gastrol voor zangeres Lykke Li.

Overigens is Danger Mouse een soort van executive producer. Per nummer zijn er 'eigen' producers, waar dan ook Danger Mouse zelf regelmatig bij staat. Dit zorgt ook voor een hele aardige afwisseling tussen de nummers. Maar Danger Mouse en U2 hebben er wel voor gezorgd dat de nummers bij elkaar een mooi geheel vormen. Ook inhoudelijk zorgen de teksten vanuit ondermeer hun jeugd voor samenhang.

De songkwaliteit varieert van heel aardig tot echt goed. Sterke(re) nummers zijn bijvoorbeeld Every Breaking Wave, California, Raised By Wolves, Cedarwood Road & The Troubles. Het was even wennen, maar het is toch lekker luisteren naar deze poprock plaat van U2 in 2014.

avatar van Marco van Lochem
4,5
Een nieuw album van deze unieke Ierse band. Uniek omdat ze nog steeds in dezelfde samenstelling spelen als in het begin. Het vorige album "NO LINE ON THE HORIZON" viel over het geheel tegen. Een paar sterke nummers, maar te weinig memorabele melodieën die blijven beklijven. Na de emotionele single "ORDINARY LOVE" eind 2013 en de weinig bijzondere single "INVISIBLE" uit februari van dit jaar, was het voor de fans wachten op het nieuwe album. Die is er dan nu, alleen voorlopig alleen via downloads te bemachtigen. Het is een album geworden met 11 nummers die allemaal bovengemiddeld zijn, maar echte toppers vind ik er nog niet op terug. Songs die kunnen groeien zijn "IRIS (hold me close)" waarin de band teruggrijpt op het geluid van de tweede helft van de jaren '80, het emotioneel gezongen, rauw klinkende "RAISED BY WOLVES" en het dreigende "SLEEP LIKE A BABY TONIGHT". Ook het op de baslijn van Adam Clayton gebaseerde "VULCANO" is een groeibriljantje. Er staan ook wat simpelere songs op, waarvan "CALIFORNIA (there is no end to love)" een voorbeeld van is. Al met al een revanche op het 5 en een half jaar verschenen vorige album, een zeer luisterbare plaat!

avatar van DargorDT
3,0
De nieuwe U2, het eerste album van de band in vijf jaar tijd, verdeelt de meningen inmiddels behoorlijk. De discussies zijn levendig, de meningen scherp. Vreemd is dat natuurlijk niet. U2 is een van de belangwekkendste en grootste bands van de laatste decennia. Veel is al gezegd over de insteek waarmee de band de studio in dook. Het belang dat de muziek heeft voor de bandleden is enorm, U2 wil voor zichzelf bewijzen dat de heren anno 2014 nog meetellen. Is de band daarin geslaagd?

Wat mij betreft slechts ten dele. Heus, er staan enkele leuke songs op dit album. Volcano, Raised By Wolfs, Cedarwood Road en de stemmige afsluiter The Troubles steken er wat mij betreft bovenuit. Slecht is het allerminst. Toch wringt het ergens. Geen enkele track is werkelijk memorabel, de noodzakelijke spanning ontbreekt en mede daardoor trekt het album bijna vijftig minuten lang als een rustig kabbelende beek voorbij. Dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest, toen de band met zo veel nobele bedoelingen aan het schrijven en musiceren was. Waar is het avontuur gebleven dat de band ooit kenmerkte? U2 speelt met Songs of Innocence te veel op veilig, ongetwijfeld bang om wéér een commercieel teleurstellend album als No Line on the Horizon af te leveren. Het resultaat is middelmaat. Af en toe waaieren de gedachten uit naar ouder werk, zoals in Every Breaking Wave dat onwillekeurig aan het begin van With or Without You doet denken. Zoals ook andere nummers subtiel verwijzen naar het verleden. Maar de magie van vroeger is verdwenen. U2 bestaat, en daar is alles mee gezegd.

avatar van DjFrankie
3,5
Een album met pieken en dalen. Dwz erg mooie nummers zoals Cedarwood Road en
Every Breaking Wave, maar ook draken zoals .The Miracle (Of Joey Ramone). Dat heeft die ouwe punkrocker niet verdient.

In de lijn vind ik deze beter als zijn voorganger maar de early years hoor ik hier ook absoluut niet in terug. Zet daarvoor maar October opnieuw op

avatar van Bonk
3,0
Wat is er toch gebeurd met één van mijn favoriete bands? Van de rockende band tot en met Achtung Baby is weinig meer over. Met de albums daarna had ik in ieder geval waardering voor dat ze wisten te verrassen en dat ze nieuwe wegen durfden in te slaan. Het hoefde voor mij niet altijd, maar ze lieten zien hoe groot ze waren en niet vast zaten aan één muzieksoort. No Line was wel van hoog niveau. Daarna ging het bergafwaarts.
Maar dit is voor mij misschien wel een dieptepunt in hun repertoire.
Het kabbelt maar, ik hoor te veel elektronica, maar nergens de scherpe gitaren en erger nog; ze weten nergens te verrassen. Het pakt nauwelijks. Ik vind het ook overgeproduceerd. De nummers hadden ook zomaar door andere bands op de plaat gezet kunnen zijn. Het komt te weinig uit boven een slap aftreksel van wat ze eerder gedaan hebben. Zonde. Geloof dat ik bijna afhaak van een band, die ik ooit de beste ter wereld vond. Een erg krappe voldoende tot nu toe.

avatar van douwef
3,5
Belachelijke laatste twee zinnen. U2 heeft met (bijna) elke album geprobeerd om een iets afwijkende sound te vinden, en toch zichzelf te blijven, en dat doen ze nu ook.

Maar toch vallen ze elke keer weer in een herhaling zoals ook met dit album. Terwijl Bono zelf heeft aangegeven terug naar hun oude geluid te willen gaan ?? Waarom ze dan een producer aan trekken zoals Danger Mouse is mij dan een raadsel. Had dan Brian Eno weer genomen. Het klinkt te geforceerd, als of ze in een midlife crisis zitten.

avatar van davevr
1 woord : saai. maar wel saaiheid van een heel hoog niveau!
Sterren krijgen ze niet van mij. Kan ik ook niet beschuldigd worden van slechte punten geven.

Ik ben ook nog altijd aan't wachten wanneer die laatste van The Pixies de saaiheidsfase verlaat. Zo 1 plaat per jaar is meer dan genoeg voor ondergetekende....

Feit blijft dat er over het algemeen wel wordt gepraat over een nieuwe plaat / door een band samengestelde collectie songs. Wat een goeie zaak is natuurlijk. Jammer alleen dat het zulke voor
de hand liggende liedjes zijn. De meeste refreinen, riffs, vocale arrangementen zie je al van mijlen aankomen. Dat is een beetje saai natuurlijk. Zullen de nummers live wel tot leven komen? Ik ben bang van niet. Ik vond U2 altijd een band die
toegankelijke muziek aan avontuur wisten te koppelen. Is het nu alleen nog toegankelijk of verwacht ik teveel van een nieuwe plaat van U2? Ze hebben wel 5 jaar de tijd gehad en kosten/moeite lijken me ook geen issue. Zal er binnenkort een Songs of Experience uitkomen of is dat dezelfde Bullshit als na No Line... Toen hoopte ik ook dat ze het beste voor later bewaard hadden.

5,0
Ik vindt dit een erg goed album! Ik vindt lang niet alles van U2 goed.. maar dit album kan ik zeker waarderen! U2 blijft zichzelf maar toch is het ook de 2014 U2, ik vindt dat het album fris en nieuw klinkt. Ik ben nu al benieuwd naar 'Songs Of Experience'

Ook fijn dat het album op 10 Oktober op CD uitkomt!!!

avatar van Allard-A
3,5
Bono vroeg zich af: is U2 anno 2014 nog relevant? Dan is het maar de vraag op welke manier je nog relevant wilt zijn. Wil je heersen over de Top 40 met gigantische hits? Good luck, mate, je bent 54 en je had de vader kunnen zijn van de Iggy Azalea's, Charli XCX'en en Ariana Grandes van deze wereld. Het 'Top 40-publiek' ben je al minstens tien jaar geleden kwijtgeraakt.
Of wil je nog relevant zijn voor de hedendaagse muziekliefhebber in een uiterst gefragmenteerd muzieklandschap? Een album waarin je je hart, ziel en gedachten stopt, dat misschien niet iedereen even goed zal smaken, maar op zijn minst prikkelend en interessant is voor 'de gemiddelde muziekliefhebber'? Twijfelen, hinken op twee gedachten, dat is wat U2 doet op dit album. Vijf producers, de releasedatum een aantal jaar opschuiven. En dat hoor ik terug. De eerste helft van dit album vind ik redelijk tot vrij zwak. 'Joey Ramone' is een draakje, met een generieke, nietszeggende tekst. Precies het soort 'hit' dat U2 van mij niet meer hoeft te maken. 'Every Breaking Wave' is aardig qua thematiek, maar als metafoor voor een op-uiteenspatten-staande relatie is het niet heel origineel. 'California' vind ik weer zwak, met het Beach Boys-achtige intro en wederom een nietszeggende tekst. 'Song for Someone' is een mooie, vakkundig gemaakte ballad, maar niet verrassend. 'Iris' begint erg mooi, heeft een mooie tekst, maar slaat dood in het refrein met een zoveelste misplaatste 'oh oh oh'. 'Volcano' heeft een fraai intro met de baslijn, maar doet me verder weinig. De eerste helft van het album is te veilig, het klinkt alsof het vol zit met twijfel over de te volgen richting, het klinkt alsof er over elke erbij gepropte synth en 'oh-oh-oh' tenminste drie conference calls zijn gehouden.
Gelukkig is het tweede deel - de nummers die grotendeels of uitsluitend door Danger Mouse zijn geproduceerd - veel beter. 'Raised By Wolves' en 'Cedarwood Road' zijn sterke, persoonlijke nummers. Afsluiter 'The Troubles' vind ik persoonlijk het sterkste nummer van deze plaat, met een mooie bijdrage van Lykke Li, ik vind haar stem erg goed bij het nummer passen.

Er zal wel weer een onvermijdelijke wereldtour komen.Eerlijk, ik heb daar zin in (ik heb U2 nog maar één keer live kunnen zien). 'Raised by Wolves' en 'Cedarwood Road' live, daar ben ik erg benieuwd naar. En hopelijk een gastoptreden van Lykke Li. Dan ga ik tijdens 'The Miracle (Of Joey Ramone)' wel even een biertje halen...

3,5*

avatar van hallo!
3,5
Als groot U2-fan, ben ik zeer tevreden over deze release. Ok, het komt niet in de buurt van de albums die ze tussen 1984 en 1997 gemaakt hebben, maar dat is logisch. Vooral de tweede helft van het album (de tracks waar Danger Mouse de meeste invloed op had) is gewoon sterk. Ze doen niets nieuws, maar toch is er voldoende variatie tussen de verschillende nummers. Sleep Like A Baby Tonight had zo op Zooropa kunnen staan, terwijl This Is Where You Can Reach Me Now uit 1983 zou kunnen komen.

De eerste helft bevat duidelijk de hits, met de meer gelikte productie en de opvallende hooks. California en Every Breaking Wave zijn echter gewoon sterke nummers met catchy refreinen. De enige misser is The Miracle. Dat nummer lijkt een samenraapsel van enkele ideeën die niet eens goed uitgewerkt zijn. Song For Someone is ook aan de saaie kant, met een lachwekkende solo die Edge gehaald heeft van NLOTH's Crazy Tonight. Dat zijn de enige twee nummers die van mij een onvoldoende krijgen.

De topper van het album is voorlopig Iris. Van de nummers die Bono over zijn moeder heeft geschreven (Tomorrow, Lemon en Mofo) is dit de minste, maar dat zegt vooral iets over de kwaliteit van de andere nummers. Het is het meest typische U2 nummer van het album, met de kenmerkende gitaar van Edge en de stuwende bas van Clayton waarmee ze tonen dat ze nog steeds als de beste anthems kunnen maken. De persoonlijke tekst maakt dit het meest emotionele nummer van het album. Met stukjes als deze kan Bono me nog altijd raken:

Iris playing on the strand
She buries the boy beneath the sand,
Iris says that I will be the death of her
It was not me


Het tweede deel begint dan met een serie rockers. Sinds de eeuwwisseling zijn dat meestal hun zwakste nummers, maar dat is hier niet het geval. Volcano doet nog het meeste denken aan de banale rockers zoals Get On Your Boots of Vertigo, maar voorlopig vind ik het wel leuk. Raised By Wolves is dreigend en bevat ook fantastische uithalen van Bono tijdens het refrein. Ook in het volgende nummers is hij de ster. De passie in het laatste stukje van Cedarwood Road doet me denken aan nummers als Stay. Bono's stem is natuurlijk verouderd en minder krachtig, maar als hij er echt voor gaat, is het resultaat nog altijd geweldig.

In Sleep Like A Baby Tonight is de invloed van Danger Mouse duidelijk te horen. Het nummer rust op een bedje synths en dat is fijn als afwisseling. Edge beseft hier ook dat er nog andere effecten zijn dan delay. Ook in het volgende nummer is het gitaarwerk creatiever dan we de laatste tijd gewend zijn van U2. Dan komen we bij het laatste nummer, The Troubles. Het groeit stilaan uit tot mijn favoriet. De strijkers gaan perfect samen met Lykke Li's vocalen. Ik denk dat Bono haar beschreef als een voodoo child en daar kan ik volledig inkomen. De deprimerende lyrics zijn ook sterk. Dit is bijvoorbeeld één van de betere dingen die Bono de laatste tijd heeft geschreven:

Somebody stepped inside your soul
Little by little they robbed and stole
Till someone else was in control


Het nummer bouwt op naar een subtiele climax (voor U2 dan toch) die te abrupt ophoudt naar mijn gevoel.

Het album bevat misschien minder hoogtepunten dan hun vorige albums, maar hij bevat ook minder missers. Het is bovendien het eerste album dat als een geheel aanvoelt sinds Zooropa. Hierdoor gaat hij volgens mij langer meegaan dan de andere drie albums uit de jaren 2000.

avatar van james_cameron
3,5
Volledig op safe spelend, maar dat maakt het nog geen slechte plaat. De songs klinken aangenaam genoeg, vooral de eerste vijf, die zo stuk voor stuk als single kunnen worden uitgebracht. Vanaf Volcano wordt het materiaal iets meer uitdagend en eigenzinnig, al blijft alles makkelijk te behappen en lekker in het gehoor liggen. Al met al niet beter of minder dan de laatste paar albums van U2, wat mij betreft.

avatar van Chameleon Day
3,5
Dit album is helemaal niet zo slecht als iedereen hier wil doen geloven. Tracks 2, 4 t/m 9 en 11 zijn prima songs. 1 en 10 zijn aardig. 3 kan er net mee door.

Wat matig tot slecht is, zijn - zoals door velen hier al geconstateerd - de arrangementen en productie. Het is behoorlijk overgeproduceerd met regelmatig platte synths, onnodige bliepjes, stemvervormingen en ook te veel ooh-koortjes die een onplezierig Coldplay-gevoel oproepen. Vooral California is een goed voorbeeld van overproductie.

En dat is jammer. Want met een meer kale productie had dit album heel veel aan kracht gewonnen. De band had zich gewoon met gitaar, basgitaar en drums moeten terugtrekken in een garage en zonder personeel eenvoudige opnames moeten maken. Nou, vooruit, twee hulpjes mee voor de bediening van een (luxe) taperecorder - ik noem een Brian en een Daniël - en dan zou het helemaal top geweest zijn. Volgende keer maar weer...

avatar van Jelle78
3,5
Toch maar eens mijn mening hier neerpennen.
Dit album begint erg matig met The Miracle ( Of Joey Ramone). Ook in de daarop volgende nummers wil het vuur maar niet echt ontbranden, hoewel Every Breaking Wave zeker niet slecht is. De productie helpt zeker niet mee deze plaat direct op waarde te schatten, want die vind ik erg afstandelijk en kil met erg weinig nadruk op de gitaar. Pas bij Volcano veer ik op. Dit is de U2 die ik wil horen. Niet te veel tierlantijnen en vooral lekker rockend. Dit niveau wordt vastgehouden met Raised By Wolves en Cedarwood Road. Helaas zakt het met de laatste nummers wel weer een beetje in.

Het totaal gevoel dat blijft hangen is dat er een aantal echt goede nummers op deze plaat staan, maar helaas ook enkele missers. Verder is het overduidelijk dat er erg lang aan dit album gewerkt is dat is maar zelden bevorderlijk voor het eindproduct. Het klinkt mij vaak te glad en te bedacht in de oren. Maar de goede ideeën zijn er wel degelijk. Zo klinkt het middeldeel van California best prima. Maar waarom moet dat stomme koor intro er nou bij? En waarom klinkt er zo'n raar fuzz gitaar geluidje door het hele nummer en zit de gitaar die de riff speelt zo ver naar achteren in de mix? Als U2 dit nummer met z'n vieren live in de studio had ingespeeld ben ik ervan overtuigd dat het veel beter was geweest.
Nog een voorbeeld: Iris. Het nummer begint met een heerlijk stuwende baslijn, die gedurende het nummer een aantal maal terug komt. Dan denk je, nu gaan het nummer los. Maar dan volgt er ergens op de achtergrond een dun gitaarriffje, terwijl je een veel stevigere en meer aanwezige gitaarlijn verwacht. Het was fijn geweest als de gitaar net zo geproduceerd was als de bas, want die klinkt wel erg lekker.
Conclusie: de intenties zijn goed en er zijn genoeg goede ideeën, alleen de uitvoering laat het nodige te wensen over. Een warmere productie waarin meer ruimte is voor de gitaren zou ook fijn zijn geweest.

avatar van deric raven
4,0
U2 klinkt inderdaad regelmatig als Coldplay, al vind ik Coldplay de laatste 2 albums een uitgebluste indruk maken.
U2 klinkt nog steeds verfrissend.
California (There Is No End to Love) is een duidelijk voorbeeld, daarvan zou je niet zeggen dat dit door 50 plussers is gemaakt.
Bono is misschien wel beter bij stem dan dat hij ooit is geweest, maar ik hoor liever die rauwheid, en het tegen het randje zingen van hem.
Zelfs het jeugdige van Boy en October klinkt er doorheen, wat wel verrasend is te noemen.
Dit album sluit meer aan bij How to Dismantle an Atomic Bomb dan bij No Line on the Horizon, dus eigenlijk een stap de goede kant op, dat album is hoe dan ook hun slechtste album ooit, waarbij ook nog eens werd gekozen om de grootste draak als single uit te brengen; Get on Your Boots.
Jammer dat de rol van The Edge minder op de voorgrond is, de drumpartijen hebben wel een voorname rol in het geheel.
Allemaal sfeervol, al ontdek ik nog niet echt nummers die er uit springen, maar ik sta er niet van te kijken als dit wel gaat gebeuren.
De albumhoes, wat ik al eerder aan heb gegeven, en daar blijf ik bij, heeft veel weg van het werk met Anton Corbijn. Leg deze maar eens naast Rattle & Hum.
U2 zal voor mij altijd een band blijven met de topjaren in de jaren 80, vanaf Achtung Baby werd het voor mij minder boeiend (One en Love Is Blindness uitgezonderd).

avatar van adriaan101
3,5
De verwachtingen zijn altijd hoog gespannen bij releases van U2. Ik hoopte stiekem op een wereldplaat als The Joshua Tree / Achtung Baby, dat was het dus niet, maar geen reden om het album neer te sabelen. Niet echt verrassend, maar wèl een absoluut sterke plaat met sound en thema's als o.a. Boy, War en The Unforgettable Fire. Ik ben zèèr tevreden over SOI.
Als men nou het verwachtingspatroon bij zou stellen, niet zou zeuren over het ongevraagd ontvangen van het album op I-tunes en het album wat meer draaibeurten gunt, scoort SOI een sterretje meer. Dat verdient het!

0,5 zou wel een tikfout zijn hoop ik......

5,0
Ik heb de 2CD gekocht. Zo vernieuwend als The Joshua Tree en Achtung Baby! is het niet, maar mag je dat ook nog wel verwachten? Na No line on the horizon (vind ik zelf iets minder, hoewel Breathe en Magnificent uitstekende nummers zijn) was ik wel huiverig. Maar Songs of Innocence is een prima album!! Ik geef het dan ook 4 sterren!

avatar van Alicia
3,5
[quote]Mjuman schreef:
(quote)
Prachtig!

3,5
Dit album wordt echt per luisterbeurt beter. Ook de bonusdisc is genieten. De akoestische versie van Every Breaking Wave is bijna beter dan de albumversie. Dat nummer mogen ze live akoestisch blijven spelen Had niet gedacht dat ze dit nog in zich hadden, aangezien ik No line On The Horizon
toch een stuk minder vond. Bono klinkt op dit album ook veel beter dan op het vorige.

Ben benieuwd of ze nu meteen gaan touren of dat ze eerst Songs of Experience nog uitbrengen. Deze comeback valt mij tot nu toe niet tegen

avatar van Ronald5150
3,5
Ik heb zelden zoveel ophef meegemaakt bij de release van een nieuw album. De wereld stond in brand toen Apple bij de bekendmaking van hun nieuwe producten ook de release van ”Songs of Innocence” van U2 wereldwijd beschikbaar maakte voor iTunes gebruikers. Met toenemende verbazing heb ik dan ook de berichten bij dit album gelezen. En ik kan mij toch niet aan de indruk onttrekken dat de mening van een significant aantal gebruikers meer afhangt van de omstandigheden waaronder dit album is uitgebracht, dan over de muziek zelf. Een veelgebruikt argument is dat Apple zonder toestemming muziek importeert in de bibliotheek van haar iTunes gebruikers. Persoonlijk vind ik dit nogal van het kaliber krokodillentranen. Je heb namelijk zelf in de hand in hoeverre automatisch muziek beschikbaar komt in je eigen bibliotheek. Dit kun je gewoon configureren in de instellingen. In mijn geval als iTunes gebruiker stond het album ”Songs of Innocence” dan ook niet automatisch in mijn bibliotheek, maar stond netjes te wachten in de Cloud totdat ik er zelf toestemming voor gaf om deze te downloaden en te importeren. Niks aan de hand dus wat mij betreft, en nog gratis ook. En dan nu van de bijzaken naar de hoofdzaak, namelijk de muziek. Om eerlijk te zijn had ik geen hoge verwachtingen van ”Songs of Innocence”. De laatste albums van U2 kunnen me eigenlijk maar zeer matig bekoren en vind ik ”Achtung Baby” het laatste goede album van de Ieren. Toch ben ik elke keer opnieuw benieuwd naar nieuw materiaal van U2 en heb ik me er na verloop van tijd toch aan gewaagd. De eerste luisterbeurt viel me eigenlijk al niet tegen. Ik hoorde weer wat van die typische U2 melodieën. De wereldverbeteraar Bono blijft op de achtergrond, waardoor de liedjes niet een geforceerde politieke of maatschappelijke lading meekrijgen. Bij elke volgende luisterbeurt groeide het album. De gitaarpartijen van The Edge klinken weer als vanouds zonder dat ze te overheersend zijn. Ik zeg er gelijk bij dat niet alle liedjes even goed zijn, maar over het geheel genomen vind ik ”Songs of Innocence” toch een verrassing, en dan in positieve zin. Er staan weer liedjes op die zich tussen je oren gaan nestelen. Nummers als ”Every Breaking Wave” of ”Cedarwood Road” hebben iets onweerstaanbaars. Het is lang geleden dat ik zoiets voelde bij liedjes van U2. ”Songs of Innocence” kan zich niet meten met U2 meesterwerken als ”The Joshua Tree” of ”Achtung Baby”, maar persoonlijk vind ik dit album hun beste sinds de jaren 90.

avatar van loneranger
3,5
Hoe vaker ik de plaat beluister hoe beter ik sommige nummers begin te vinden. 'Every breaking wave', 'Song for someone', 'Volcano', en vooral 'Raised by wolves' en 'Sleep like a baby tonight' begin ik toch wel erg lekkere songs te vinden. Een halfje erbij.

avatar van musician
4,0
Ik kan mij voorstellen dat je na het beluisteren van het album na één keer denkt dat het op z'n gunstigst een "gemiddeld" album mag worden genoemd. Gemiddeld dan in het oeuvre van U2.

Ik dacht zelf dat de leden van U2 er eigenlijk niet goed meer in slagen om een goede, pakkende melodielijn te schrijven. En dat al enige tijd. Gecombineerd met het wegebben van het heilige vuur, een middelmatige productie en de drang om misplaatste nieuwigheden aan de stijl toe te voegen. Om maar vooral hip te worden gevonden.

U2 was vroeger natuurlijk "big business" en onvolprezen. Op zich is dat, als je die tijd voor de geest haalt, begrijpelijk. Maar ze leiden al 22 jaar aan een syndroom dat ik bij deze graag het U2-complex wil dopen: niet meer in staat ouderwets te vlammen of muzikaal de liefhebber weg te blazen. En ook zoiets als enthousiasme, vroeger onbeperkt voor handen, is natuurlijk niet kunstmatig te creëeren.

Gaandeweg ben ik de afgelopen tijd evenwel wat milder over het album geworden, met name het laatste deel vanaf Raised by wolves vind ik in songmatige zin nog wel alleszins acceptabel te noemen.

Bovengenoemde kritiek blijft voor mij ook op Songs of Innocence wel overeind. Maar af en toe hoor ik hier en daar toch nog wel wat aardigs, zoals bij het nummer Cedarwood Road, dat dan leidt tot een kleine echo uit het verleden. Het is ook geen album dat je voortijdig wilt uitzetten, met name door dat aardige einde. De kaars blijkt nog net niet opgebrand.

4,0
Goed we zijn nu 2 maanden nadat ik de mannen inmiddels 6x weer live heb mogen zien en met nog 1x in Dublin te gaan. Vond ik (nog steeds vind ik) dat het album overgeproduceerd is en dat staat dus zo in zwaar contrast met hoe de nieuwe nummers live klinken. Wat is dat toch dat de 4 mannen het altijd zo voor elkaar krijgen dat live een LP compleet wordt weggeblazen (is een kwaliteit natuurlijk!) Ik ga al 2 decennia mee met U2 touren en het is gewoon emotie. De nieuwe nummers (miracle, wave, wolves, cedarwood, song for someone en absoluut Iris) hebben gewoon emotie live. En dat zie ik niet alleen bij de mannen zelf maar ook bij mij (en mijn vrouw). De nieuwe nummers die ik al noemde hebben mij zelfs tot tranen gedreven. Zelden heb ik in die 2 decennia zo intensief een U2 tour meegemaakt. Ik heb er wat voor over moeten hebben zoals 4 nachten voor ziggodome slapen en hetzelfde voor Antwerpen en Keulen, maar ik ben in een soort trip beland die ik eigenlijk niet kan beschrijven. Het is inderdaad duidelijk dat ze terug naar het Dublin van hun van vroeger.
Ze hebben herinneringen opgehaald in de nummers die tastbaar en herkenbaar zijn voor iedereen. Raised by wolves is een logisch vervolg op Sunday Bloody Sunday. Muzikaal totaal niet met elkaar te vergelijken, maar het thema is hetzelfde en indrukwekkend (en met Belfast in aantocht zeker nu weer controversieel!).

Gast
geplaatst: vandaag om 20:09 uur

geplaatst: vandaag om 20:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.