U2 - Songs of Innocence (2014)

Volledig maar dan ook echt volledig mee eens. De tournees van War t/m Vertigo allemaal gezien en inmiddels kots ik ze behoorlijk uit.

Tja. Moet je jong, slank en aan het begin van je carrière staan zijn om "gemeend en authentiek" over te komen? En mag dat later dan opeens niet meer, op grond van buikje, bankrekening etc.?

Komt het omdat de muziek en de bezieling (daarin) van nu niet meer overeenkomen met een preekje over wereldvrede?
Eerlijk gezegd vind ik dat wat Bono allemaal buiten de albums om zegt, doet en live verbaal weggeeft tijdens de concerten niet van invloed mag zijn op de beoordeling van U2 albums. Dat komt omdat preken hier afwezig zijn, zijn kleding onbekend (al zingt hij in zijn blote reet) en zijn bankrekening volstrekt niet interessant.

Net zo min, als dat de beoordeling van de eerste U2 albums formeel gesproken ook niet beoordeeld (zouden) mogen worden op andere zaken dan louter inhoudelijke.

En daar zit volgens mij een beetje de kern van het probleem. De man met de uitgesproken meningen, de blikvanger met alle vlaggenvertoon bij U2, werd in de jaren '80 verwelkomd als een nieuwe messias en zo ook de albums van U2.

Het nadeel bij het uitroepen van revoluties is over het algemeen dat het als een boemerang terug komt (beloftes die worden gedaan worden nooit waar gemaakt) en Bono zit al enige jaren opgesloten in die wetenschap en met de gebakken peren.

Pek en veren is op voorhand zijn deel maar dan zegt het allemaal nog niks over een laatste album dat is uitgebracht.
Ik heb overigens zelf nooit achter zijn militante vlaggen aangelopen, dat geloof ik allemaal wel.

Dan heeft voor mij de carrière van u2 in albums beschouwd de gewone ups & downs, eigenlijk zijn ze net een band als elke andere.
Gemiddeld liggen de prestaties van de jaren '80 tot en met Achtung Baby hoger dan alles wat daarna is gekomen. Songs of Innocense slaat dan geen slecht figuur.

Er na kwamen overigens lovende recensies over hun recente toer. Alles goed en wel maar je kunt je wel afvragen waarom die artistieke bevlogenheid op de bühne wel weer kan en het album zelf enigszins last heeft van wat bloedarmoede.

Musician, de kritiek zit hem hierin: U2 is inderdaad zoals elke andere band, maar geniet en pretendeert een veel hogere status. En de politieke preken zijn zo fake, vind ik toch. Het is succes oogsten uit het leed van anderen. Applaus ontvangen omdat je zegt dat je de wereld rot vindt en tegelijk je bankrekening vullen. Bono geeft me met de jaren meer een meer een slecht gevoel, een ware valse predikant.

Dat zegt zoals Musician placht te stellen, nog altijd geen barst over de muzikale inhoud.

Het woord dat ik bij het betoog van Musician mis is: geloofwaardigheid. Het heeft eigenlijk niet veel met de omstandigheden naast de muziek te maken. U2 ten tijde van War, en eigenlijk zelfs nog bij "How to Build an Atomic Bomb", vond ik geloofwaardig klinken. De emoties die ze trachten over te brengen, kwamen goed op mij over. Bij dit album heb ik dat totaal niet. Het klinkt erg plichtzaam; alsof het gemaakt is voor een vette paycheck in plaats van wegens gemeende frustratie of politieke betrokkenheid(of althans uit een goede poging om muzikaal te acteren dat je politiek betrokken bent), zoals ten tijde van War.

Een voorbeeld van een artiest die op hoge leeftijd en ondanks een goed gevulde bankrekening alsnog heel geëngageerd overkomt, vind ik Bruce Springsteen. Wrecking ball gaat over de financiële crisis waar de boss waarschijnlijk persoonlijk weinig van gemerkt heeft. Ik geloof echter wel dat hij echt geïnteresseerd is in het leven van de arme amerikaan. Die geloofwaardigheid(al dan niet geveinsd) mis ik bij U2. Het wordt in ieder geval niet meer goed overgebracht.

Is dit zo'n politiek album dan?

Juiste niet, het gaat voornamelijk over het leven in Dublin/Ierland in de tweede helft van de jaren '70, gezien door de ogen van voornamelijk Bono.

Nee en dat in tegenstelling tot het oude werk van u2, De muziek klinkt hier alsof ze er geen zin erin hadden; enkel wat geld wilden verdienen. Dat hoeft niet daadwerkelijk zo te zijn, maar zo komt de muziek wel op mij over. Dat is zeer teleurstellend zeker aangezien dit ook de band is die een meesterwerk als War heeft gemaakt. De Elan van de band is veranderd en dat is ergens wel teleurstellend. Zeker als het zo'n saai album als dit tot gevolg heeft.

De muziek hoeft niet politiek betrokken te zijn om geloofwaardig over te komen, maar dan moet je wel op een andere manier passievol muziekmaken en dat ook weten over te brengen. Spelplezier weet je wel. Dat heb ik hier totaal niet. Dit album is nog te saai voor het bejaardentehuis.

Bono hoeft helemaal niet de Jezus van de rockmuziek uit te hangen, natuurlijk. Hij is rijk genoeg om zich nooit meer iets te hoeven aantrekken van de wereld om hem heen. Sterker nog, hij zou er een hoop fans door terugkrijgen, gok ik. Die zullen wel blij zijn dat hij eindelijk stopt met zeuren over Afrika en zo. Genoeg sterren die af en toe eens een donatie doen aan een goed doel en bij de zoveelste Afrikaanse tragedie alleen maar een treurig berichtje op hun facebookpagina posten ("ik was zo geschokt, de tranen liepen me over de wangen bij zoveel miserie", enz.) en daarmee wegkomen.

Dat Bono dat niet doet, maar actief een rol probeert te spelen (een heel effectieve naar het schijnt, door zijn beroemdheid is hij een uitstekende voet-tussen-de-deur), is een kristalheldere indicator dat hij het echt wel meent, en het niet doet om zijn image te versterken. Nogmaals, een man in zijn positie hoeft dat allemaal niet te doen, als hij er echt alleen maar mee begonnen is uit eigenbelang, was hij er juist al lang mee gestopt.

En zo is het.

Dit album dan, heeft iets krampachtigs, iets wanhopig. U2 speelt na het commercieel iets minder interessante No Line On The Horizon bijna op het panische af op veilig en dat resulteert in een doodgeproduceerde plaat. En dat terwijl ik zowel No Line On The Horizon als de twee commerciële toppers van voorgangers, wel allemaal behoorlijk goed in elkaar vond zitten. Met dit in het achterhoofd kunnen we wel stellen dat dit een behoorlijke mislukte plaat is geworden. U2 wilde met Songs Of Innocence alles behalve irrelevant worden, maar het ziet er naar uit dat ze net daarop afstevenen.

Ondanks mijn kritiek blijf ik hun eerste vier albums en het live-album 'Under a Blood Red Sky' hoog in het vaandel dragen. Vanaf 'The Joshua Tree' werd het volgens mij minder, maar uiteindelijk blijft het een sterk album. Het imago kreeg een irritant trekje, de muziek bleef goed. Met 'Achtung Baby' maakten ze hun laatste heel sterke album. Imagogewijs werd de band heel irritant met Bono op kop. Als ik naar dat album luister, blijf ik het heel geslaagd vinden. Als ik er beelden (clips of live) bij te zien krijg, stoort zowat alles me aan deze band. Ze straalden mijns inziens zo'n arrogantie uit, bah. Dat beeld is nooit meer veranderd. Toch kwamen er nog heel sterke songs, maar de albums in hun geheel waren dat niet meer. Natuurlijk is dat heel subjectief, maar ondanks pogingen slaag ik er niet in mijn visie hierover te veranderen. Dat beeld en imago los moet staan van inhoud klopt, bij Bono valt me dat moeilijk. Dat is dan de fout in mijn benadering.

Verbaasd me wel dat dit matige tot slechte album wat ook nog eens door de strot van iedere iTunes gebruiker is geduwd (over arrogantie gesproken), nog steeds hoger dan 3 sterren gemiddeld scoort. U2 kan het beter enkel nog bij dure shows houden.

Tuurlijk niet, dat zal te oppervlakkig en zelfs dom zijn.
Het is meer een gevoel wat ik bij U2 heb, en dat is nooit met bewijzen te staven dus feitelijk niet relevant.

Eigenlijk vind je dus de eerste 7 albums erg goed, maakten ze daarna nog wel heel sterke songs en live vind je ze ook goed.

Volgens mij is U2 gewoon je favoriete band.

Zelf denk ik dat ik er binnenkort nog een halfje afhaal. Het concert was erg goed, maar nieuwe albums hoeven ze niet meer te maken.

Aan angelin: het klopt inderdaad dat ik de eerste 7 albums, als je een live-album meerekent, erg goed vind. Meer nog, ook 'All That You Can't Leave Behind' vind ik een goed album. En op de overige albums staan er sterke songs. Favoriete band is wel een rivier te ver. En dan is er die enorme ergernis aan het imago ..., het is een oceaan te ver. Een klassieke haat-liefde verhouding.

Zou het kleffe imago de groep kunnen opgevreten hebben? Want hoe meer ik hier na luister, hoe meer ik moet concluderen dat dit prima songs zijn...

Het imago van Bono steekt steeds meer mensen tegen maar met dit album heeft U2 zichzelf de das omgedaan. Geloofwaardigheid, bezieling en passie (wat de kenmerken zijn van de vorige U2-albums) dat mis ik hier (wat Misterfool zegt). De teksten zijn nostalgisch en handelen over hun jeugdjaren in de jaren '70 maar waarom heeft dat album niet de sfeer en productie van die tijd meegekregen? Het is een doodgeproduceerd album en erger, de songs beklijven nauwelijks.

Dit zijn ook prima songs. Triest dat men heden ten dagen U2 beoordeeld op randzaken....

Een tip voor de vinylliefhebbers, momenteel is de 2LP 9.99 GBP (13.13 GBP) thuisgestuurd op amazon.co.uk

Ik heb U2 net zien optreden met een flink deel van deze songs over hun jeugd. Het werd met veel bezieling en passie gebracht, ook geholpen door een ingenieuze multi-media scherm dwars door de zaal. Op een bepaald moment liep Bono bijvoorbeeld als het ware door zijn oude straat. Live klonk het een stuk rauwer en beter, dan deze inderdaad wat te gladde productie. Maar zoals jij de plaat beschrijft en beoordeeld vind ik wel weer om eerlijk te zijn wat doorgeslagen naar de negatieve kant. Zeker wat de songs betreft: een aantal beklijft zeker. En Bono hield zich trouwens behoorlijk koest, was weer 'gewoon' een erg goede frontman. Net als vroeger. Op het scherm verscheen af en toe een link van heden naar verleden die er niet om loog. Eigenlijk was dat indrukwekkend gedaan.

..ze hebben idd. tijdens de live optredens een wat 'nederige' houding ' aangemeten'. ..bij mij kwam het i.i.g. oprecht over en werd het optreden met energie en passie gebracht. ..zeker hielp de wat kleinere setting in het Ziggo dome erbij en dat het visueel mooi verzorgt was. ..tja, en wat wil je als je een dagje ouder wordt, er is meer ruimte voor nostalgie en steeds meer om op terug te kijken en minder wat er voor je ligt. ..live komen de nummers beter uit de verf en is de productionele trukendoos minder op de voorgrond. ..dat is helaas wel iets wat te ver is doorgevoerd op het album. ..daarentegen het werken met verschillende producers heeft m.i. niet voor een te groot onsamenhangend album gezorgt. ..ik heb het album voor het concert regelmatig geluisterd en ik kan het best wel waarderen. ..nummers als Every Breaking Wave, met een mooie tekst als Every Breaking Wave on the Shore, tells the next one, there'll be one more, kan ik wel waarderen. ..Song for Someone, dat zowel klein (Graham Norton Show) als groot live, prima beklijft. Iris komt oprecht over als nagedachtenis aan zijn moeder. ..en Cedarwood Road en Raised by Wolves zijn prima doordachte nummers. ..Bono blijft gewoon een charismatische (zij het wat aan de kleine kant) frontman. ...maar als band staan ze er nog steeds en dat kunnen er niet veel meer zeggen, zonder tig wisselingen te ondergaan. ..ben geen pleitbezorger voor U2 en zou het album ook niet in huis gehaald hebben, ware het niet dat het concert gewoonweg een van de betere is geweest die ik in lange tijd heb gezien.

Ik kan goed begrijpen dat de songs live veel beter tot hun recht komen, die overproductie hier nekt de songs. Al is de intentie er wel en zijn de (nostalgische) teksten meestal wel interessant.
U2 is op zijn best als ze zichzelf blijft nl. zonder teveel opsmuk en met een natuurlijke productie waarbij de passie centraal staat. Zoals op hun vroegere werk en Brian Eno & Daniel Danois hebben dat ook goed begrepen. Als je een U2-album laat produceren door 5 producers die geen voeling hebben met U2 kan het resultaat enkel teleurstellen.

Bedankt voor je mooi geschreven reactie Madjack71!

Ik volg je helemaal tot de laatste zin. Het resultaat is om die reden voor mij minder, niet teleurstellend. Maar op zich is minder ook al wat teleurstellend.

Als je weet hoe de promotie van dit album is gegaan dan is het volkomen terecht dat U2 tegenwoordig ook keihard wordt afgerekend op de 'randzaken'. Ze hebben bij het uitbrengen van Songs of Innocence een smerige deal met Apple gemaakt en dit zegt heel veel over hun huidige imago. 500 miljoen mensen hebben dit album ongevraagd als spam binnengekregen. Spam van het meest hardnekkige soort, want het was in eerste instantie extreem lastig om het te verwijderen. Logisch wel dat U2 voor zo'n trieste spamconstructie ging, ze werd immers steeds minder relevant en dat zag je ook aan de albumverkopen terug. Maar omdat het Bono en co enkel om zoveel mogelijk dollars draait moesten ze wel. Wat voor imago ze hebben kan de band blijkbaar geen f*ck meer schelen.

Snap alleen nog steeds niet helemaal waarom Apple met U2 in zee is gegaan, dat heeft het bedrijf vermoedelijk alleen maar meer imagoschade opgeleverd dan ze met de buyout-licentie ooit terug kunnen verdienen. Dit artikel slaat wat mij betreft de spijker op z'n kop.

Wat ik al eerder stelde, de vraag is trouwens ook nog of deze vorm van promotie niet strafbaar is. Al met al genoeg reden om vraagtekens bij het imago bij U2, naast de zaken die al eerder zijn aangehaald door andere users. Als een band zodanig vaak in verband wordt gebracht met randzaken is het logische gevolg dat het publiek de muziek vervolgens ook met een nare bijsmaak zal gaan consumeren.

Als je dan consequent ook geen Apple-producten koopt (zij zijn de spammers, niet U2) kan ik volgen, al ben ik niet akkoord. Neemt ook niet weg dat de muziek best meevalt, en dat scoren we hier tenslotte, en dan is dat éne sterretje best weinig...

Apple enkel de spammers en U2 niet? Volgens mij was het vooral voor U2 een financieel gunstige deal. Lijkt er op dat iemand bij Apple nog iets terug wilde doen voor U2, als dank voor hun promotie van de iPod in 2004. Toen was Apple nog lang niet zo groot/bekend als nu en konden ze de hulp van een van de populairste bands ter wereld misschien nog wel gebruiken. Maar Apple had U2 in 2014 natuurlijk helemaal niet meer nodig voor de lancering van de iPhone 6. Qua naamsbekendheid heeft het bedrijf weinig meer te winnen.

Beetje onzinnig verder om geen Apple-producten meer te kopen omdat 1 persoon van bovenaf heeft besloten om nogmaals in zee te gaan met U2. Apple-apparaten beoordeel ik op kwaliteit en gebruiksgemak, en zolang ze daarop uitstekend scoren is er geen reden om ze voorgoed te boycotten. Net zoals er ook geen reden is om nooit meer naar U2-nummers uit de jaren 80 luisteren omdat ze in 2014 een wanproduct hebben uitgebracht. Song of Innocence heb ik gewoon op kwaliteit van de muziek kunnen beoordelen, juist omdat alle nummers ongevraagd via de shuffle voorbij zijn gekomen. Meer dan een ster verdienen deze songs niet in mijn ogen. Doodgeproduceerd zonder dat er ook maar iets beklijft, zoals LucM al aangaf. Gezien het stemgemiddelde is het volgens mij ook niet heel raar om dit hun slechtste worp te vinden.

Ok, er zijn wel meer platen die ik prima vind, maar hier slecht scoren

Beetje naïef en nogal zwart-wit wat je hier allemaal brengt. Apple had wel degelijk opvallende promotie nodig - en dat is helemaal geslaagd: want het gaat erom dat je genoemd wordt - want zij verloren toen al veel marktaandeel aan met name Samsung. Inmiddels zijn die Apple voorbij.

Vervolgens geef je aan dat het onzinnig is om geen Apple producten meer te kopen, maar dat je dit U2 album dan wel vanuit diezelfde randzaken heel negatief benadert. Dat is echt met 2 tegengestelde maten meten.
Misschien moet je nog eens puur naar de muziek luisteren? Een matige productie leidt nooit tot 1,0* als er teveel (hele) aardige songs op een plaat staan. En die zijn er echt te vinden op Songs of Innocence. Net als een paar mindere. Meer niet, minder ook niet.