U2 - Songs of Innocence (2014)

Muziek uit 1992 is in deze tijd lastiger te vinden dan muziek uit 2002; tenminste wel op cd.
En uit die periode ontdek ik nog steeds veel moois.
Zoals je al zegt, tegenwoordig is het niet nieuw meer, conclusie; er wordt tegenwoordig meer terug gegrepen naar vroegere jaren.
Vooral zo rond 1977, 1980, 1989, 1991 en 1994.
Misschien ook wel uit 2002; ook alweer 13 jaar geleden.
1969 was ook een tijd dat er muzikaal veel gebeurde.
Britpop en Grunge hadden natuurlijk ook invloeden van vroeger, maar kijk wat bands als Suede, Nirvana, Smashing Pumpkins, Radiohead en Pearl Jam ons muzikaal in deze periode hebben opgeleverd.
In het begin van de jaren 80 vergelijkbaar met U2, The Cure en Simple Minds.

Er wordt nog genoeg nieuws/fris gemaakt, ik noem een TV on the Radio, Goat, Liars, Cave.. en dan noem ik nog slechts een aantal vrij bekende namen, als ik er iets dieper in zou duiken zou ik nog veeeeel meer vernieuwends kunnen noemen, maar op de radio is dit niet te horen nee.

Dingen die teruggrijpen op oude muziek zijn er ook wel ja, maar zijn vaak genoeg ook beter dan waar ze op teruggrijpen.. Het feit dat het niet nieuw is zegt niks over de kwaliteit.

@ iedereeen: ik vond het muzikaal gezien een kutjaar! En daardoor staat dit aardige(niet meer dan dat) album toch in mijn top 10.

Het had wellicht ook in mijn top10 gestaan, maar ik heb daarom maar geeneens een top10 gemaakt. Maar dat ligt niet aan "het jaar" maar puur aan het feit dat ik het afgelopen jaar nauwelijks moeite heb gedaan relevante muziek uit dat jaar te vinden.. en ik weet natuurlijk niet hoeveel je bestemt, maar met 13 stemmen uit 2014 twijfel ik toch ernstig aan de genomen moeite relevante muziek uit 2014 te vinden.

Dat leuk voor af en toe gaat in de loop van tijd voor elk album gelden. Ongeacht hoe goed het wordt beoordeeld. Sommige goed beoordeelde albums zijn dermate zwaar dat je er echt voor moet gaan zitten terwijl meer doorsnee werk altijd gedraaid kan worden.

2014:Interpol, Manic Street preachers, Embrace, Boxer Rebellion live, Simple Minds, Ozark Henry, Lykke Li, Lana del Rey, Kasabian. Helemaal niet zo'n raar muziek jaar hoor..
Sterker nog een heel goed jaar, VOLGENS MIJ dan hè! ?

Hier ben ik het helemaal mee eens. Bij mij in de kast verzamelen de hoogewaardeerde 'meesterwerken' meer stof dan de met minder sterren bedeelde maar wel lekker luisterbare en/of meezingbare albums. Daar ontbrak het ook vorig jaar niet aan.

Maar hoe komen we nu weer on topic terug bij U2...?

Het is maar net hoe ver en hoeveel tijd je in de muziek verdiept in een bepaald jaar, zoals ik al eerder las... toch dit jaar weer redelijk goede platen beluisterd. Waaronder deze U2, Simple Minds, Interpol, Elbow en Sleeping Pulse. Prima jaar voor mij ook.

Lekker luisterbaar en/of meezingbaar is dit album voor mij zeker. De songs zijn merendeel uptempo in tegenstelling tot NLOTH dat hier een daar toch wat te gezapig op mij overkomt.

Het album is eindelijk bij mij op de draaitafel beland.
Een eerste luisterbeurt beviel me wel inclusief de bonustracks.
Ik blijf voor bands als U2 & Simple Minds toch altijd wel een zwak houden, zeker vanuit nostalgisch oogpunt
Het niveau van hun eerste ca. 6 albums wordt met deze plaat zeker niet gehaald maar mijn eerste indruk is wel dat deze plaat beter is dan voorganger No Line On The Horizon.

Hoe vaker ik de plaat beluister hoe beter ik sommige nummers begin te vinden. 'Every breaking wave', 'Song for someone', 'Volcano', en vooral 'Raised by wolves' en 'Sleep like a baby tonight' begin ik toch wel erg lekkere songs te vinden. Een halfje erbij.

Ik heb dit album (en alle andere U2 albums uit 2000 en later) al maanden niet gedraaid. De halfwaardetijd van deze plaat is miniem. Het nieuwe is er af, en dan blijft er opeens weinig over. Beetje zoals kauwgum. Achting Baby heb ik minimaal elke week gedraaid. Dat is nog eens een voedzame maaltijd die lang voldoening geeft.

Kom, je moet ook niet vergelijken met 8ung. Geen vergelijk. Arrangementen/productie van dit album zijn flut. Nummers zelf zijn redelijk tot goed. Dit had kaler geproduceerd moeten zijn.

Lang getwijfeld of ik over dit album iets moet schrijven wat ik er van vind (als niet objectieve U2 fan). Maar bij deze mijn ideeën. Het was dinsdagavond ergens begin september en ineens kreeg ik een mailtje van u2.com "all will be revealed" op dat Apple event. Wow daar zat ik met de laptop het Apple event bekijken en toen was het zover. Mijn helden gingen optreden (was toen de gedachte). Ik was niet meteen onder de indruk van "The Miracle". Maar hey het was live / nieuw nummer / geen best geluid. Toen begon Cook te babbelen met Meneer Bono en ineens was daar het album. WTF! dacht ik bij mijzelf. Ik iPad erbij en jawel te downloaden op itunes. Na de eerste strubbelingen om het album binnen te krijgen was ie er dan toch. Airplay en knallen over de speakers. Mag ik zeggen (als die hard fan) dat ik teleurgesteld was? Waarom was teleurgesteld? Waarom vind ik het niks? Mag ik het niks vinden? Allemaal gedachtes die de revue passeerden. Eerste globale luistersessie van de speakers was : dat klinkt wel aardig en dat ook. Maar ik miste (en mis nog steeds) de anthems. De volgende dag naar het werk. USB disk aan en spelen met die handel. Hoe verder ik de plaat hoorde, hoe teleurgestelder ik werd. Track 1 / 2 / 4 zijn prima nummers. The Troubles kan ik ook prima pruimen : jammer van die te korte solo op het eind. En de rest is het allemaal net niet. Ik bleef achter met een gevoel van, dit is teveel geproduceerd, dit is niet 4 guys in room (zoals Bono de hele tijd zei). Ik hoor weer geen The Edge on fire (Edge is mijn held). Kortom met verbijstering zat ik in de auto. Inmiddels zijn we een halfjaar verder en heb ik de CD tot in uit ten treure gehoord tot eind 2014 en er zijn wat groeinummers bij gekomen (nav de live optredens op de BBC). Vulcano live is prima en zelfs California is live is stukken beter dan op de CD/LP. Hoe is dit toch mogelijk dat wederom de nummers live beter klinken dan op de CD. Ik moet zeggen dat ik eigenlijk de laatste 3 maanden de CD niet meer aan heb gehad. Ik heb via Google Music een soort playlist met daarin 4 nummers van SOI en dat is het. Kortom in mijn optiek overgeproduceerd. Vocaal technisch is het prima. De nummers zijn niet wat ik graag zou willen horen bij U2 (en dat is natuurlijk niet alleen dit album, maar na POP is er geen album meer dat ik helemaal kan uitluisteren) en ik mis gewoon de echte U2 anthems (zoals the fly / vertigo / streets / beautiful day wel bijvoorbeeld zijn).

Overigens vind ik CD 2 stukken interessanter dan CD 1. Waarom staan Lucifer's Hands and Crystal Ballroom niet op de CD1? Van die 2 nummers gaat mijn U2 hart namelijk wel sneller kloppen. Ook de alternatieve versies klinken mij lekker duister en donker in de oren. Vreemde keuze in mijn optiek.

En wat nu? Ik ga dus van de zomer 3x naar Ziggo Dome en Keulen en ik hoop echt dat de rarities gespeeld gaan worden, want daar kom ik voor. Af en toe een nummer van SOI en dan snel door met de rest. Ja, U2 blijft altijd mijn nummer 1 band, maar de hoop op een echt rock album begint toch wel weg te ebben nu. Er is nog hoop voor Songs of Experience!

Heel herkenbaar, de vonk is uit het album geproduceerd. De mannen spelen duidelijk op veilig

Ben ( voorzichtig ) enthousiast aan het worden inzake dit album, tenslotte ook maar gestopt met het ( eeuwig ) vergelijken van hun elftal jaren ( 1980-1991 ) waarin ze in mijn ogen gewoon steengoed waren ( Boy t/m Achtung Baby ) en waardoor de lat voor de band ook enorm hoog gelegd werd.
Na 1991 werd het allengs minder met nog een enkele keer een opleving ( het nummer Elevation bijvoorbeeld ), toch betrap ik mij erop dat ik dit steeds meer een fijne plaat ga vinden voorzien van enkele fraaie nummers en dat had ik eerlijk gezegd niet meer verwacht van deze ieren.
Every Breaking Wave , Song For Someone, Raised By Wolves, Cedarwood Road, Sleep Like A Baby Tonight en de bonusnummers Lucifer"s Hands & The Crystal Ballroom behoren tot het beste werk van de afgelopen jaren.
Kritiekpunt vind ik wel dat The Edge niet prominent meer aanwezig is , het karakteristieke gitaargeluid van hem is in de loop der jaren steeds meer naar de achtergrond verdwenen.
Slotconclusie is dat U2 zich revancheert met dit album voor enkele magere voorgangers en dit doet mij zeer deugd.

Bij mij werkt het juist andersom, ik ben steeds minder enthousiast over dit album. Het ligt niet eens aan de nummers maar wel aan de productie. Alles lijkt zo glad gestreken waardoor het een zielloze plaat is geworden. Het typische U2 geluid is helemaal weggemixt, alleen de stem van Bono is herkenbaar gebleven, de plaat is anoniem, waardoor deze oor in oor uit gaat, voordat je het weet is de plaat afgelopen. Een beetje alsof de radio op de achtergrond aanstaat.

Ik ben het helemaal eens met devel-hunt en Castle. U2 is teveel bezig met hoe ze overkomen en blijven daardoor te lang sleutelen aan hun werk. Dit album en zijn voorganger zijn daardoor verpest. Tuurlijk, het is geen slechte muziek, maar de ziel is eruit gepoetst. Net als een mooie vrouw met veel teveel make-up, of een malse biefstuk met teveel kruiden en teveel saus. Niet meer doen hè, U2?

Het laatste 'anthem' wat U2 voortbracht is voor mij City of Blinding Lights, een nummer wat het live ook nog altijd zeer goed doet tussen de oudere klassiekers.

Ik vind Songs of Innocence geen heel slecht album, maar het wil gewoon niet echt beklijven (en dat had ik eigenlijk ook al bij HTDAAB en NLOTH). Ik denk dat ik voor de meeste mensen hier spreek als ik zeg dat ik dit album nu eigenlijk alweer zo goed als vergeten ben. Op de toch al zwakke leadsingle na is er eigenlijk bar weinig van overgebleven en ik vermoed eigenlijk ook niet dat de Innocence/Experience Tour daar verandering in zal brengen.
Ik hoop dat er voor U2 nog een keer een écht ijzersterk album in zal zitten en dat lijkt me dan meteen een prima moment om ermee te stoppen, desnoods met een farewell tour wat twee jaar duurt.

Als dit niet zo'n productionele flater was kon ie zo in mn jaarlijst. Prima grootse traditionele nummers in hun beste traditie. Helaas slaat de gitaar van The Edge volledig dood en klinkt het allemaal nogal dof. Ook moet ik eerlijk zeggen dat Bono's bereik niet al te groot meer is, hij doet het nog op charme. Niettemin steek ik bij deze plaat eens in de zoveel tijd twee vuisten in de lucht. Juichen!

Ik kan mij voorstellen dat je na het beluisteren van het album na één keer denkt dat het op z'n gunstigst een "gemiddeld" album mag worden genoemd. Gemiddeld dan in het oeuvre van U2.

Ik dacht zelf dat de leden van U2 er eigenlijk niet goed meer in slagen om een goede, pakkende melodielijn te schrijven. En dat al enige tijd. Gecombineerd met het wegebben van het heilige vuur, een middelmatige productie en de drang om misplaatste nieuwigheden aan de stijl toe te voegen. Om maar vooral hip te worden gevonden.

U2 was vroeger natuurlijk "big business" en onvolprezen. Op zich is dat, als je die tijd voor de geest haalt, begrijpelijk. Maar ze leiden al 22 jaar aan een syndroom dat ik bij deze graag het U2-complex wil dopen: niet meer in staat ouderwets te vlammen of muzikaal de liefhebber weg te blazen. En ook zoiets als enthousiasme, vroeger onbeperkt voor handen, is natuurlijk niet kunstmatig te creëeren.

Gaandeweg ben ik de afgelopen tijd evenwel wat milder over het album geworden, met name het laatste deel vanaf Raised by wolves vind ik in songmatige zin nog wel alleszins acceptabel te noemen.

Bovengenoemde kritiek blijft voor mij ook op Songs of Innocence wel overeind. Maar af en toe hoor ik hier en daar toch nog wel wat aardigs, zoals bij het nummer Cedarwood Road, dat dan leidt tot een kleine echo uit het verleden. Het is ook geen album dat je voortijdig wilt uitzetten, met name door dat aardige einde. De kaars blijkt nog net niet opgebrand.

Waar is dat heilige vuur naartoe? De toorts brandde al wat minder vanaf 1987 en het bleef minderen, maar dit is slechts een waakvlammetje.

Heel sterke plaat van U2, met liedjes die live nog beter klinken. En wat waren ze weer goed! Heb drie avonden ontzettend genoten in de Ziggo Dome. U2 is en blijft mijn favoriete band is voor mij de beste band aller tijden.

Er valt nog een hoop moois voor jou te ontdekken dan

Ik ben dit album alweer bijna vergeten. Sommige nummers heb ik sinds Okt vorig jaar niet meer gedraaid. Sorry, not sorry.

Te complexe levens, teveel geld, alle schaapjes op het droge. Het hoeft blijkbaar allemaal niet meer voor ze. Het lijkt alsof goede muziek maken een beetje een bijzaak is geworden voor onze vrienden. Eens in de 4-5 jaar krijgen we een platgeproduceerd poldermodel album en dat is het dan. Wat we zien zijn de laatste stuiptrekkingen van mijn ooit-lievelingsband. Pop (1997) was hun laatste vernieuwende album. City of Blinding Lights (2004) was inderdaad U2's laatste anthem. No line on the horizon (2009) het laatste nummer waar ik enthusiast over was. De rest is aardig maar niets bijzonders. Gaat niet meer goed komen.

U2 is te ervaren om slechte muziek te maken. Ze kennen hun pappenheimers. maar wij inmiddels ook.

Gemiddeld ok album. Sleep Like a Baby Tonight is voor mij een uitschieter, de rest best te doen.

Als U2 een standbeeld zou hebben, dan was dat ooit terecht voor hen gemaakt: Ierse jonge honden, één brok energie en passie, met een hart voor de problemen in de wereld en een vurige emotionaliteit. Nog steeds kan ik een krop in de keel krijgen als ik 'The Unforgettable Fire' beluister.

Intussen is het standbeeld wel onder duivenpoep bedolven en vragen voorbijgangers zich af wie hier te zien is, of kan het hen gewoon niks schelen. Maar Bono vindt het niet erg: zijn haren zijn geblondeerd en Facebookaandelen leveren hem nog meer op dan zijn band. Raar hoe een band voor wie ik ooit zoveel respect en bewondering had tot een flap afkooksel van een tweederangsgroepje geworden is.

Op zich is het niet erg dat de impact sterk verminderd is. Het overkomt bijna allen en het vermindert mijn respect voor een artiest niet. Simple Minds ruilden de arena's in voor gewone zalen. Mark Knopfler solo is in niks te vergelijken met Dire Straits tijdens de On Every Street-tournee. Bij hen verdween de massahysterie en kwam een zekere soberheid en intieme charme in de plaats. Bij U2 komt het bij mij over als een afgang: machogebaren die steeds zieliger worden, bijhorende politieke preekjes die steeds valser gemeend klinken. Maar zoals gezegd is dat niet erg. Kassa kassa kassa, Bono happy.

Dit is precies de spijker op z'n kop, midden jaren 80 was het gemeend en authentiek, althans zo leek het. Nu lijkt het een pose, een truckje. Als Bono in de jaren 80 stond te preken, hoe irritant soms ook, leek hij het te menen, de bevlogenheid, soms zeer theatraal, leek wel echt. Hij kleed zich nog wel cool, maar zoals een goede vriendin van mij laatste opmerkte, en een voormalige U2 bewonderaar, Bono ziet er met dat blonde haar en die buik uit als een bankdirecteur.

Over smaak valt niet te twisten

Enorm cliché maar waar natuurlijk. Daarom ook de knipoog na mijn opmerking